ΜΟΝΟ Η ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ΕΓΓΥΑΤΑΙ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ…

Δεν ανακάλυψα την πυρίτιδα, απλά όλοι το γνωρίζουν αλλά κανείς, τουλάχιστον απ’ τους κυβερνώντες, δεν το πράττει.

Όταν σήμερα έχουμε απόλυτη ανάγκη τις εισαγωγές ακόμα και για να επιβιώσουμε, όταν σήμερα δεν παράγουμε σχεδόν τίποτε, τι περιμένουμε; να είμαστε εθνικά ανεξάρτητοι;

Αν δεν πάρουν μπροστά τα τρακτέρ, αν δεν καπνίσουν τα φουγάρα, αν το πρωί δεν γίνεται συνωστισμός έξω απ’ τους χώρους δουλειάς, τι περιμένουμε; να είμαστε εθνικά ανεξάρτητοι;

Η υπερφορολόγηση, τα πανάκριβα καύσιμα, οι επιδοτήσεις της Ε.Ε που έστειλαν τους αγρότες μας στα καφενεία, οι ποσοστώσεις στην παραγωγή, η αντικατάσταση της παραγωγής με τον χρηματιστηριακό τζόγο και άλλα πολλά στρεβλά οδήγησαν την Ελληνική οικονομία στον μαρασμό.
Ακόμη και για να φάμε εισάγουμε.

Τι επιδιώκει η παγκοσμιοποίηση;

Να παράγουν λίγες πολυεθνικές εταιρείες και όλοι οι άλλοι να είναι απλά καταναλωτές.
Καταναλωτές χωρίς ενεργή συμμετοχή στην παραγωγή, χωρίς δικαιώματα πλην του να διαβιούν φτωχικά, χωρίς ελεύθερο χρόνο, χωρίς προβληματισμούς, χωρίς ελεύθερη βούληση.

Απλά να τρώνε και να δουλεύουν.

Αυτή η επιδίωξη της παγκοσμιοποίησης δεν αρκείται μόνο στα λόγια, γίνονται ανά τον κόσμο νομοθετικές ρυθμίσεις που απαγορεύουν την ιδιωτική παραγωγή, την ιδιωτική διαχείριση των σπόρων ακόμη και απαγορεύσεις στην συλλογή του βρόχινου νερού.

Μήπως αυτά είναι άγνωστα;

Μας λένε να καταναλώνουμε όσα παράγουμε, να έχουμε ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, να εξάγουμε περισσότερα ή τουλάχιστον ίσα με όσα εισάγουμε και άλλα φαιδρά.

Για να γίνουν αυτά προϋποθέτουν εθνική παραγωγή, προϋποθέτουν εθνική αυτάρκεια.

Πρέπει οι λαοί να παράγουν όσα τους είναι απαραίτητα και να εξάγουν τα περισσεύματα.

Μόνο έτσι κερδίζεται η εθνική ανεξαρτησία.

Όποιος στηρίζει την αυτάρκεια των λαών γίνεται άμεσα εχθρός της παγκοσμιοποίησης.
Λίγα χρόνια πριν όσοι έμεναν στα χωριά μας, που παρεμπιπτόντως κάποιοι «φωστήρες» τα άδειασαν, ήταν αυτάρκεις, έτσι κατόρθωναν να επιβιώνουν.
Φυσικά υπήρχαν φτωχοί αγρότες που υπέφεραν αλλά σε τελική ανάλυση μπορούσαν τουλάχιστον να έχουν τα απολύτως αναγκαία για την επιβίωση.
Σήμερα χωρίς χρήμα θα πεθάνεις απ’ την πείνα, πότε; στον 21ο αιώνα.
Πιστεύω ακράδαντα ότι σαν Έλληνες έχουμε και τα κεφάλαια, και την γνώση και την όρεξη για δουλειά.

Δεν μας χρειάζονται τα δανεικά των τοκογλύφων που σαν γύπες περιμένουν να φάνε τους λαούς-πτώματα.

Αρκεί κάποιοι κυβερνήτες να συντάξουν και να εκτελέσουν ένα εθνικό πρόγραμμα οικονομικής ανασυγκρότησης που θα βασίζεται στην παραγωγή, στην εργασία και όχι στα δανεικά και τον χρηματιστηριακό τζόγο.

