Δευτέρα, Δεκέμβριος 11, 2017

Όταν θέτεις στόχους τίποτα δε σε σταματά

0
running

Έχετε δει καμία πλατεία ή καμία οδό με το όνομα του Στέλιου Κυριακίδη;
Θα έπρεπε όμως… Διαβάστε γιατί:

Στην Πάφο γεννήθηκε. Στις 4 Μαΐου 1910. Πάνω από έναν αιώνα πια. Φτωχόπαιδο ήταν και κάποια στιγμή ξεκίνησε τον αθλητισμό στην Λεμεσό. Του άρεσε να τρέχει από πιτσιρίκι. Κατάφερε, μάλιστα, να πάρει μέρος ως δρομέας με την ελληνική εθνική ομάδα στους ολυμπιακούς αγώνες του 1936!

Αγροτόπαιδο, με έρωτα για τον αθλητισμό και ταλέντο, από το 1934 τα μαζεύει και μετακομίζει στο Χαλάνδρι. Έπιασε δουλειά στην ΔΕΗ (την τότε Ηλεκτρική Εταιρεία) και πήγαινε να μετράει τα ρολόγια στα σπίτια του κόσμου, για να βγάλει το μεροκάματο.

Τα’ μπλεξε ο πόλεμος μετά. Υπέφερε ο κόσμος. Έτσι κι αυτός, έτσι και η οικογένειά του. Το 1940 έκοψε το τρέξιμο και κοίταξε μόνο να ζήσει.

Πείνα! Έβλεπε τους παλιούς του συναθλητές, εκείνη την μεγάλη ομάδα του 1930, να λιμοκτονούν ή να τους σκοτώνει ο Γερμανικός κατοχικός στρατός.

Παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, τέλειωσε η Κατοχή, άρχισε η φαγωμάρα του Εμφυλίου. Αδερφός, να σκοτώνει αδερφό εκείνα τα μαύρα χρόνια.

Παίρνει την μεγάλη απόφαση το 1946, να ξανατρέξει. Λίγη προπόνηση, ελάχιστο φαγητό από τους γείτονες, δύσκολα χρόνια. Ήθελε να πάει στην Αμερική. Στην Βοστώνη. Στον φημισμένο μαραθώνιο! Ελπίζοντας ότι και μόνο με την παρουσία του θα μπορέσει να ευαισθητοποιήσει τους Αμερικάνους για να βοηθήσουν τον λαό μας που τα περνούσε δύσκολα όσο ποτέ άλλοτε.

Πώς, όμως, να αγοράσει εισιτήριο για την Αμερική; Με τι λεφτά; Μαζεύει και πουλάει τα μισά έπιπλα του σπιτιού, για να πάει να τρέξει στη Βοστώνη. Πιάνει πέντε δραχμές στο χέρι, του δίνουν με τα πολλά και κάμποσα ακόμα από την δουλειά του και πάει και βγάζει αεροπορικό εισιτήριο. Μονό! Δεν είχε λεφτά για «μετ’ επιστροφής…».

Μέσα από τα χαλάσματα της Αθήνας, βρήκε το κουράγιο, να πετάξει για Αμερική ρισκάροντας τα πάντα. Με μοναδικό σκοπό να…τρέξει! Τίποτα άλλο!

«Θα πεθάνεις στα πρώτα χιλιόμετρα» του είπαν.

Ο πιο δύσκολος μαραθώνιος της εποχής – ακόμα και σήμερα φημισμένος – ήταν αυτός της Βοστώνης. Φαβορί ο τεράστιος Άγγλος Κένεθ Μπέιλι και ο Αμερικάνος, νικητής της προηγούμενης χρονιάς, Τζόνι Κέλι. Κι από κοντά ένας Καναδός αθληταράς.

Πριν τον αγώνα όλοι οι αθλητές έπρεπε να περάσουν από γιατρό. Πάει και ο Κυριακίδης, τον εξετάζουν οι Αμερικάνοι και του λένε: «Δεν μπορείς να τρέξεις.».

– Μα, γιατί; Γιατί δεν μπορώ ενώ έκανα τόσο ταξίδι;

– Είσαι πολύ αδύναμος, νεαρέ Έλληνα. Θα πεθάνεις στον δρόμο από την εξάντληση, έτσι κοκαλιάρης όπως είσαι. Δεν θα αντέξεις ούτε για μερικά χιλιόμετρα.

