Διατροφικές συνήθειες στο Βυζάντιο

Σαμαντά Αναστασία-Σεισοπούλου Ελένη

 

Οι γραπτές πηγές δίνουν πολλές πληροφορίες για τη διατροφή των Βυζαντινών. Βασική επιδίωξη ήταν η αυτάρκεια του νοικοκυριού και γι’ αυτό κάθε οικογένεια καλλιεργούσε τα βασικά λαχανικά και εξέτρεφε κάποια ζώα (κυρίως πουλερικά). Βέβαια αυτό ήταν δύσκολο να ισχύει στις μεγάλες πόλεις και ιδιαίτερα στην Κωνσταντινούπολη, που την περίοδο της ακμής της ξεπερνούσε τους 500.000 κατοίκους. Για αυτές τις περιπτώσεις, επενέβαινε η κρατική μέριμνα, κυρίως μέσω του επάρχου της πόλεως.

Τα κύρια γεύματα των Βυζαντινών ήταν το πρόγευμα η προφαγον, το άριστον η μεσημβρινόν (γεύμα), καθώς και ο δείπνος. Έτρωγαν χρησιμοποιώντας κυρίως τα χέρια, αφού το πιρούνι ήταν άγνωστο μέχρι τον 10ο αιώνα και η χρήση του σπάνια στους επόμενους αιώνες. Χρησιμοποιούσαν επίσης κοχλιάρια η κουτάλια και μαχαίρια. Πριν και μετά το φαγητό επλεναν τα χέρια τους, χρησιμοποιώντας το χέρνιβ(ι)ον (πήλινο η μεταλλικό αγγείο).

Οι Βυζαντινές γεύσεις

    Η διαδικασία παρασκευής της τροφής – η επιλογή υλικών, μεθόδων και σκευών – αποτελεί μία σημαντική παράμετρο του πολιτισμού μιας εποχής και η διερεύνησή της συνεργεί στην αναπαράσταση της καθημερινότητας ενός λαού, σε μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

Η περίοδος του Βυζαντίου είναι μία σημαντική εποχή, όπου το ελληνικό στοιχείο αναδεικνύεται κυρίαρχο και παράλληλα συμβιώνει με σειρά άλλους λαούς, που είχαν πρόσβαση στη Μεσόγειο, αλλά και στην Κασπία και στη Μαύρη Θάλασσα.

Η αναζήτηση των βυζαντινών γεύσεων αποδεικνύεται περισσότερο δύσκολη απ’ όσο μπορεί κανείς να φανταστεί. Η πρώτη δυσκολία προκύπτει από τις γραπτές πηγές της εποχής, οι οποίες παρέχουν μεν πληροφορίες για το τι έτρωγαν οι Βυζαντινοί, αποδεικνύονται όμως μη διαφωτιστικές σ  ό,τι αφορά στον τρόπο που μαγείρευαν τα φαγητά τους, για τη δοσολογία των διαφόρων υλικών που χρησιμοποιούσαν ή για τον χρόνο που απαιτούνταν για την παρασκευή ενός φαγητού.

Διαφοροποιήσεις στις διατροφικές συνήθειες επέβαλλαν προφανώς οι κατά τόπους διαφορετικές κλιματολογικές και γεωγραφικές συνθήκες (όπως π.χ. η γειτνίαση ή όχι με τη θάλασσα), η κοινωνική και οικονομική διαστρωμάτωση του πληθυσμού, η πιστή ή όχι τήρηση των απαγορεύσεων, που υποδείκνυαν οι διάφορες θρησκείες. Ακόμα, μάλιστα και οι ιστορικές εξελίξεις, που σχετίζονταν με τις μετακινήσεις των πληθυσμών, τη σταδιακή αλλαγή της σχέσης μεταξύ της υπαίθρου και των πόλεων και την αυξομείωση των συνόρων της επικράτειας των Βυζαντινών. Σημαντικές αλλαγές υπήρξαν, στις διατροφικές συνήθειες των Βυζαντινών, μετά το 1204 μ.Χ. και την κατάλυση της αυτοκρατορίας από τους Σταυροφόρους.

Το ψωμί

    Τα κυριότερα είδη διατροφής ήταν το ψωμί, το λάδι, οι ελιές και το τυρί. Η ποιότητα του ψωμιού παρουσίαζε ποικιλία και ήταν ανάλογη με τις οικονομικές δυνατότητες του καταναλωτή. Έτσι καλύτερος και ακριβότερος άρτος ήταν ο καθαρός άρτος ή ο σεμίδαλις. Φτιαγμένος από καθαρό ψιλοκοσκινισμένο σιτάρι ή από σιμιγδάλι, τον απολάμβαναν οι πλουσιότερες ομάδες του πληθυσμού. Οι υπόλοιποι αρκούνταν σε έναν υποδεέστερο τύπο ψωμιού, το μεσοκάθαρον ή της μέσης ή ακόμη και στους ρυπαρούς ή κυβαρούς άρτους, ζυμωμένους από άλλα, χαμηλής ποιότητας δημητριακά, και συνυφασμένους με τη φτώχεια. Ένδειξη απόλυτης φτώχειας ήταν η κατανάλωση ψωμιού από πίτουρα (πιτεράτον).

    Στα χωριά το κάθε νοικοκυριό έψηνε μόνο του το ψωμί που χρειάζονταν, ενώ στις πόλεις οι περισσότεροι το αγόραζαν από τους φούρνους. Εκτός, από το φρέσκο ψωμί οι Βυζαντινοί παρασκεύαζαν και παξιμάδια, που διατηρούνταν περισσότερο καιρό.

Όσπρια – Λαχανικά

    Η φθηνότερη και πιο διαδεδομένη τροφή για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ήταν τα λαχανικά και τα όσπρια. Με δεδομένες δε τις μεγάλες περιόδους νηστείας που προβλέπει η Εκκλησία, και τις οποίες φαίνεται ότι τηρούσαν με αρκετή ευλάβεια οι Βυζαντινοί, οι τροφές αυτές καταναλώνονταν για μακρύ χρονικό διάστημα από το σύνολο του πληθυσμού. Δεν είναι πάντα εύκολο να ταυτίσουμε τα διάφορα είδη λαχανικών που αναφέρουν οι πηγές. Μεγάλη κατανάλωση είχαν τα λάχανα, τα πράσα, τα κρεμμύδια, τα τεύτλα, τα μαρούλια, τα ραδίκια, το καρότο, ο αρακάς, η ρόκα. Άγνωστες φυσικά ήταν οι πατάτες και οι ντομάτες, που έφτασαν στην Ευρώπη πολύ αργότερα.