 

kleisthenisblog.blogspot.gr   kostasxan.blogspot.gr

 

Η σύγχρονη «κιβωτός του δήμου»

me and my beloved horse

Αὐ­τό­χθο­νες καὶ σπά­νι­ες φυ­λὲς ἀ­γρο­τι­κῶν ζώ­ων, οἱ ὁ­ποῖ­ες ὑ­φί­σταν­ται ἐ­δῶ καὶ 10.000 χρό­νι­α στὴν Ἑλ­λη­νι­κὴ ὕ­παι­θρο μὲ τὴν ἴ­δι­α ἀ­κρι­βῶς μορ­φή. Συγ­κε­κρι­μέ­να, ἡ «κι­βω­τὸς τοῦ Δή­μου» πε­ρι­λαμ­βά­νει:

α) 146 ἀ­γε­λά­δες ἀ­πὸ τὶς 218 ποὺ ἔ­μει­ναν στὴν Χώ­ρα καὶ οἱ ὁ­ποῖ­ες ἀ­πο­τε­λοῦν τὴν Ἑλ­λη­νι­κὴ στε­πι­κὴ φυ­λὴ (τύ­πος Κα­τε­ρί­νης). Ἀ­πο­δει­κνύ­ε­ται σή­με­ρα ἀ­πὸ ἐ­πι­στή­μο­νες ζω­ο­τέ­χνες ἀ­πο­δε­δειγ­μέ­νο ὅ­τι δι­α­βι­οῦν στὴ Χώ­ρα μας ἐ­δῶ καὶ 10.000 χρό­νι­α καὶ ἀ­πει­κο­νί­ζον­ται σ᾿ ὅ­λες τὶς ἀρ­χαῖ­ες ἀ­να­πα­ρα­στά­σεις ἐ­δῶ καὶ 3.500 χρό­νι­α τοὐ­λά­χι­στον (χρυ­σὰ κύ­πελ­λα τοῦ Βα­φει­οῦ Πο­τα­μοῦ, ταυ­ρο­κα­θά­ψι­α Κρή­της, Πα­να­θή­ναι­α ἀ­πὸ τὴ Ζω­φό­ρο τοῦ Παρ­θε­νῶ­να, κ.ἄ.).

β) Ἑλ­λη­νι­κὸ μαῦ­ρο χοῖ­ρο (200 ζῶ­α). Πρό­κει­ται γι­ὰ τὴν μο­να­δι­κὴ ἀ­μι­γῶς κα­θα­ρό­αι­μη φυ­λὴ τῆς Χώ­ρας, ὅ­πως ἀ­πο­δείχ­τη­κε με­τὰ ἀ­πὸ ἐ­ξε­τά­σεις τοῦ γε­νό­τυ­που. Τὸ γου­ρού­νι αὐ­τὸ ποὺ κα­τὰ τὴν ἀρ­χαι­ό­τη­τα ἦ­ταν τὸ σύμ­βο­λο τῆς ἀ­φθο­νί­ας καὶ προ­στα­τευ­ό­ταν ἀ­πὸ τὴ θε­ὰ Δή­μη­τρα δι­αι­ώ­νι­σε τὸ εἶ­δος μας, δι­ό­τι ἀ­πὸ αὐ­τὸ ὁ ἄν­θρω­πος ἔ­παιρ­νε ἐ­νέρ­γει­α τρώ­γον­τας τὸ λί­πος του.

γ) Θεσ­σα­λι­κὰ ἄ­λο­γα (45 ζῶ­α), τὰ ὁ­ποῖ­α τὸ ὑ­πουρ­γεῖ­ο Ἀ­γρο­τι­κῆς Ἀ­νά­πτυ­ξης καὶ Τρο­φί­μων ἔ­χει συμ­πε­ρι­λά­βει στὴ λί­στα μὲ τὰ ὑ­πὸ ἐ­ξα­φά­νι­ση ζῶ­α ἀ­φοῦ δὲν ξε­περ­νοῦν τὰ 450 σὲ ὁ­λό­κλη­ρη τὴ χώ­ρα. Τὰ ἄ­λο­γα αὐ­τὰ ἀ­νή­κουν στοὺς μι­κρό­σω­μους ἵπ­πους. Τὸ ὕ­ψος τους εἶ­ναι πε­ρί­που 125-135 ἑ­κα­το­στά, τὸ κλασ­σι­κό τους χρῶ­μα εἶ­ναι τὸ γκρί­ζο, ἐ­νῶ πα­ρου­σι­ά­ζουν ἰ­σχυ­ρὰ ἄ­κρα καὶ ἡ οὐ­ρὰ καὶ ἡ χαί­τη τους εἶ­ναι ἀρ­κε­τὰ μα­κρι­ές, καὶ

δ) 19 ἱπ­πά­ρι­α (πό­νυ) Σκύ­ρου.