Παίρνει ουσιαστικά την προσωπική ευθύνη και λέει «φέρτε μου το χαρτί, να το υπογράψω, ότι θα τρέξω κι αναλαμβάνω όποιον κίνδυνο υπάρχει για την ζωή μου. Θα τρέξω κι ας πεθάνω εδώ πέρα.».

Αρχίζει ο αγώνας. 20 Απριλίου 1946 ήτανε. Ξεκίνησε αργά ο Στέλιος Κυριακίδης, αλλά ανέβαζε στροφές. Όλο και πλησίαζε τους πρώτους, όλο και πατούσε καλύτερα. Στο 40 χιλιόμετρο έπιασε τον Κέλι, τον πρωτοπόρο.

Ναι, κέρδισε! Με πανευρωπαϊκό ρεκόρ! Παραμιλούσε όλη η Αμερική.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τρούμαν καλεί τον Κυριακίδη στον Λευκό Οίκο, μαζί με τον δεύτερο, τον Αμερικάνο Τζόνι Κέλι.

Κι όταν λέμε Κέλι, να αναφέρουμε ότι 15 φορές βγήκε στην καριέρα του μέσα στην πρώτη πεντάδα του μαραθωνίου της Βοστώνης, ενώ το 2000 ανακηρύχθηκε από το Runner’s World ο κορυφαίος δρομέας για τον περασμένο αιώνα.

Ρωτάει ο Χάρι Τρούμαν τον Τζόνι Κέλι: «Καλά, βρε παιδί μου. Πώς έχασες απ’ αυτόν τον κοκαλιάρη (σ.σ. έτσι τον έλεγαν οι εφημερίδες) κι αδύναμο Έλληνα;».

Απάντηση Κέλι: «Μόνο εγώ έχασα; Κανένας δεν μπόρεσε, να τον κερδίσει. Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για έναν ολόκληρο λαό, για μια ιδεολογία…».

Ο Τρούμαν χαμογελάει και γυρνάει προς τον Κυριακίδη. «Εσύ, παιδί μου, είσαι άξιος συγχαρητηρίων. Για πες μου. Τι θες να κάνω για σένα; Θες ρούχα; Τρόφιμα να δυναμώσεις; Χρήματα; Ό,τι θες από μένα»

Απάντηση Κυριακίδη: «Σας ευχαριστώ, πρόεδρε. Δεν θέλω τίποτα για εμένα. Το μόνο που ζητώ, κύριε Τρούμαν, είναι να στείλετε ρούχα και τρόφιμα στα 7 εκατομμύρια Έλληνες που λιμοκτονούν. Αυτό ζητάω. Να βοηθήσετε τον λαό μου, που υποφέρει».

Αυτό που έγινε μετά ήταν απίστευτο. Από δωρεές των Αμερικάνων μαζεύτηκαν τόνοι από τρόφιμα, φάρμακα, κουβέρτες. Δεν είχαν πώς να τα μεταφέρουν. Μόλις βρέθηκαν έξι καράβια, με τη συνδρομή της οικογένειας Λιβάνου, έφτασε η βοήθεια στην Ελλάδα. Το «Πακέτο Κυριακίδη», όπως το ονόμασαν.

Συγκεντρώθηκαν, επίσης, 250.000 δολάρια, για να δοθούν στους ταλαιπωρημένους Έλληνες από την Κατοχή και τον Εμφύλιο! Ποσό τεράστιο για την εποχή. Όλες οι αμερικάνικες εφημερίδες τον είχαν πρωτοσέλιδο, ενώ ο ίδιος έτρεχε από Πολιτεία σε Πολιτεία της Αμερικής για να φέρει κι άλλη βοήθεια στην τσακισμένη Ελλάδα.

Ένα εκατομμύριο κόσμος στην υποδοχή!