    Τα όσπρια ήταν φθηνά και είχαν την τιμητική τους στο τραπέζι των ασθενέστερα οικονομικά τάξεων.

    Το γεγονός ότι τα όσπρια μπορούσαν να διατηρηθούν επί μακρόν μπορούσαν να φθάνουν στα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά και στις απομακρυσμένες περιοχές της αυτοκρατορίας.

    Τα πιο συνηθισμένα όσπρια ήταν το «φασούλιν», τα «κουκκία», η φακή, τα «λουπινάρια» και τα «ερεβίνθια».

    Μεγάλη κατανάλωση φαίνεται να είχαν τα άγρια χόρτα και οι βολβοί. Το μαγείρεμα των λαχανικών είχε μεγάλη ποικιλία, τα εφτίαχναν, μάλιστα και τουρσί, για να μπορούν να τα καταναλώνουν και κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Σούπες

    Σούπες και ζωμοί με διάφορα λαχανικά, όσπρια, ψάρια ή και παστό κρέας φαίνεται ότι αποτελούσαν μία συνηθισμένη επιλογή στα βυζαντινά νοικοκυριά του 13ου αιώνα.

    Μετά από το 1204 και την κατάκτηση του Βυζαντίου από τους σταυροφόρους, οι διατροφικές συνήθειες φαίνεται να διαφοροποιούνται, τόσο από τις δυτικές επιρροές, όσο και από την οικονομική κρίση που ακολούθησε.

Τα αβγά, τα φρούτα, οι ξηροί καρποί και τα γαλακτοκομικά

    Τα αβγά κότας ήταν ένα συνηθισμένο τρόφιμο στο Βυζάντιο. Τρώγονταν βραστά, ψητά, τηγανητά ή και «ροφητά» (ωμά). Οι Βυζαντινοί προτιμούσαν τα αβγά των φασιανών σε σχέση με τα αβγά της χήνας, της πάπιας και της πέρδικας.

   Τα φρούτα και οι ξηροί καρποί αποτελούσαν το επιδόρπιο των Βυζαντινών. Φρούτα, όπως τα σύκα και τα σταφύλια τα αποξέραιναν και μαζί με κάστανα αμύγδαλα φιστίκια και κουκουνάρια τα έτρωγαν τους χειμερινούς μήνες.

     Τα γαλακτοκομικά προϊόντα δεν έλειπαν από το βυζαντινό τραπέζι, ιδιαίτερα στην ενδοχώρα, όπου η κτηνοτροφία ήταν περισσότερο διαδεδομένη. Το τυρί οι Βυζαντινοί το εφτίαχναν από γάλα πρόβειο, κατσικίσιο, αγελαδινό αλλά και βουβαλίσιο. Στις γραπτές πηγές αναφέρονται διάφορες ποικιλίες τυριών, όπως το ανθότυρον, η μυζήθρα, το κρητικόν το περίφημο «βλάχικον τυρίτσιν», αλλά και το χαμηλής ποιότητας «ασβεστότυρον». Από το γάλα εφτίαχναν ακόμη «οξύγαλον» (γιαούρτι) και βούτυρο.

Η ελιά και το λάδι, τα ψάρια και τα υπόλοιπα θαλασσινά

    Ο ελαιόκαρπος υπήρξε, στα βυζαντινά χρόνια, ένα πολύ διαδεδομένο, πρόχειρο και νηστίσιμο προϊόν. Οι ελιές διατηρούνταν σε άλμη (αλμάδες), σε ξίδι η σε «οξύμελι» (ξίδι και μέλι μαζί).

Γνωστές, επίσης, ήταν οι «θλαστές» (τσακιστές) και οι «δρουπάτες» (θρούμπες). Σχετικά διαδομένη ήταν και η χρήση του ελαιολάδου στη μαγειρική τουλάχιστον στις ελαιοπαραγωγικές περιοχές της αυτοκρατορίας.

Τα ψάρια οι Βυζαντινοί τα έτρωγαν «εκζεστά» (βραστά), «οφτά» (ψητά) η «τηγάνου» (τηγανητά).

Τα παστά ψάρια ήταν διατηρημένα σε χοντρό αλάτι και καταναλώνονταν κυρίως το χειμώνα, αλλά και καθόλη τη διάρκεια τους έτους στις περιοχές της αυτοκρατορίας, που ήταν απομακρυσμένες από τη θάλασσα.

Στο βυζαντινό τραπέζι σερβίρονταν ακόμα και θαλασσινοί μεζέδες, τα λεγόμενα «αγνά» (καλαμάρια, χταπόδια, γαρίδες, χτένια, πεταλίδες, μύδια, στρείδια, αχινοί κ.λπ.), τα οποία τα μαγείρευαν με διάφορους τρόπους η τα έτρωγαν ωμά.

Τη διατροφή των Βυζαντινών συμπλήρωναν, κυρίως στις παραθαλάσσιες και παραποτάμιες περιοχές, τα ψάρια και τα θαλασσινά. Βέβαια, στις μεγάλες πόλεις και γενικότερα όπου δεν υπήρχε άμεση δυνατότητα αλιείας, τα μεγάλα και ακριβά ψάρια (κεφάλα, συναγρίδες, μπαρμπούνια, λαβράκια, λυθρίνια, καλκάνια) ήταν προνόμιο των λίγων, ενώ οι υπόλοιποι περιορίζονταν στα μικρά ψάρια (σαρδέλες, παλαμίδες, σκουμπριά, τσίρους) και κυρίως στα παστά.ίσης, ήταν οι «θλαστές» (

Το κρέας, είδος πολυτελείας

    Η ίδια διάκριση ισχύει και για την κατανάλωση του κρέατος. Τα ζώα της οικογένειας εκτρέφονταν κυρίως για τα γαλακτοκομικά προϊόντα και τα αβγά. Η κατανάλωση κρέατος, ακόμη και του παστού, ήταν μία σπάνια πολυτέλεια για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Αντίθετα, στα τραπέζια των πλουσίων έβρισκαν συχνότερα τη θέση τους αρνιά, κατσίκια, κότες, πουλερικά, καθώς και κυνήγια. Σε ιδιαίτερη εκτίμηση είχαν τα χοιρινά κρέατα. Τα εντόσθια θεωρούνταν υποδεέστερη τροφή, κατασκεύαζαν, όμως, με αυτά φαγητά που θυμίζουν το σημερινό κοκορέτσι (πλεκτήν) και τη γαρδούμπα (γαρδούμιον).

