Οι εθελοντές της διπλανής πόρτας

0
44
του Γιώργου Κόκουβα

Όσοι μπορούν να κάνουν κάτι, το κάνουν. Όσοι μπορούν να κάνουν περισσότερα, γίνονται εθελοντές. Αυτή η αγνώστου προέλευσης παροιμία έρχεται να συναντήσει την ελληνική πραγματικότητα, έτσι όπως την ζούμε από την αρχή της νέας δεκαετίας: Όπου κι αν γυρίσει κανείς το βλέμμα του, θα δει ανθρώπους που έχουν ανάγκη.

Και ευτυχώς, όπου υπάρχει ανάγκη, υπάρχουν και οι άνθρωποι που θυσιάζουν λίγο ή περισσότερο από τον προσωπικό τους χρόνο για να βοηθήσουν, χωρίς ανταλλάγματα. Οι εθελοντές μπορεί να μην πληρώνονται με χρήματα, αλλά η αμοιβή τους μετριέται με το πιο δυνατό νόμισμα του κόσμου. Δεν είναι ούτε το ευρώ, ούτε το δολάριο. Ο εθελοντισμός πληρώνεται με χαμόγελα, γεννημένα από την ευγνωμοσύνη και την αισιοδοξία όσων χαίρονται τις «υπηρεσίες» τους.

Ηλικιωμένοι άνθρωποι μένουν μόνοι, με αποδεκατισμένες συντάξεις και χωρίς παρέα ή περίθαλψη. Άρρωστα παιδιά αναζητούν κάποιον να τους παράσχει φροντίδα, καθώς οι δικοί τους γονείς αδυνατούν. Άστεγοι και άποροι συμπολίτες μας ψάχνουν στον κάδο της γωνίας για απομεινάρια από λουκούλλεια γεύματα άλλων. Δυστυχώς, δεν υπάρχει ένας εθελοντής για κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκη. Για κάθε εθελοντή που λέει την ιστορία του και μοιράζεται την εμπειρία του εθελοντισμού με τον κόσμο, όμως, υπάρχουν σίγουρα δεκάδες ακόμη που θα εμπνευστούν και θα σκεφτούν το αυτονόητο, που όμως ως τώρα τους διέφευγε: Πως ο καθένας μας μπορεί να δώσει λίγο από τον εαυτό του σε κάποιον άλλο, έστω κι αν αυτό είναι λίγα λεπτά της μέρας του για έναν γείτονα.

Εμείς μιλήσαμε με τέσσερις εθελοντές που βάζουν τα γυαλιά σε όλους μας, οι πράξεις των οποίων χωρίς να κομπάζουν περί αλτρουισμού, αποδεικνύουν πως για να γίνεις ο «εθελοντής της διπλανής πόρτας» δεν χρειάζεται να έχεις πολύ χρόνο. Χρειάζεται να έχεις… πολλή καρδιά.

Μια Μητέρα με πολλά παιδιά

Η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής είναι τόσο γλυκιά και ευγενική που δεν θα είχαμε καμία αμφιβολία ότι μαρτυρά έναν άνθρωπο με άφθονο απόθεμα θετικής ενέργειας. Ας την πούμε κυρία «Ευγενία», γιατί αφενός της ταιριάζει γάντι, και αφετέρου η ίδια μας ζητά διακριτικά να μην αναφέρουμε το πραγματικό της όνομα – «δεν θέλω να κάνω εθελοντικά κάτι και να “διαφημίζω” τον εαυτό μου», μας λέει και το σεβόμαστε απόλυτα.