Κοι­νὸς πα­ρα­νο­μα­στὴς τῶν πι­ὸ πά­νω σπά­νι­ων καὶ αὐ­τό­χθο­νων φυ­λῶν ζώ­ων εἶ­ναι ὅ­τι δι­α­βι­οῦν σὲ συν­θῆ­κες ἐ­κτα­τι­κῆς ἐ­κτρο­φῆς (ἐ­λευ­θέ­ρας βο­σκῆς), ἔ­χουν δὲ προ­σαρ­μο­στεῖ στὶς εἰ­δι­κὲς συν­θῆ­κες τοῦ φυ­σι­κοῦ πε­ρι­βάλ­λον­τος καὶ ἀ­ξι­ο­ποι­οῦν κα­τὰ τὸν κα­λύ­τε­ρο τρό­πο τὸν φτω­χὸ σὲ μά­ζα, ἀλ­λὰ πλού­σι­ο σὲ θρε­πτι­κὰ συ­στα­τι­κά, Ἑλ­λη­νι­κὸ βο­σκό­το­πο, μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα νὰ ἔ­χουν πο­λὺ λι­γό­τε­ρες ἀ­παι­τή­σεις, πα­ράλ­λη­λα ὅ­μως νὰ προ­σφέ­ρουν (λό­γῳ τῆς πλού­σι­ας Ἑλ­λη­νι­κῆς χλω­ρί­δας) προ­ϊ­όν­τα ὑ­ψη­λῆς δι­α­τρο­φι­κῆς ἀ­ξί­ας. Μὲ λί­γα λό­γι­α, ἡ πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τά τους εἶ­ναι ἱ­κα­νο­ποι­η­τι­κή, πα­ρὰ τὸ δυ­σμε­νὲς οἰ­κο­νο­μι­κὸ πε­ρι­βάλ­λον.

Ἡ ἀ­νω­τέ­ρω κτη­νο­τρο­φι­κὴ ἐ­κμε­τάλ­λευ­ση, ἡ προ­σπά­θει­α προ­στα­σί­ας καὶ δι­ά­σω­σης τῶν ἐν λό­γῳ φυ­λῶν, ἡ ἀν­τί­στα­ση σὲ κα­θε­τὶ μα­ζι­κό, γρή­γο­ρο καὶ ἐμ­πο­ρι­κὸ ποὺ σχε­τί­ζε­ται μὲ τὴν πα­ρα­γω­γὴ καὶ τὴν δι­α­τρο­φή, ἡ πα­ρα­δο­σι­α­κὴ γνώ­ση καὶ ἡ πα­ρα­δο­σι­α­κὴ τε­χνι­κὴ στὴν πα­ρα­γω­γή, ἡ μὴ ἐ­ξάρ­τη­ση ἀ­πὸ τὴν σύγ­χρο­νη βι­ο­μη­χα­νί­α κρέ­α­τος, ἡ ὁ­ποί­α εἶ­ναι ἀλ­λη­λέν­δε­τη μὲ τὶς πο­λυ­ε­θνι­κές τῆς σό­γι­ας, τῶν φαρ­μά­κων καὶ τοῦ γε­νε­τι­κοῦ ὑ­λι­κοῦ, ἀλ­λὰ καὶ ἡ ἐ­πι­στρο­φὴ στὴν πα­ρά­δο­ση ἐ­πι­βρα­βεύ­θη­κε τὸ 2002 ἀ­πὸ τὸ παγ­κό­σμι­ο κί­νη­μα τῆς «Slow Food» («Ἀρ­γὸ Φα­γη­τό»), κα­θὼς τὸ ἐν λό­γῳ κί­νη­μα ἀ­πέ­νει­με στὸν ἰ­δι­ο­κτή­τη τῆς φάρ­μας κ. Δη­μή­τρι­ο Δῆ­μο δύ­ο βρα­βεῖ­α γι­ὰ τὴν συμ­βο­λή του στὴν δι­α­τή­ρη­ση τῆς ἀ­γρο­τι­κῆς βι­ο­ποι­κι­λό­τη­τας τοῦ πλα­νή­τη.

Τέ­λος, πρέ­πει νὰ ἐ­πι­ση­μαν­θεῖ ὁ ὑ­ψί­στης ση­μα­σί­ας σκο­πὸς τῆς ὕ­παρ­ξης τῆς «Κι­βω­τοῦ», ὁ ὁ­ποῖ­ος ὑ­πη­ρε­τεῖ τὴ δι­ά­σω­ση τῶν αὐ­τό­χθο­νων καὶ σπά­νι­ων φυ­λῶν ἀ­γρο­τι­κῶν ζώ­ων, δι­ό­τι τὰ ζῶ­α αὐ­τὰ συν­δέ­ον­ται ἄ­με­σα ἢ ἔμ­με­σα μὲ τὴν ἱ­στο­ρί­α, τὴ ζω­ὴ καὶ τὸν πο­λι­τι­σμὸ τοῦ τό­που μας, προσ­δί­δον­τας ἔτ­σι τὴν συ­νέ­χει­α τοῦ Ἑλ­λη­νι­κοῦ λα­οῦ.