Το κρέας δεν αποτελούσε καθημερινή τροφή για τους Βυζαντινούς. Όχι μόνον επειδή ήταν μάλλον σπάνιο και ακριβό, αλλά και εξαιτίας των νηστειών που υπαγόρευε η  Εκκλησία, για τις μισές τουλάχιστον ημέρες του χρόνου. Περισσότερο αγαπητό ήταν το χοιρινό κρέας, το οποίο μαγείρευαν με ποικίλους τρόπους. Από το τραπέζι τους δεν έλειπαν τα αρνιά, οι γίδες, τα βοοειδή, καθώς και το κυνήγι π.χ.: ελάφια και λαγοί.

Βρώσιμα θεωρούνταν όλα σχεδόν τα μέρη των ζώων -ακόμα και το κεφάλι, η ουρά, τα πόδια και τα εντόσθια. Το κρέας που δεν καταναλώνονταν αμέσως -μετά από τη σφαγή του ζώου-, συνήθως παστώνονταν, προκειμένου να διατηρηθεί μεγαλύτερο διάστημα.

Τα πουλερικά είναι το κρέας που έτρωγαν περισσότερο από κάθε άλλο. Η ποικιλία ήταν πολύ μεγάλη. Ωστόσο, οι πηγές αναφέρουν ότι οι Βυζαντινοί προτιμούσαν τις πάπιες, τις χήνες, τα περιστέρια, τα παγόνια, τις πέρδικες, τα κοτσύφια και τις τσίχλες. Υπήρχαν, μάλιστα κι ειδικά εκτροφεία παγωνιών, καθώς το πουλί αυτό ήταν στην κορωνίδα των προτιμήσεων της άρχουσας τάξης.

Σάλτσες και καρυκεύματα

Ψάρια, λαχανικά και κρέατα περιχύνονταν συχνά με σάλτσες, που ονομάζονταν «σαβούραι». Οι περισσότερες πολυτελείς σάλτσες είχαν ως βάση το λάδι ή το βούτυρο. Η πλέον δημοφιλής σάλτσα των Βυζαντινών ονομάζονταν «γάρος».

Ο γάρος

Κύρια μέσα παρασκευής των φαγητών ήταν το ελαιόλαδο και τα ζωικά λίπη. Χρησιμοποιούσαν δε όλους τους γνωστούς σήμερα τρόπους μαγειρικής (ψήσιμο, βράσιμο, τηγάνισμα, αλεσμένα με μορφή πουρέ κ.λπ.). Για να προσδώσουν γεύση στο φαγητό πρόσθεταν διάφορα αρτύματα (ηδύσματα), όπως σάλτσες (που σερβίρονταν και σε ειδικά σκεύη, τα σαλτσάρια), αρωματικά φυτά (άνηθο, μάραθο, δενδρολίβανο, ρίγανη, κάπαρη) ακόμη και μπαχαρικά. Η πιο διαδεδομένη σάλτσα που χρησιμοποιούσαν στη βυζαντινή κουζίνα ήταν το γάρον ή ο γάρος. Γνωστό από την αρχαιότητα, το γάρον φτιαχνόταν από εντόσθια ψαριών και μικρά ψάρια, τα οποία, αφού αλάτιζαν και πιθανώς ανακάτευαν με κρασί, τα άφηναν στον ήλιο για δύο έως τρεις μήνες η τα έβραζαν για αρκετές ώρες. Το υγρό αυτό χρησιμοποιούσαν σε διάφορες παραλλαγές (ανακατεμένο με νερό, κρασί, λάδι η ξύδι) για να αρτύσουν όλων των ειδών τα φαγητά, λαχανικά, κρέατα, ψάρια. Τα μπαχαρικά (πιπέρι, κανέλα, γαρίφαλο, κάρδαμο) εισάγονταν από την Ανατολή και φυσικά η τιμή τους ήταν απαγορευτική για το συνηθισμένο βυζαντινό τραπέζι.

Αν και πολλά από τα βυζαντινά φαγητά μοιάζουν να είναι πολύ κοντά στις νεοελληνικές γευστικές συνήθειες, όπως τα σκορδάτα και τα κρασάτα κρέατα, ορισμένοι συνδυασμοί γεύσεων της βυζαντινής μαγειρικής σήμερα θα φαίνονταν τουλάχιστον περίεργοι. Είναι γνωστή η συνταγή του κατσικιού που γεμιστό με σκόρδα, πράσα και κρεμμύδια και περιχυμένο με γάρον, έστειλε ως εκλεκτό δώρο ο Νικηφόρος Φωκάς στον Λιουτπράνδο της Κρεμόνας και το οποίο δεν εκτίμησε καθόλου ο πικρόχολος αυτός άνθρωπος από την «καθυστερημένη» Δύση.

Οτιδήποτε μπορούσε να καταστήσει το φαγητό νόστιμο ονομάζονταν από τους Βυζαντινούς «ήδυσμα» ή «άρτυμα». Ανάμεσα στα αρτύματα κυρίαρχη θέση είχε το λάδι, τα λίπη, το σκόρδο, τα γαλακτοκομικά, το ξίδι και οι σάλτσες. Από τα καρυκεύματα συνηθισμένα ήταν η ρίγανη, ο δυόσμος, το πιπέρι, το σέλινο, το πράσο, ο άνηθος, το δενδρολίβανο και το κύμινο. Επίσης, χρησιμοποιούσαν και πιο εξωτικά καρυκεύματα, όπως η κανέλα και το μοσχοκάρυδο. Από το σινάπι, μάλιστα, εφτίαχναν ένα είδος μουστάρδας, που συνόδευε τα ψάρια και τα αλλαντικά. Τέλος, ως εξαιρετικό ήδυσμα οι Βυζαντινοί θεωρούσαν τον κρόκο (ζαφορά).