Η κυρία «Ευγενία» τα τελευταία οκτώ χρόνια συμμετέχει στο πρόγραμμα εθελοντισμού του Κέντρου Βρεφών Μητέρα. Μια γνωστή της ήταν επίσης εθελόντρια και την «μύησε» στην ιδέα. Μόλις γνώρισε τα παιδιά στο Κέντρο Βρεφών δεν είχε καμιά αμφιβολία: «Τρελαίνομαι να ασχολούμαι εθελοντικά, ειδικά με παιδιά. Αυτό που κάνω είναι να συνοδεύω παιδάκια που είναι άρρωστα και έχουν ανάγκη, αλλά δεν έχουν κάποιον δικό τους, είτε επειδή δεν έχουν γονείς, είτε επειδή δεν έχουν γονική φροντίδα λόγω εισαγγελικής παρέμβασης.

»Πηγαίνω τρείς ή τέσσερις φορές την εβδομάδα στο Μητέρα, και κάνω ό,τι θα έκανε κι ένας γονιός. Τα πάω βόλτα, τους κάνω μπάνιο, τα ταΐζω, τα αλλάζω. Τους συνοδεύω μέχρι ένα μεγάλο πάρκο ή διοργανώνουμε μικρές γιορτούλες – το καλοκαίρι πηγαίναμε μαζί και στην θάλασσα! Άλλο ένα παιδάκι που έχει κινητικό πρόβλημα χρειάζεται να κάνει ειδική γυμναστική μια φορά την εβδομάδα, κι εγώ το συνοδεύω ως εκεί», μας λέει.

«Δεν είμαστε πολλοί οι εθελοντές του μητέρα, είμαστε γύρω στους δέκα, περισσότερο γυναίκες, αλλά υπήρξαν και ένας-δύο άντρες που συμμετείχαν –ξέρετε τα παιδιά χρειάζονται και ένα ανδρικό πρότυπο όσο μεγαλώνουν», συμπληρώνει και μας λέει με νόημα πως υπάρχει κάθε περιθώριο για νέους εθελοντές, καθώς τα παιδιά στο Κέντρο είναι περισσότερα από 120, από λίγων ημερών έως έξι ετών.

«Φυσικά, με τα παιδιά αυτά δενόμαστε πάρα πολύ. Ένα παιδί δεν είναι αντικείμενο. Δεν μπορείς ξαφνικά να το αφήσεις. Το προσέχουμε μέχρι να δοθεί σε ανάδοχη οικογένεια και του παρέχουμε μέχρι τότε όλη την αγάπη που δεν έχει λάβει. Πολλές φορές το μόνο που χρειάζονται από εμάς είναι μια αγκαλιά. Όλα τα άλλα μπορούν να τα βρούνε, αλλά η αγάπη, η ζεστασιά που θα τους δείξεις έχει μεγάλη σημασία».

Όπως μας λέει, για να γίνει κανείς εθελοντής στο Κέντρο Βρεφών Μητέρα, πρέπει να πάει ως εκεί, να ενημερωθεί και να συμπληρώσει μια σχετική αίτηση. Στην συνέχεια, η αίτηση αλλά και ο ίδιος περνά από μία επιτροπή, και εφόσον δεν έχει κάποιο ιατρικό πρόβλημα, που διαπιστώνεται από ιατρικές εξετάσεις, μπορεί να συμμετάσχει στο πρόγραμμα εθελοντισμού – μάθετε περισσότερα εδώ.

Για το τέλος, η «ορκισμένη» εθελόντρια έχει να δώσει σε όλους μας μια συμβουλή: «Κάντε το. Γίνετε εθελοντές. Από το να σπαταλάτε δεξιά κι αριστερά τον χρόνο σας, κάντε μια πολύ καλή πράξη. Δεν θα δώσετε μόνο, αλλά θα πάρετε και αγάπη. Να ξέρατε πόσες φορές ξεκινώ στεναχωρημένη, και μόλις έρθω σε επαφή με τα παιδιά τα ξεχνάω όλα και “γεμίζω”!» 

Please follow and like us:
Facebook
Facebook
Google+
Google+
https://pagoinia.gr/%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%ce%b8%ce%b5%ce%bb%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%ad%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b4%ce%b9%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%ae%cf%82-%cf%80%cf%8c%cf%81%cf%84%ce%b1%cf%82/
Instagram
Follow by Email