Στέφανος γερόντων πολυπειρία και το καύχημα αυτών φόβος Κυρίου

Α. ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΘΑΥΜΑ.

α. Μια από τις βασικά διάστροφες αντιλήψεις του σημερινού κόσμου μας είναι και αυτή που θεωρεί δημιουργικό και παραγωγικό κάποιον άνθρωπο όταν βρίσκεται στην περίοδο εκείνη της ηλικίας του κατά την οποία ακμάζουν οι ψυχοσωματικές του δυνάμεις και μπορεί δια της δυνάμεως των χεριών και του νου του να συμβάλει στην κίνηση της πελώριας μηχανής της ζωής. Έτσι, από τη μια με τέτοιες προοπτικές μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, προσπαθώντας να τα καταστήσουμε   δυνατά γρανάζια   μιᾶς απρόσωπης μηχανής που λέμε πως υπηρετεί τη ζωή και από την άλλη θεωρούμε τους συνανθρώπους μας εκείνους, τους εγγύς και τους μακράν, που ελλατώθηκαν οι δυνάμεις τους, παροπλισμένους και σχεδόν περιττούς. Δαιμονικές διαστροφές της ζωής εισηγούνται μέχρι και την ευθανασία για όσους δεν δύνανται πλέον να   προσφέρουν   τή συμμετοχή τους στην κίνηση του φοβερού μηχανισμού της ζωής.

β. Αυτοί, λοιπόν, που θεωρούνται από εμάς παροπλισμένοι και αδύνατοι πλέον να προσφέρουν στη λειτουργία της ζωής μας, ιδιαιτέρως αυτοί που βρίσκονται σε μεγάλη ηλικία: οι γέροντες, οι γονείς, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, μπορούν να αποτελέσουν τα καλύτερα παραδείγματα, τους γνώμονες και πνευματικούς προβολείς για μια άξια ζωή. Πολλοί είπαν πως αυτό αποτελεί δύναμη μεγαλύτερη και από τα μεγάλα θαύματα, που πολλές φορές, ζητούμε για να λυθούν ποικίλα αδιέξοδα στη ζωή μας. Μεγάλο θαύμα είναι να βλέπουμε σήμερα ανθρώπους να παραμένουν σταθεροί, ενώ η ζωή κυλά και αποτρέχει, στην τήρηση των εντολών του Θεού. Όχι μονάχα για μία στιγμή, όχι για μία περίοδο, αλλά με διαρκή σταθερότητα να τους βλέπουμε να γηράσκουν και να ωριμάζουν και να μην αφήνουν τις εντολές του Θεού. Να μην χρησιμοποιούν την αδυναμία των γηρατειών ως   ἄλλοθι   πού δικαιολογεί τη χαλάρωση στη διάθεση για εφαρμογή των εντολών του Θεού.

γ. Γιατί, όμως, λέμε ότι η τήρηση των εντολών του Χριστού είναι το μεγαλύτερο θαύμα που επιτελείται στον άνθρωπο; Και γιατί περισσότερο από όλα έχουμε ανάγκη την εμπειρία και τη θέα αυτού του θαύματος; Η τήρηση των εντολών του Χριστού αποτελεί τον πιο δυναμικό τρόπο θεοκοινωνίας. Ενωνόμαστε με τον Θεό και θεοποιούμαστε, όταν, αγωνιζόμενοι για την τήρηση των εντολών, προσκαλούμε τον Θεό να διαμείνει στην ύπαρξή μας: «Εαν τις αγαπά με, τον λόγον μου τηρήσει, και ο πατήρ μου αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ’ αυτώ ποιήσομεν». (Ιωάν. ιδ , 23). Οι εντολές του Χριστού ανοίγουν την ύπαρξη του ανθρώπου ως τις υπερκόσμιες διαστάσεις και τον καθιστούν κατοικητήριο του Θεού και ακόμη περισσότερο: ο άνθρωπος γίνεται πρόσωπο όμοιο με τον Χριστό. Έχουμε ανάγκη να βλέπουμε γύρω μας πρόσωπα όμοια με τον Χριστό. Αυτήν τη λειτουργία, την υψηλή υπηρεσία εμπνεόμαστε, όταν την προσλαμβάνουμε από ανθρώπους που εγήρασαν αγωνιζόμενοι αυτόν τον καλό αγώνα.