Επιδόρπια, κρασί και άλλα ποτά

    Βασικό συμπλήρωμα της διατροφής ήταν τα φρούτα (μήλα, αχλάδια, σύκα ξερά και φρέσκα, κεράσια, σταφύλια, πεπόνια κ.α.), καθώς κι οι ξηροί καρποί (καρύδια, αμύγδαλα, φουντούκια). Τέλος, ως επιδόρπια (επιδείπνα η δούλκια) είχαν διάφορα γλυκίσματα. Κύριο γλυκαντικό μέσο ήταν το μέλι. Γνωστά γλυκίσματα της εποχής είναι ο σησαμούς (παστέλι), η μουστόπιτα (μουσταλευριά), το κυδωνάτον (κυδωνόπαστο), διάφορα γλυκά κουταλιού, καθώς κι ένα ειδος τηγανίτας (το λάγανον η λαλλάγγι). Ένα γλύκισμα (κοπτοπλακούς) με φύλλα ζύμης, αμύγδαλα, καρύδια και μέλι μοιάζει να είναι ο πρόγονος του μπακλαβά.

Οι Βυζαντινοί αγαπούσαν, επίσης, το κρασί κι είχαν μία μεγάλη ποικιλία. Το κάθε κρασί αναφερόταν με το όνομα της περιοχής απ’ όπου προερχόταν. Αναμείγνυαν παλαιό κρασί με μέλι και πιπέρι κι εφτίαχναν το «κονδίτον». Άλλα αλκοολούχα ποτά ήταν ο «μηλίτης», ο «μυρτίτης», ο «απίτης», ο «φοινικίτης» κ.λπ. Γνώριζαν την μπίρα, αλλά έφτιαχναν και μία σειρά άλλα ποτά μη αλκοολούχα, όπως από εκχύλισμα αμυγδάλων, μελίγαλα, ροδόμελι, κ.λπ.

Κάποιες βυζαντινές συνταγές

    Μονόκυθρον: Μαγειρεύονταν από διάφορα παστά η και φρέσκα ψάρια, μαζί με κομμάτια διάφορων τυριών, αβγά και λάχανο, μέσα σε λάδι με πιπέρι και σκόρδα.

    Μυττωτόν: Ήταν ψιλοκομμένες σκελίδες σκόρδου, αναμεμειγμένες με λάδι και πολτό μαύρης ελιάς.

    Γάρος (σάλτσα): Αναμειγνύονταν μικρά ψάρια, εντόσθια, βράγχια κι αίμα ψαριών με αλάτι. Προσέθεταν πιπέρι και παλιό κρασί. Σιγόβραζαν το μείγμα για αρκετές ώρες η το άφηναν να «ζυμωθεί» στον ήλιο για 2-3 μήνες. Ο γάρος σερβίρονταν αναμεμειγμένος με λάδι (ελαιόγαρος) η με νερό (υδρογάρος) η με κρασί (οινόγαρος) η με ξίδι. 

    Εκζεστά ψάρια σε «λευκό ζωμό»: Έβραζαν μεγάλα ψάρια, όπως συναγρίδες, φαγκριά η και χάνους σε ζωμό από νερό, αρκετό λάδι, λίγο άνηθο και πράσο. Στο τέλος, έριχναν το αλάτι.

    Κρασάτον η ξιδάτον λαγομαγείρευμα: Οι Βυζαντινοί αγαπούσαν να μαγειρεύουν τον λαγό μέσα σε κόκκινο κρασί η σε ξίδι, με την προσθήκη πιπεριού, γαριφάλου και νάρδου (βαλεριάνα). Για να ενισχύσουν τη γεύση, προσέθεταν κατά το μαγείρεμα και λίγο χοιρινό κρέας.

    Φάβατα: Έβραζαν σε νερό ξερά κουκιά, μέχρι να μπορούν να τα διαλύσουν, ανακατεύοντας τα με μία ξύλινη κουτάλα. Προσέθεταν λάδι κι αλατοπίπερο.

   Όρνις μονθυλευτή: Άφηναν ένα κοτόπουλο για λίγες ώρες σε κρασί η ξίδι, με διάφορα καρυκεύματα (πιπέρι, γαρύφαλλο, κανέλα, μοσχοκάρυδο). Μετά το παραγέμιζαν με ψίχα ψωμιού, αμύγδαλα και άλλα καρυκεύματα. Συχνά, προσέθεταν σταφίδες, κουκουνάρια και ψιλοκομμένα μανιτάρια. Σιγόβραζαν το κοτόπουλο σε κρασί η το έψηναν στο φούρνο μέσα σ  ἕνα καλά κλεισμένο πήλινο σκεύος, αφού το άλειφαν καλά με βούτυρο.  

    Αμανίται: Έκοβαν φέτες μανιτάρια και τα αλατοπιπέρωναν και στη συνέχεια τα τηγάνιζαν με φέτες αχλαδιού. 

    Σφουγγάτον: Έτριβαν ένα κρεμμύδι και το τσιγάριζαν στο τηγάνι. Προσέθεταν μυρωδικά και στο τέλος τα αβγά.

 

 

Το φαρμακείο του Θεού

Μία ροδέλα καρότο μοιάζει πολύ με το ανθρώπινο μάτι καθότι είναι σαν να βλέπουμε την κόρη, την ίριδα και τις ακτινοειδής ραβδώσεις του ματιού!

Η επιστήμη επιβεβαιώνει ότι τα καρότα προωθούν τη ροή αίματος στο μάτι και ενισχύουν τη λειτουργία του.

Η ντομάτα είναι κόκκινη και έχει τέσσερις κοιλότητες ή κοιλίες. Και η καρδιά είναι κόκκινη και έχει και αυτή τέσσερις κοιλίες. Η επιστημονική έρευνα δείχνει ότι η τομάτα είναι καταπληκτική τροφή για την καρδιά και το αίμα.