 

Please follow and like us:
Facebook0
Facebook
Google+
Google+
https://pagoinia.gr/otan-theteis-stoxous-tipota-de-se-stamata/
Instagram
YouTube
Follow by Email

Η σύγχρονη «κιβωτός του δήμου»

0
me and my beloved horse
me and my beloved horse

Αὐ­τό­χθο­νες καὶ σπά­νι­ες φυ­λὲς ἀ­γρο­τι­κῶν ζώ­ων, οἱ ὁ­ποῖ­ες ὑ­φί­σταν­ται ἐ­δῶ καὶ 10.000 χρό­νι­α στὴν Ἑλ­λη­νι­κὴ ὕ­παι­θρο μὲ τὴν ἴ­δι­α ἀ­κρι­βῶς μορ­φή. Συγ­κε­κρι­μέ­να, ἡ «κι­βω­τὸς τοῦ Δή­μου» πε­ρι­λαμ­βά­νει:

α) 146 ἀ­γε­λά­δες ἀ­πὸ τὶς 218 ποὺ ἔ­μει­ναν στὴν Χώ­ρα καὶ οἱ ὁ­ποῖ­ες ἀ­πο­τε­λοῦν τὴν Ἑλ­λη­νι­κὴ στε­πι­κὴ φυ­λὴ (τύ­πος Κα­τε­ρί­νης). Ἀ­πο­δει­κνύ­ε­ται σή­με­ρα ἀ­πὸ ἐ­πι­στή­μο­νες ζω­ο­τέ­χνες ἀ­πο­δε­δειγ­μέ­νο ὅ­τι δι­α­βι­οῦν στὴ Χώ­ρα μας ἐ­δῶ καὶ 10.000 χρό­νι­α καὶ ἀ­πει­κο­νί­ζον­ται σ᾿ ὅ­λες τὶς ἀρ­χαῖ­ες ἀ­να­πα­ρα­στά­σεις ἐ­δῶ καὶ 3.500 χρό­νι­α τοὐ­λά­χι­στον (χρυ­σὰ κύ­πελ­λα τοῦ Βα­φει­οῦ Πο­τα­μοῦ, ταυ­ρο­κα­θά­ψι­α Κρή­της, Πα­να­θή­ναι­α ἀ­πὸ τὴ Ζω­φό­ρο τοῦ Παρ­θε­νῶ­να, κ.ἄ.).

β) Ἑλ­λη­νι­κὸ μαῦ­ρο χοῖ­ρο (200 ζῶ­α). Πρό­κει­ται γι­ὰ τὴν μο­να­δι­κὴ ἀ­μι­γῶς κα­θα­ρό­αι­μη φυ­λὴ τῆς Χώ­ρας, ὅ­πως ἀ­πο­δείχ­τη­κε με­τὰ ἀ­πὸ ἐ­ξε­τά­σεις τοῦ γε­νό­τυ­που. Τὸ γου­ρού­νι αὐ­τὸ ποὺ κα­τὰ τὴν ἀρ­χαι­ό­τη­τα ἦ­ταν τὸ σύμ­βο­λο τῆς ἀ­φθο­νί­ας καὶ προ­στα­τευ­ό­ταν ἀ­πὸ τὴ θε­ὰ Δή­μη­τρα δι­αι­ώ­νι­σε τὸ εἶ­δος μας, δι­ό­τι ἀ­πὸ αὐ­τὸ ὁ ἄν­θρω­πος ἔ­παιρ­νε ἐ­νέρ­γει­α τρώ­γον­τας τὸ λί­πος του.

γ) Θεσ­σα­λι­κὰ ἄ­λο­γα (45 ζῶ­α), τὰ ὁ­ποῖ­α τὸ ὑ­πουρ­γεῖ­ο Ἀ­γρο­τι­κῆς Ἀ­νά­πτυ­ξης καὶ Τρο­φί­μων ἔ­χει συμ­πε­ρι­λά­βει στὴ λί­στα μὲ τὰ ὑ­πὸ ἐ­ξα­φά­νι­ση ζῶ­α ἀ­φοῦ δὲν ξε­περ­νοῦν τὰ 450 σὲ ὁ­λό­κλη­ρη τὴ χώ­ρα. Τὰ ἄ­λο­γα αὐ­τὰ ἀ­νή­κουν στοὺς μι­κρό­σω­μους ἵπ­πους. Τὸ ὕ­ψος τους εἶ­ναι πε­ρί­που 125-135 ἑ­κα­το­στά, τὸ κλασ­σι­κό τους χρῶ­μα εἶ­ναι τὸ γκρί­ζο, ἐ­νῶ πα­ρου­σι­ά­ζουν ἰ­σχυ­ρὰ ἄ­κρα καὶ ἡ οὐ­ρὰ καὶ ἡ χαί­τη τους εἶ­ναι ἀρ­κε­τὰ μα­κρι­ές, καὶ

δ) 19 ἱπ­πά­ρι­α (πό­νυ) Σκύ­ρου.