Β.  Η ΑΡΕΤΗ Ή Η ΚΑΚΙΑ ΤΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ.

α. Είναι βέβαιο  ότι ο Θεός ευαρεστείται να βλέπει τους ανθρώπους να τηρούν τις εντολές του σε κάθε ηλικία και οπωσδήποτε στη νεότητα, όταν ο άνθρωπος βρίσκεται στην κορυφή των δυνάμεών του. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουμε πως η αρετή στη νεότητα, πολλές φορές, συμπλέκεται με καταστάσεις που μπορεί να τη μειώνουν, όπως ο ενθουσιασμός, η αυταρέσκεια, ο ανταγωνισμός, η αυτοεπιβεβαίωση. Έτσι, είναι πολύ συχνό θέαμα να βλέπουμε κάποιον νεαρό, που σήμερα φαίνεται να αναβαίνει στον ουρανό, και να νομίζουμε ότι θα   ἁγιάσει    σέ λίγες ημέρες, να επανέρχεται μετ  ὀλίγον στα τέλματα της κοσμικής ζωής. Η αρετή των γερόντων, των ηλικιωμένων συνανθρώπων μας, είναι πιο ώριμη. Θα λέγαμε πως η αρετή τους είναι, και πρέπει να είναι, τελείωση και ολοκλήρωση του πνευματικού τους αγώνα. Και σαν τέτοια να εμπνέει και να καθοδηγεί τους νεωτέρους στην   ἄχρι θανάτου    σταθερότητα στην τήρηση των εντολών.

β.  Στήν Αγία Γραφή λέει ο Θεός: «τρία είδη εμίσησεν η ψυχή μου και προσώχθισα σφόδρα τη ζωή αυτών· πτωχόν υπερήφανον, και πλούσιον ψεύστην, γέροντα μοιχόν ελαττούμενον συνέσει» (Σοφ. Σειρ. κε , 2). Τρεις κατάστασεις αδικαιολόγητης συμπεριφοράς αποστρέφεται ο Θεός. Εδώ μας ενδιαφέρει η τρίτη: αποστρέφεται ο Θεός άνθρωπο ανήθικο και ασύνετο, γέροντα στην ηλικία. Θα μπορούσαμε να πούμε πως κάποιος νεαρός για τις πτώσεις του θα ζητούσε κατανόηση λόγω της απειρίας του, της ανωριμότητος και της παρορμητικότητος που συνοδεύουν τα νιάτα. Ο ηλικιωμένος, όμως, δεν μπορεί να κατανοηθεί, και περισσότερο, να δικαιολογηθεί, αν τον βρούμε ανήθικο και ανώριμο. Και σήμερα λέμε με αποτροπιασμό και αγανάκτηση για κάποιον ηλικιωμένο που δε ζει πρεπόντως ότι   ξεμωράθηκε. Οι μεγάλοι στην ηλικία πρέπει να είναι τα άριστα παραδείγματα σωφροσύνης, ανδρείας, συνέσεως και δικαιοσύνης.

γ. Ὅταν ο Θεός ανέθεσε στο Μωϋσή να οδηγήσει τον λαό του από τη σκλαβιά της Αυγύπτου στη γη της επαγγελίας, κατά την μακρά πορεία του προς την Παλαιστίνη, δεν διέκοψαν την προβληματική   συμπεριφορά τους με το να γογγύζουν, να αμαρτάνουν, να στασιάζουν κλπ. Η κατάσταση αυτή τόσο δυσαρέστησε τον Θεό που, όπως βλέπουμε στα πρώτα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, δεν επέτρεψε τελικά να εισέλθουν στην υπεσχημένη γη, όσοι είχαν ηλικία άνω των είκοσι ετών. Όσο προχωρούμε στην ηλικία, τόσο πιο υπεύθυνοι γινόμαστε ενώπιον του Θεού και των συνανθρώπων μας. Ο Θεός παρουσιάζεται πολύ πιο αυστηρός και   ἀπαιτητικός  ,  όταν πληθαίνουν τα χρόνια μας.