Τα σταφύλια σχηματίζουν τσαμπί που έχει σχήμα καρδιάς. Η κάθε ρόγα μοιάζει με αιμοσφαίριο και έχει αποδειχτεί ότι τα σταφύλια είναι καταπληκτική τροφή προς υποστήριξη και ενίσχυση της λειτουργίας της καρδιάς που εκτός τούτου εμπλουτίζει και ισχυροποιεί το αίμα.

Το καρύδι μοιάζει με μικροσκοπικό εγκέφαλο με δύο ημισφαίριο και παρεγκεφαλίδες. Ακόμα και οι πτυχώσεις του καρυδιού του προσδίδουν την όψη του νεόφλοιου εγκεφάλου. Γνωρίζουμε ότι τα καρύδια υποστηρίζουν την ανάπτυξη των νευροδιαβιβαστών στον εγκέφαλο.

Τα κοινά φασόλια μοιάζουν πολύ με τα ανθρώπινα νεφρά και όντως υποστηρίζουν στο κατακόρυφο τη λειτουργία τους.

Το σέληνο και το ρεβέντι μοιάζουν με κόκαλα. Αυτές οι τροφές συντελούν στην ανάπτυξη δυνατών οστών όπως υποδηλώνει το σχήμα τους.

Η μελιτζάνα, το αβοκάντο και το αχλάδι ενισχύουν την υγεία και τη λειτουργία της μήτρας, καθώς και του τραχήλου της μήτρας -ενδιαφέρον δεν παρουσιάζει το γεγονός ότι το σχήμα τους θυμίζει πολύ αυτό το γυναικείο όργανο. Σήμερα, η επιστημονική έρευνα έχει αποδείξει ότι η κατανάλωση ενός αβοκάντο την εβδομάδα συντελεί στην εξισορρόπηση των ορμονών μιας γυναίκας και ότι τη βοηθάει να χάσει βάρος που έχει πάρει μετά από γέννα και ότι την προστατεύει από καρκίνο του τράχηλου της μήτρας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει δε το γεγονός ότι το άνθος του αβοκάντο χρειάζεται ακριβώς “9 μήνες” για να αναπτυχθεί σε ώριμο φρούτο.

Τα σύκα είναι γεμάτα σπόρια και αναπτύσσονται ανά δύο. Τα σύκα ενισχύουν τη γονιμότητα των γυναικών αυξάνουν την κινητικότητα των σπερματοζωαρίων και έτσι βοηθούν στην καταπολέμηση της στειρότητας στους άντρες.

Οι ελιές ενισχύουν την υγεία και τη λειτουργία των ωοθηκών.

Τα γκρέιπφρουτ, τα πορτοκάλια και άλλα εσπεριδοειδή έχουν εκπληκτική ομοιότητα με τους μαστικούς αδένες γυναικών και όντως βοηθούν να παραμένουν στα στήθη των γυναικών υγιή και διευκολύνουν τη ροή του λέμφους εντός του λεμφικού συστήματος των στηθών.

Τα κρεμμύδια έχουν το σχήμα κυττάρου. Η επιστημονική έρευνα έχει αποδείξει ότι τα κρεμμύδια βοηθούν τα κύτταρα να απαλλαγούν από τοξίνες. Επίσης, όταν τα κόβουμε, παράγουν δάκρυα, καθαρίζοντας επιθηλιακά κύτταρα του ματιού.

Άλλες ξεχωριστές τροφές που με το δικό τους τρόπο συμβάλλουν στην καταπολέμηση των διατροφικών διαταραχών

Μέλι

Το μέλι είναι ένα από τα σημαντικότερα προϊόντα της ελληνικής φύσης. Το μέλι, αν και έχει παρόμοια σύσταση με τη ζάχαρη, δεν υπόκειται σε χημική επεξεργασία κι γ’ αυτό διατηρεί όλα τα θρεπτικά συστατικά. Αποτελεί μία γρήγορη πηγή ενέργειας για τον οργανισμό, έχει αντισηπτικές ιδιότητες, αντιμικροβιακή δράση και ανακουφίζει από τη δυσκοιλιότητα. Τα ανόργανα στοιχεία που περιέχει συμμετέχουν σε διάφορες μεταβολικές διεργασίες του οργανισμού και ρυθμίζουν την οξύτητα του στομάχου.

Ταχίνι

Το ταχίνι παράγεται από την πολτοποίηση των σπόρων του σησαμιού και είναι το κύριο συστατικό του χαλβά. Το ταχίνι περιέχει σημαντικά ποσά ω-6 λιπαρών οξέων, τα οποία μειώνουν τα επίπεδα της “κακής” χοληστερόλης στο αίμα, της χοληστερόλης δηλαδή που ευθύνεται για τη δημιουργία οθηρωματικών πλακών στα αγγεία. Σε συνδυασμό μάλιστα με την σησαμίνη, μία ουσία με την εκπληκτική ιδιότητα να περιορίζει τη σύνθεση και απορρόφηση της χοληστερόλης από τον οργανισμό, το ταχίνι αποτελεί την ιδανική τροφή για τα άτομα που επιδιώκουν μείωση των επιπέδων χοληστερόλης. Το ταχίνι αποτελεί ακόμα σημαντική πηγή πρωτεΐνης (περιεκτικότητα 20%) και βιταμινών. Η βιταμίνη Ε που περιέχει ενεργεί ως ισχυρός αντιοξειδωτικός παράγοντας και συμβάλλει στην πρόληψη των θρομβόσεων, δράση που ενισχύεται ακόμα περισσότερο από τις λιγνάνες του ταχινιού. Το ταχίνι, τέλος, περιέχει σημαντικά ποσά θειαμίνης (απαραίτητη για την καλή λειτουργία του νευρικού συστήματος), σίδηρο (συμβάλλει στη βελτίωση σωματική και πνευματική ενέργεια), φώσφορο και ασβέστιο (απαραίτητα για γερά οστά και δόντια). Το ταχίνι μπορείτε να το προμηθευτείτε από οποιοδήποτε σούπερ μάρκετ και από καταστήματα με βιολογικά προϊόντα. Θυμηθείτε επίσης ότι το παραδοσιακό παστέλι που φτιάχνεται αποκλειστικά από σουσάμι με μέλι μπορεί να αποτελέσει ένα εξαιρετικό σνακ ενδιάμεσα των γευμάτων. Επίσης παστέλια που φτιάχνονται από μίξη διαφόρων ξηρών καρπών και σουσαμιού στην κυριολεξία απογειώνουν το θρεπτικό αποτέλεσμα που μπορεί να λάβει ένας άνθρωπος από ένα και μόνο σνακ.