Κοι­νὸς πα­ρα­νο­μα­στὴς τῶν πι­ὸ πά­νω σπά­νι­ων καὶ αὐ­τό­χθο­νων φυ­λῶν ζώ­ων εἶ­ναι ὅ­τι δι­α­βι­οῦν σὲ συν­θῆ­κες ἐ­κτα­τι­κῆς ἐ­κτρο­φῆς (ἐ­λευ­θέ­ρας βο­σκῆς), ἔ­χουν δὲ προ­σαρ­μο­στεῖ στὶς εἰ­δι­κὲς συν­θῆ­κες τοῦ φυ­σι­κοῦ πε­ρι­βάλ­λον­τος καὶ ἀ­ξι­ο­ποι­οῦν κα­τὰ τὸν κα­λύ­τε­ρο τρό­πο τὸν φτω­χὸ σὲ μά­ζα, ἀλ­λὰ πλού­σι­ο σὲ θρε­πτι­κὰ συ­στα­τι­κά, Ἑλ­λη­νι­κὸ βο­σκό­το­πο, μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα νὰ ἔ­χουν πο­λὺ λι­γό­τε­ρες ἀ­παι­τή­σεις, πα­ράλ­λη­λα ὅ­μως νὰ προ­σφέ­ρουν (λό­γῳ τῆς πλού­σι­ας Ἑλ­λη­νι­κῆς χλω­ρί­δας) προ­ϊ­όν­τα ὑ­ψη­λῆς δι­α­τρο­φι­κῆς ἀ­ξί­ας. Μὲ λί­γα λό­γι­α, ἡ πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τά τους εἶ­ναι ἱ­κα­νο­ποι­η­τι­κή, πα­ρὰ τὸ δυ­σμε­νὲς οἰ­κο­νο­μι­κὸ πε­ρι­βάλ­λον.

Ἡ ἀ­νω­τέ­ρω κτη­νο­τρο­φι­κὴ ἐ­κμε­τάλ­λευ­ση, ἡ προ­σπά­θει­α προ­στα­σί­ας καὶ δι­ά­σω­σης τῶν ἐν λό­γῳ φυ­λῶν, ἡ ἀν­τί­στα­ση σὲ κα­θε­τὶ μα­ζι­κό, γρή­γο­ρο καὶ ἐμ­πο­ρι­κὸ ποὺ σχε­τί­ζε­ται μὲ τὴν πα­ρα­γω­γὴ καὶ τὴν δι­α­τρο­φή, ἡ πα­ρα­δο­σι­α­κὴ γνώ­ση καὶ ἡ πα­ρα­δο­σι­α­κὴ τε­χνι­κὴ στὴν πα­ρα­γω­γή, ἡ μὴ ἐ­ξάρ­τη­ση ἀ­πὸ τὴν σύγ­χρο­νη βι­ο­μη­χα­νί­α κρέ­α­τος, ἡ ὁ­ποί­α εἶ­ναι ἀλ­λη­λέν­δε­τη μὲ τὶς πο­λυ­ε­θνι­κές τῆς σό­γι­ας, τῶν φαρ­μά­κων καὶ τοῦ γε­νε­τι­κοῦ ὑ­λι­κοῦ, ἀλ­λὰ καὶ ἡ ἐ­πι­στρο­φὴ στὴν πα­ρά­δο­ση ἐ­πι­βρα­βεύ­θη­κε τὸ 2002 ἀ­πὸ τὸ παγ­κό­σμι­ο κί­νη­μα τῆς «Slow Food» («Ἀρ­γὸ Φα­γη­τό»), κα­θὼς τὸ ἐν λό­γῳ κί­νη­μα ἀ­πέ­νει­με στὸν ἰ­δι­ο­κτή­τη τῆς φάρ­μας κ. Δη­μή­τρι­ο Δῆ­μο δύ­ο βρα­βεῖ­α γι­ὰ τὴν συμ­βο­λή του στὴν δι­α­τή­ρη­ση τῆς ἀ­γρο­τι­κῆς βι­ο­ποι­κι­λό­τη­τας τοῦ πλα­νή­τη.