Γ.  ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΟΥΜΕ..

α. Ὅταν σε μία Μονή γίνεται κάποιος μοναχός και υπόσχεται ότι θα εκπληρώνει τις υποσχέσεις του   μέχρις εσχάτης αναπνοής   ὁ Ιερεύς, που τον καθιερώνει, του τονίζει πως ναι μεν διάλεξε τον άριστο δρόμο του πνευματικού αγώνος, αλλά δεν φτάνει μονάχα η επιλογή του καλού, χρειάζεται να τον εκπλρώνουμε έως τέλους: «Όντως καλόν έργον και μακάριον εξελέξω, αλλ  ἐὰν και τελειώσης». «Μακάριον δρόμο διάλεξες, αλλά πρέπει να τον ολοκληρώσεις». Πολλοί ξεκινούν τον δρόμο για την Βασιλεία του Θεού, αλλά αρκετοί δεν φθάνουν έως τέλους, παραιτούνται και επιστρέφουν. Έχουμε ανάγκη να βλέπουμε ανθρώπους που ξεκινούν, αλλά και φθάνουν σταθεροί στον σκοπό τους.

β. Προς το τέλος της ζωής του ο Απ. Παύλος έγραψε στον αγαπημένο του μαθητή, τον Τιμόθεο, τη Β΄ πρός Τιμόθεον επιστολή. Εκεί με σεμνό τρόπο εκφράζει την προσδοκία του πως ο Θεός, που είδε τον μέχρι τέλους σταθερό, άνευ διαλειμμάτων και κλονισμών, αγώνα του να φυλάξει την πίστη στο όνομα του Χριστού, θα τον ανταμείψει με τον στέφανο της δικαιοσύνης: «ο καιρός της εμής αναλύσεως εφέστηκε. τον καλόν αγώνα ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα· λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος, ον αποδώσει μοι ο Κυριος εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής, ου μόνον δε εμοί, αλλά και πάσι τοις ηγαπηκόσι την επιφάνειαν αυτού» (Β  Τιμ. δ , 7-8). Μάλιστα ο ίδιος στέφανος της δικαιοσύνης αναμένει να στεφανώσει και όλους τους ανθρώπους που θα μπορούν να παρουσιάσουν τον δρόμο Του ολοκληρωμένο.

γ. Έχουμε ανάγκη από τη σύνεση των γερόντων. Η παρουσία ανθρώπων, που σε μεγάλη ηλικία παραμένουν σταθεροί στην τήρηση των εντολών του Θεού, είναι ένα φάρμακο για τη ζωή μας που μας εμποιεί την αίσθηση της ασφάλειας, της σιγουριάς· την απαραίτητη αίσθηση πως έχουμε που να στηριχθούμε και ποιούς κανόνες και γνώμονες να χρησιμοποιούμε στη ζωή μας,  γιά να ευθυγραμμισθούμε ασφαλώς στο δρόμο που οδηγεί στην πνευματική μας ωρίμανση και ολοκλήρωση. Αν χρειαζόμαστε, πολλές φορές, την πολυπειρία των γερόντων, πολύ περισσότερες φορές χρειαζόμαστε το παράδειγμά τους ως άνθρώπων που το καύχημά τους είναι ο φόβος του Θεού.

Please follow and like us:
Facebook
Facebook
Google+
Google+
https://pagoinia.gr/%cf%83%cf%84%ce%ad%cf%86%ce%b1%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b3%ce%b5%cf%81%cf%8c%ce%bd%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%af%ce%b1/
Instagram
Follow by Email

Αφήστε μια απάντηση