 

 

Καρύδι

Το καρύδι είναι μία πλούσια πηγή ω-6 λιπαρών οξέων, τα οποία όπως αναφέρθηκε μειώνουν τα επίπεδα της “κακής” χοληστερόλης. Επίσης, αποτελεί ένα τρόφιμο με υψηλό ποσοστό πρωτεΐνης (24%) και περιέχει φώσφορο και μαγνήσιο, απαραίτητα για την καλή υγεία των οστών.

Αμύγδαλο

Το αμύγδαλο είναι μία εξαιρετική πηγή μονοακόρεστων λιπαρών οξέων, πρωτεΐνης και βιταμίνης Ε. Μάλιστα, η περιεκτικότητα του αμυγδάλου σε βιταμίνη Ε ξεπερνά ακόμα και αυτή του ελαιολάδου. Το αμύγδαλο περιέχει επίσης πλήθος βιταμινών και ιχνοστοιχείων. Η περιεκτικότητα του σε ασβέστιο αγγίζει το 25% της ημερήσιας συστηνόμενης πρόσληψης σε κατανάλωση 100 γραμ. Μια κουταλιά της σούπας με αμύγδαλα μπορούν να αποτελέσουν μία θαυμάσια ιδέα για σνακ. Μία καλή ιδέα είναι να τα μουσκέψετε για περισσότερο από μία ώρα σε νερό ώστε στη συνέχεια να γίνουν περισσότερο εύπεπτα, αλλά και ιδιαίτερα χορταστικά καθότι το νερό που απορροφούν αυξάνει τον όγκο τους στο στομάχι επιφέροντας γρήγορα το αίσθημα του κορεσμού.

Φουντούκι

Το φουντούκι περιέχει σημαντικές ποσότητες βιταμίνης Ε, βιταμίνη Β6, φολικό οξύ σίδηρο και μαγνήσιο. Μάλιστα, η βιταμίνη Ε που παρέχεται είναι σημαντική για τα παιδιά καθώς βοηθάει στην καλή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος το οποίοι “χτίζεται” στην παιδική ηλικία.

Χαρουπόμελο

Η χαρουπιά είναι ένα δέντρο που ευδοκιμεί κυρίως στην Μεσόγειο και απ’ ότι φαίνεται από την ιστορία έρχεται στην επικαιρότητα σε περιόδους πολέμων και λιμών, που η τροφή είναι λειψή και δυσεύρετη. Το γεγονός αυτό δείχνει την υψηλή θρεπτική του αξία. Τα χαρούπια άλλωστε κατάφεραν να θρέψουν τον Ιωάννη τον Βαπτιστή στην έρημο, αλλά και χιλιάδες παιδιά κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Κι αυτό διότι στη σάρκα τους περιέχουν 80% πρωτεΐνη, ασβέστιο, φώσφορο, σίδηρο και βιταμίνες. Βράζοντας τα χαρούπια παρασκευάζεται, από το μέλι που υπάρχει στο εσωτερικό τους, το “χαρουπόμελο”, η γεύση του οποίου μοιάζει με της σοκολάτας. Το χαρουπόμελο όμως υπερέχει θρεπτικά σε σχέση με τη σοκολάτα γιατί περιέχει 52 φορές λιγότερο λίπος, δεν έχει οξαλικά οξέα, δεν περιέχει αλλεργιογόνα και καφεΐνη και η γλυκύτητα του οφείλεται σε φυσικά σάκχαρα. Το χαρουπόμελο αποτελεί πλούσια πηγή υδατανθράκων, ασβεστίου, σιδήρου, μαγνησίου, καλίου και ριβοφλαβίνης και έχει χαμηλή περιεκτικότητα σε νάτριο. Επίσης, από τα χαρούπια παρασκευάζεται και το χαρουπάλευρο, ένα αλεύρι που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή ψωμιού, κέικ, μπισκότων κ.λπ. και δίνει μία πολύ γλυκιά γεύση. Το χαρουπόμελο, όπως και το χαρουπάλευρο, μπορείτε να τα βρείτε σε καταστήματα με βιολογικά προϊόντα.

Λιναρόσπορος    

Ο λιναρόσπορος είναι ένα τρόφιμο με πολύτιμα θρεπτικά συστατικά και αποδεδειγμένη ευεργετική επίδραση στην ανθρώπινη υγεία. Περισσότερο από 50% του λιναρόσπορου αποτελείται από ω-3 λιπαρά οξέα τα οποία μειώνουν σημαντικά την “κακή” χοληστερόλη. Περιέχει ακόμα ω-6 και μονοακόρεστα λιπαρά οξέα. Ο λιναρόσπορος αποτελεί επίσης την κύρια πηγή λιγνανών, ουσιών με ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες που φαίνονται να ασκούν ευεργετική επίδραση κατά την εμφάνισης καρκίνου του μαστού και άλλων τύπων καρκίνων. Έχει χαμηλή περιεκτικότητα σε νάτριο, ενώ δεν περιέχει γλουτένη, με αποτέλεσμα το αλεύρι που παράγεται απ’ αυτό να είναι πιο εύπεπτο και ιδιαίτερα κατάλληλο για άτομα με δυσανεξία στη γλουτένη. Επίσης ο λιναρόσπορος περιέχει διαιτητικές ίνες σε ποσοστό 27%, οι οποίες είναι απαραίτητες για την καλή λειτουργία του πεπτικού συστήματος. Τέλος, ο λιναρόσπορος επειδή στην φυσική του μορφή είναι δύσκολο απορροφήσιμος πριν τον χρησιμοποιήσετε θα πρέπει να το κονιορτοποιήσετε στο multi ή στο μπλέντερ ή στη μηχανή που αλέθει καφέ και συνέχεια είτε να τον ανακατέψτε με άλλους τριμμένους ξηρούς καρπούς είτε να τον προσθέσετε σε σαλάτες είτε να μαγειρευτεί μαζί με τα υλικά φαγητών όπως τα όσπρια ενισχύοντας τη θρεπτικότητα των γευμάτων σας. Συνήθως μισό με ένα κουταλάκι του γλυκού ανά γεύμα είναι μία επαρκής ποσότητα για την ευεργετική επίδραση των συστατικών του. Μπορείτε να το βρείτε σε όλα τα καταστήματα με βιολογικά προϊόντα.