Τέ­λος, πρέ­πει νὰ ἐ­πι­ση­μαν­θεῖ ὁ ὑ­ψί­στης ση­μα­σί­ας σκο­πὸς τῆς ὕ­παρ­ξης τῆς «Κι­βω­τοῦ», ὁ ὁ­ποῖ­ος ὑ­πη­ρε­τεῖ τὴ δι­ά­σω­ση τῶν αὐ­τό­χθο­νων καὶ σπά­νι­ων φυ­λῶν ἀ­γρο­τι­κῶν ζώ­ων, δι­ό­τι τὰ ζῶ­α αὐ­τὰ συν­δέ­ον­ται ἄ­με­σα ἢ ἔμ­με­σα μὲ τὴν ἱ­στο­ρί­α, τὴ ζω­ὴ καὶ τὸν πο­λι­τι­σμὸ τοῦ τό­που μας, προσ­δί­δον­τας ἔτ­σι τὴν συ­νέ­χει­α τοῦ Ἑλ­λη­νι­κοῦ λα­οῦ.

Ἐ­πί­σης, οἱ σπά­νι­ες καὶ αὐ­τό­χθο­νες αὐ­τὲς φυ­λὲς ζώ­ων ἀ­πο­τε­λοῦν τὴν ζων­τα­νή μας πο­λι­τι­στι­κὴ κλη­ρο­νο­μι­ὰ καὶ συμ­βάλ­λουν οὐ­σι­α­στι­κὰ στὴν ἐκ­παί­δευ­ση, τὴν πο­λι­τι­σμι­κὴ ἀ­νά­πτυ­ξη καὶ γε­νι­κὰ στὴν με­γα­λύ­τε­ρη καλ­λι­έρ­γει­α τῶν κα­τοί­κων μὲ βά­ση τὴν πα­τρο­γο­νι­κή, πνευ­μα­τι­κὴ καὶ πο­λι­τι­σμι­κὴ πα­ρά­δο­ση.

Ἡ προ­ώ­θη­ση, τέ­λος, τοῦ ἐγ­χει­ρή­μα­τος δι­ά­σω­σης καὶ ἀ­ξι­ο­ποί­η­σης τῶν σπά­νι­ων αὐ­τό­χθο­νων καὶ ἀρ­χέ­γο­νων ἀ­γρο­τι­κῶν ζώ­ων πρέ­πει νὰ τί­θε­ται ἐ­κτὸς ἀμ­φι­σβή­τη­σης γι­ὰ τοὺς ἀν­θρώ­πους, γι­ὰ τὰ ζῶ­α, τὴ φύ­ση, τὴν ἔ­ρευ­να, τὸν πο­λι­τι­σμὸ καὶ τὴν ἀ­ει­φό­ρο ἀ­νά­πτυ­ξη.

Ἀ­πὸ τὴν «Κι­βω­τὸ τοῦ Δή­μου» δι­α­τί­θεν­ται σὲ νοι­κο­κυ­ρι­ὰ ζω­ο­κο­μι­κὰ προ­ϊ­όν­τα.

Please follow and like us:
Facebook0
Facebook
Google+
Google+
https://pagoinia.gr/%ce%b7-sinxroni-kivotos-tou-dimou/
Instagram
YouTube
Follow by Email

Το Χριστουγεννιάτικο δένδρο είναι ελληνικό

0
dentro

Το στόλισμα του χριστουγεννιάτικου δένδρου είναι έθιμο Ελληνικό.

Στην αρχαία Ελλάδα, υπήρχε παρόμοιο έθιμο, με τη διαφορά, ότι  το
δένδρο δεν ήταν το έλατο, αλλά η Ειρεσιώνη.

Η Ειρεσιώνη ήταν κλαδί αγριελιάς στολισμένο με γιρλάντες από μαλλί κόκκινο και λευκό και με τους πρώτους καρπούς του φθινοπώρου, κάστανα, αμύγδαλα, καρύδια κ.α. Ήταν μια μορφή έκφρασης ευγνωμοσύνης για τη γονιμότητα του περασμένου χρόνου και παράκλησης για τη συνέχιση της εφορίας και για το επόμενο έτος.

Το χρονικό διάστημα  22 Σεπτεμβρίου έως 20 Οκτωβρίου , παιδιά των οποίων ζούσαν και οι δύο γονείς , περιέφεραν την Ειρεσιώνη στους δρόμους της Αθήνας, τραγουδώντας τα κάλαντα από σπίτι σε σπίτι, παίρνοντας το ανάλογο φιλοδώρημα από τούς νοικοκυραίους. Όταν γύριζαν στο σπίτι τους κρεμούσαν το κλαδί στην πόρτα του σπιτιού τους, όπου έμενε μέχρι τον επόμενο χρόνο.