Ἐ­πί­σης, οἱ σπά­νι­ες καὶ αὐ­τό­χθο­νες αὐ­τὲς φυ­λὲς ζώ­ων ἀ­πο­τε­λοῦν τὴν ζων­τα­νή μας πο­λι­τι­στι­κὴ κλη­ρο­νο­μι­ὰ καὶ συμ­βάλ­λουν οὐ­σι­α­στι­κὰ στὴν ἐκ­παί­δευ­ση, τὴν πο­λι­τι­σμι­κὴ ἀ­νά­πτυ­ξη καὶ γε­νι­κὰ στὴν με­γα­λύ­τε­ρη καλ­λι­έρ­γει­α τῶν κα­τοί­κων μὲ βά­ση τὴν πα­τρο­γο­νι­κή, πνευ­μα­τι­κὴ καὶ πο­λι­τι­σμι­κὴ πα­ρά­δο­ση.

Ἡ προ­ώ­θη­ση, τέ­λος, τοῦ ἐγ­χει­ρή­μα­τος δι­ά­σω­σης καὶ ἀ­ξι­ο­ποί­η­σης τῶν σπά­νι­ων αὐ­τό­χθο­νων καὶ ἀρ­χέ­γο­νων ἀ­γρο­τι­κῶν ζώ­ων πρέ­πει νὰ τί­θε­ται ἐ­κτὸς ἀμ­φι­σβή­τη­σης γι­ὰ τοὺς ἀν­θρώ­πους, γι­ὰ τὰ ζῶ­α, τὴ φύ­ση, τὴν ἔ­ρευ­να, τὸν πο­λι­τι­σμὸ καὶ τὴν ἀ­ει­φό­ρο ἀ­νά­πτυ­ξη.

Ἀ­πὸ τὴν «Κι­βω­τὸ τοῦ Δή­μου» δι­α­τί­θεν­ται σὲ νοι­κο­κυ­ρι­ὰ ζω­ο­κο­μι­κὰ προ­ϊ­όν­τα.

Ένα άγρο-κεντρικό μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης

anaptixi

Αθανάσιος Θεοδωράκης

Πολιτικός επιστήμονας

Τα στοιχεία που αφορούν την ανεργία και ειδικά την ανεργία των νέων είναι αποκαλυπτικά. Για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας δεν περιμένουμε θαύματα: το δημόσιο αδυνατεί, οι επιχειρήσεις κλείνουν, το εμπόριο έχει δυσκολίες. Πώς και πού λοιπόν θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας;

Η απάντηση βρίσκεται στην αυτο-απασχόληση, στη μικρή επιχείρηση και στον αγροτικό τομέα. Από τη μια άκρη της χώρας μέχρι την άλλη οι νέοι και οι άνεργοι επιστρέφουν στο χωριό, αλλά χωρίς βοήθεια, χωρίς στήριξη και χωρίς επίγνωση των δυσκολιών. Συχνά η απογοήτευση είναι μεγάλη και εγκαταλείπουν την προσπάθεια. Η κρίση οδηγεί τους ανθρώπους στην αναζήτηση τρόπων επιβίωσης, στην αυτο-κατανάλωση των παραγομένων προϊόντων και στην αγροτική παραγωγή.

Έχω προτείνει* το σύστημα των «αγρο-συνεργειών», τη συνεργασία δηλαδή διαφόρων τομέων (παραγωγή, μεταποίηση, εμπόριο, εξαγωγές) με χρήση των νέων τεχνολογιών και των νέων μεθόδων διαχείρισης. Ο αγροτικός τομέας από τη φύση του και την εκτεταμένη παρουσία του στην ενδοχώρα παρουσιάζει επιπλέον υψηλό δείκτη συνέργειας με άλλους κλάδους και τομείς της πραγματικής οικονομίας: μεταποίηση, εξαγωγές, τουρισμός, εστίαση, τοπικό εμπόριο, κοκ. Όλοι αυτοί οι τομείς συνδέονται με τον αγροτικό χώρο, επηρεάζονται από τις δραστηριότητές του, εξαρτώνται από τις πρώτες ύλες του (δημητριακά, φρούτα, λαχανικά, μέλι, κρέας, γάλα, ξυλεία, αλιεύματα, κοκ) και αποτελούν τη βάση για την ανάπτυξη συναφών υπηρεσιών (οικοδομή, μεταφορές, ενέργεια, περιβάλλον, τοπικές επενδυτικές πρωτοβουλίες, δράσεις υπέρ της κοινωνικής συνοχής, κοκ).