Λινέλαιο

Το λινέλαιο, δηλαδή το έλαιο που βγαίνει από την έκθλιψη των σπόρων του λιναρόσπορου, περιέχει, ορισμένα φυτοιστρογόνα, τα οποία λειτουργούν προληπτικά απέναντι στον καρκίνο ή καθυστερούν την εξέλιξη του, μειώνουν τη χοληστερίνη και ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η συνάδελφος Βασιλική Καρασμάνογλου στο 20ο τεύχος του περιοδικού “Διατροφή. Health & Welness”, σύμφωνα με μελέτες που παρουσιάστηκαν στο συνέδριο της Αμερικάνικης Εταιρείας για την Έρευνα του Καρκίνου, τα ω-3 λιπαρά οξέα ίσως να προστατεύουν τις γυναίκες από τον καρκίνο του μαστού. Ακόμα, το λινέλαιο είναι πλούσιο σε ασβέστιο, βιταμίνη Ε και πρωτεΐνες. Πρόσφατες έρευνες παρουσιάζουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα ως προς τη θεραπευτική του δράση σε ψυχιατρικά και νευρολογικά προβλήματα, όπως η κατάθλιψη και η διπολική διαταραχή.

Το λινέλαιο βοηθάει:

  • στην αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας
  • στην αντιμετώπιση του συνδρόμου του ευερέθιστου εντέρου
  • στην αντιμετώπιση του άσθματος
  • την καρδιά
  • το ανοσοποιητικό (έρευνες έδειξαν ότι παιδιά που έτρωγαν μια κουταλιά λινελαίου με γιαούρτι κάθε πρωί είχαν λιγότερα και πιο ήπια κρούσματα αναπνευστικών προβλημάτων στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς)
  • στους πόνους περιόδου
  • το δέρμα, σε περιπτώσεις εκζέματος και ξηρού δέρματος
  • κατά τη καρδιακής νόσου
  • κόβει την όρεξη για τα ανθυγιεινά λίπη
  • βοηθά στην εξισορρόπηση του ζαχάρου στο αίμα
  • κατά την υπέρτασης
  • βοηθά στην αύξηση του μεταβολισμού του σώματος
  • βοηθά στην καύση των ανθυγιεινών λιπών στο σώμα
  • προκαλεί θερμογένεση
  • βοηθά κατά της υψηλής χοληστερόλης ή των τριγλυκεριδίων

Τέλος, έχει αποδειχθεί ότι βοηθάει στη θεραπεία του καρκίνου του προστάτη και δρα κατά του HIV/AIDS. Ένας ιδανικός τρόπος για την κατανάλωση του είναι για κάθε ωμή κουταλιά της σούπας ελαιολάδου που προσθέτετε στο φαγητό σας να συμπληρώνεται με ένα κουταλάκι του γλυκού λινέλαιο. Θα το βρείτε κυρίως στα καταστήματα με βιολογικά προϊόντα.

Ελαιόλαδο

Το ελαιόλαδο, κύριο συστατικό της Μεσογειακής Διατροφής είναι πλουσιότερη πηγή μονοακόρεστων λιπαρών οξέων, τα οποία μειώνουν τα επίπεδα της “κακής” χοληστερόλης και των τριγλυκεριδίων διατηρώντας ταυτόχρονα σταθερά τα επίπεδα της “καλής” χοληστερόλης. Το ελαιόλαδο είναι πλούσια σε όλες τις λιποδιαλυτές βιταμίνες και ιδιαίτερα στην αντιοξειδωτική βιταμίνη Ε. Έχει αποδειχθεί ότι το ελαιόλαδο αυξάνει την αντίσταση του οργανισμού, βοηθάει το κεντρικό νευρικό σύστημα, να λειτουργεί τέλεια και μειώνει τα καρδιακά προβλήματα.

Κακάο

Το κακάο περιέχει σημαντικές ποσότητες σιδήρου, μαγνησίου, φωσφόρου και καλίου. Ένα ζεστό ρόφημα με δυο κουταλάκια κακάο, ένα κουταλάκι μαύρη ζάχαρη και λίγο γάλα φρέσκο ή εβαπορέ κατά τις απογευματινές ώρες μπορεί όχι μόνο να τονώσει τον οργανισμό αλλά και να αποτρέψει την έντονη επιθυμία για σοκολάτα. Επίσης μπορεί να αντικαταστήσει θαυμάσια τον απογευματινό καφέ χωρίς να επιδρά αρνητικά στην ποιότητα του ύπνου όπως  καφεΐνη που περιέχει είναι ικανή να φέρει σε εγρήγορση τον κουρασμένο οργανισμό χωρίς όμως να επιδράσει αρνητικά στα νευρικά συστήματα. 

Σοκολάτα η παρεξηγημένη

Η σοκολάτα είναι ένα από τα πιο παρεξηγημένα τρόφιμα, όπως θα δείτε παρακάτω, η καθημερινή κατανάλωση μιας μικρής ποσότητας μπορεί να έχει πολύ ευεργετικά αποτελέσματα. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και η συνάδελφος Χριστίνα Δρανίτσα στον 4ο τεύχος του περιοδικού “Διατροφή, Health & Wellness”, επιλέξαμε τις πιο ενδιαφέρουσες πληροφορίες για σας ώστε να γνωρίζετε πόση ποσότητα, αλλά και για ποιους λόγους μπορείτε να την καταναλώνετε άφοβα. Η σοκολάτα κατασκευάζεται από τους σπόρους του τοπικού δέντρου κακάο του οποίου η επιστημονική ονομασία είναι theobroma cacao. Η λέξη theobroma έχει ελληνική προέλευση. Προέρχεται  από τις λέξεις Θεός και βρώση και σημαίνει φαγητό Θεών. Η σοκολάτα εισήχθηκε στην Ευρώπη κατά τον 16ο αιώνα από ερευνητές θαλασσοπόρους, όπου έγινε γρήγορα πού δημοφιλής. Σήμερα αποτελεί το δημοφιλέστερο τρόφιμο στις γυναίκες και το δεύτερο πιο δημοφιλές στους άνδρες.