Το έθιμο, με κάποια μικρή παραλλαγή, το συναντάμε και στο Βυζάντιο.

Κατά την εορτή των Χριστουγέννων «… κατά διαταγή του επάρχου της κάθε πόλης, ου μόνον καθαρισμός των οδών εγένετο, αλλά και στολισμός
διαφόρων, κατά διαστήματα, στηνομένων στύλων, με δενδρολίβανα, κλάδους μύρτου και άνθη εποχής»( Φαίδωνος Κουκουλέ, Καθηγητού Παν. Αθηνών «Βυζαντινών Βίος και Πολιτισμός».

Υπήρχε στο Βυζάντιο ένα επίλεκτο Βασιλικό Ιππικό, – Τάγμα της ανακτορικής φρουράς, – το οποίο, μεταξύ των άλλων , συμμετείχε με τελετουργικό ρόλο σε επίσημες αυτοκρατορικές τελετές, μεταξύ των οποίων και στην τελετή των Χριστουγέννων. Ήταν εκείνο της
«Εταιρείας», το οποίο διαιρείτο σε  «Μικρή», «Μεσαία» και «Μεγάλη Εταιρεία».

Τη «Μικρή Εταιρεία» την αποτελούσαν αλλόθρησκοι( π.χ. εθνικοί, ειδωλολάτρες κλπ).

Τη «Μεσαία Εταιρεία» την αποτελούσαν αλλόδοξοι ή  και αλλοεθνείς Χριστιανοί( π.χ. Γερμανοί, Ρώσοι, Άγγλοι, Σκανδιναυοί κτλ.).

Τη «Μεγάλη Εταιρεία»την αποτελούσαν «Ρωμαίοι»,  (Ρωμιοί). δηλαδή Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί.

Άνθρωποι της  μεσαίας εταιρείας επέστρεψαν στις πατρίδες τους και μετέφεραν και το έθιμο του στολισμού των δένδρων των Χριστουγέννων. Την περίοδο της σκλαβιάς, οι Έλληνες είχαν άλλα πράγματα να σκεφτούν, οπότε το έθιμο αυτό ξεχάστηκε μέσα στο χρόνο. Αργότερα όταν ήρθαν οι Βαυαροί το εμφάνισαν σαν δικό τους και πέρασε στην κουλτούρα μας σαν ξενόφερτο.

Μια ακόμη μαρτυρία για την Ελληνικότητα του χριστουγεννιάτικου δένδρου είναι και τα πολυτραγουδισμένα κάλαντα, όπου σε ένα σημείο λέει «Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά ψηλή μου ΔΕΝΔΡΟΛΙΒΑΝΙΑ…» Η Δενδρολιβανιά λοιπόν, ήταν το δένδρο που στόλιζαν παλαιότερα και το οποίο αντικαταστάθηκε από το Έλατο, επειδή τα κλαδιά του μοιάζουν πολύ με αυτά του Δενδρολίβανου.

Αντικαταστάθηκε από το έλατο, επειδή, το σχήμα του κώνου που έχει, κατευθύνεται προς τον ουρανό, δηλαδή προς το Θεό. Ακόμη, το δένδρο αυτό μένει καταπράσινο και ζωηρό μέσα στο καταχείμωνο δείχνοντάς μας, πως κοντά στο Θεό, στον Χριστό δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα, όσες δυσκολίες κι αν παρουσιαστούν στη ζωή μας.

Εκείνο που πρέπει να προσέξουμε εμείς οι Χριστιανοί είναι ότι ΔΕΝ πρέπει να επικεντρώνουμε την εορτή των Χριστουγέννων γύρω από το δένδρο και τα φωτάκια του, αλλά επίκεντρο της εορτής να είναι ο ίδιος ο Χριστός. Καλά είναι και τα δένδρα και τα στολίδια, διότι δημιουργούν εορταστική ατμόσφαιρα, αλλά το ζητούμενο είναι να καθαρίσουμε τις ψυχές μας και να κάνουμε φάτνη την καρδιά μας, για να έρθει να
γεννηθεί ο Χριστός.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΖΑΜΠΑΣΗΣ

Please follow and like us:
Facebook0
Facebook
Google+
Google+
https://pagoinia.gr/to-xristougenniatiko-dendro-einai-elliniko/
Instagram
YouTube
Follow by Email

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