Οι τομείς αυτοί συνολικά συνθέτουν έναν ευρύτερο κύκλο που αποκαλώ «σύστημα αγρο-συνεργειών». Το σύνολο των θέσεων εργασίας αυτού του οικονομικού πλέγματος αφορά όλες τις οικογένειες, αφορά βεβαίως και την αυτο-κατανάλωση και είναι διάσπαρτο σε ολόκληρη την επικράτεια.

(*Αθανάσιος Θεοδωράκης «Πίσω στο χωριό….Η απάντηση στην κρίση είναι η αγροτική παραγωγή», εκδόσεις Λιβάνη)

Η Γαλλία έχει καθιερώσει εδώ και χρόνια ένα ευνοϊκό καθεστώς για τους αυτο-απασχολούμενους, ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Εδώ κυριαρχεί η γραφειοκρατία, η έλλειψη φαντασίας, η άρνηση της πραγματικότητας. Κι όμως η χώρα έχει σημαντικά πλεονεκτήματα (κλίμα, γεωγραφία, διατροφικό πολιτισμό, βιοποικιλότητα, ιστορική παράδοση), μπορεί να πρωτοστατήσει, να κάνει τώρα τη στροφή στην παραγωγή, στην ποιότητα, στην ανάδειξη του τοπικού προϊόντος, όπως γίνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Έχουμε επιπλέον την παράδοση, τα βιώματα των κοινοτήτων, τις παρακαταθήκες του κοινοτισμού του Καραβίδα, που προσαρμοσμένες στα σημερινά δεδομένα μπορούν να αποτελέσουν ένα νέο πεδίο δράσης, συνεργασίας, κοινωνικής ένταξης, αναγνώρισης ενός νέου ρόλου: αυτού του παραγωγού, του ενεργού πολίτη, του ενεργού παραγωγού.

Με ή χωρίς επιδοτήσεις, με μικρή ή μεσαία περιουσία, με μικρό θερμοκήπιο ή διαφοροποιούμενες παραγωγές λαχανικών ένα νέο ζευγάρι, ναι, και οι νέες γυναίκες πρέπει να στραφούν στην παραγωγή, θα προσπαθήσει ανάλογα με την περιοχή, κάτι νέο, διαφορετικό, δημιουργικό.

Ποιότητα ζωής, οικονομικό όφελος, αυτο-κατανάλωση, συνεργασία και σχέση με την κοινότητα, αυτά είναι τα νέα στοιχεία μακριά από την κρίση της πόλης. Δεν γίναμε ποτέ βιομηχανική χώρα, η φούσκα των υπηρεσιών έσκασε, τα δανεικά τέλειωσαν, τι μένει;

Να οργανώσουμε λοιπόν την επιστροφή στην ύπαιθρο, την παραγωγή αγαθών, την ένταξη των νέων ζευγαριών στη μικρή κοινότητα. Χωρίς να υποτιμούμε τα προβλήματα, ας δούμε ρεαλιστικά το μέλλον. Μόνο ο αγροτικός τομέας μπορεί σήμερα να παράξει πλούτο, πρώτη ύλη για τη βιομηχανία, τη βιοτεχνία, το εμπόριο, την εστίαση και τον τουρισμό, τις εξαγωγές. Η μικρή αγροτική επιχειρηματικότητα είναι η λύση, η απάντηση στην κρίση είναι όντως η αγροτική παραγωγή. Από το «φύγε από το χωριό» του ’60, φτάσαμε στο «πίσω στο χωριό»… Ήρθε η ώρα για τα ξεχασμένα χωριά, να πάρουν την εκδίκησή τους, η πόλη δεν δίνει πλέον καμμία ελπίδα.

Η ελπίδα είναι η παραγωγή, με σκληρή καθημερινή εργασία στο χωράφι και στον στάβλο, η συνεργασία με τους συντοπίτες, η συνέργεια με τη βιοτεχνία και το εμπόριο. Εν ολίγοις, η κρίση οδηγεί τη χώρα σε ένα άλλο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο, παραγωγικό, εξωστρεφές, δημιουργικό. Χρειαζόμαστε επειγόντως ένα μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης κι ένα σχέδιο στήριξης της πραγματικής οικονομίας.