Περιέχει πρωτεΐνες, υδατάνθρακες και λίπη και αποτελεί πλούσια πηγή ενέργειας. Εκτός από τα παραπάνω συστατικά, που μας αποδίδουν θερμίδες, η σοκολάτα περιέχει και βιταμίνες {Α, D και Ε, βιταμίνες του συμπλέγματος Β (θεαμίνη, ριβοφλαβίνη, κ.α.)}, μέταλλα και ιχνοστοιχεία (κάλιο, νάτριο, ασβέστιο, μαγνήσιο, φώσφορο, σίδηρο, χαλκό, ψευδάργυρο). Επίσης η σοκολάτα περιέχει και θεοβρωμίνη (ουσία η οποία διεγείρει το νευρικό σύστημα και τα νεφρά δρώντας ως ελαφρύ διουρητικό) καθώς επίσης και πολυφαινόλες (ουσίες οι οποίες φημίζονται για τις αντιοξειδωτικές τους ιδιότητες και θεωρούνται ότι εμποδίζουν τη δράση των στοματικών βακτηριδίων).

Η σοκολάτα, όπως φαίνεται παραπάνω, είναι πλούσια πηγή θρεπτικών συστατικών. Ποια είναι όμως εκείνα τα συστατικά της που μας οδηγούν στην επιθυμία για την κατανάλωση της; Πιστεύεται ότι περιέχει πάνω από 300 ουσίες οι οποίες δρουν στο κεντρικό νευρικό σύστημα του ανθρώπου. Για παράδειγμα, περιέχει τρυπτοφάνη, ένα αμινοξύ που μετατρέπεται στον οργανισμό σε σεροτονίνη (ουσία η οποία μας προκαλεί αίσθημα αγαλλίασης και έκτασης και θεωρείται κλειδί για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης). Η σοκολάτα είναι επίσης φυσική πηγή φαινυλαιθυλαμίνης, μία ουσία η οποία θεωρείται ότι έχει ψυχοδιεγερτικές ιδιότητες. Εκτός από τις παραπάνω ουσίες, η σοκολάτα περιέχει και άλλες ουσίες οι οποίες δρουν στον εγκέφαλο μας με αποτέλεσμα να απελευθερώνονται ενδορφίνες (φυσικές ορμόνες του οργανισμού μας οι οποίες έχουν ανάλογη δράση με την μορφίνη και μας κάνουν να νιώθουμε ευχάριστα).

Μύθοι και πραγματικότητα:

  • Δεν υπάρχουν άμεσες αποδείξεις ότι η σοκολάτα προκαλεί προβλήματα στα δόντια.
  • Η σοκολάτα έχει κατηγορηθεί ότι προκαλεί πονοκεφάλους και μικρανίες. Επιστημονικά, δεν έχει τεκμηριωθεί κάτι τέτοιο.
  • Η αλλεργία στη σοκολάτα είναι μια από τις πιο σπάνιες μορφές αλλεργίας. Συνήθως το γάλα και οι ξηροί καρποί που περιέχουν είναι το κύριο αίτιο που την προκαλούν.

Τέλος, μία άποψη που κυριαρχεί στις πεποιθήσεις του κόσμου εδώ και αρκετές δεκαετίες είναι ότι η σοκολάτα προκαλεί ακμή. Οι επιστημονικές έρευνες κατέρριψαν και αυτόν το μύθο.

Συνοψίζοντας, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η σοκολάτα είναι μία από τις πιο παρεξηγημένες τροφές. Ενώ κατηγορείται ότι προκαλεί πολλά προβλήματα, είναι “σχεδόν” ακίνδυνη. Πάντα όμως, όπως όλα τα τρόφιμα, θα πρέπει να καταναλώνεται με μέτρο. Μία ποσότητα, 10-15 γραμμάρια τρεις με τέσσερις φορές τη βδομάδα είναι ιδανική.

Τσάι: Κάτι περισσότερο από ένα απλό ρόφημα

Το Τσάι όπως περιέγραψαν οι συνάδελφοι Κατερίνα Καρακικέ και Κατερίνα Χάδου στο 11ο τεύχος του περιοδικού “Διατροφή, H ealth & Welness”, ξεκινάει το ταξίδι του στην ιστορία μία μέρα του 2737 π.Χ. όταν τα φύλλα ενός τροπικού δέντρου, πολύ συνηθισμένου στη νοτιοδυτική Κίνα, παρασύρθηκαν κι έπεσαν στο φλιτζάνι με βραστό νερό του αυτοκράτορα Shen Nung. Αμέσως αναδύθηκε ένα ωραίο άρωμα και το νερό απέκτησε υπέροχη και φίνα γεύση.

Το τσάι παράγεται από τα φύλλα ενός και μόνο είδους δέντρου, την Camellia Sinensis. Παρά το γεγονός αυτό όμως, δύο τσάγια δεν είναι ποτέ ίδια, ακόμα κι αν είναι από την ίδια περιοχή και την ίδια φυτεία. Η ποιότητα, το άρωμα και η γεύση του τσαγιού διαφοροποιούνται σημαντικά ανάλογα με τη χώρα προέλευσης και τον τύπο του φύλλου, ενώ η διαδικασία της ζύμωσης είναι υπεύθυνη για τα διαφορετικά είδη τσαγιού: Λευκό, μαύρο, πράσινο, oolong.

Το λευκό τσάι, φτιάχνεται από νεαρά μπουμπούκια του φυτού τα οποία δεν έχουν υποστεί καμία οξείδωση. Παράγεται σε πολύ μικρότερες ποσότητες από τα υπόλοιπα είδη και γι’ αυτό είναι πολύ πιο ακριβό και λιγότερο διαδεδομένο.

Το πράσινο τσάι, φτιάχνεται από φύλλα που έχουν υποστεί ελάχιστη οξείδωση.

Το μαύρο τσάι, του οποίου τα φύλλα έχουν υποστεί σημαντική οξείδωση υπό ελεγχόμενες συνθήκες θερμοκρασίες και υγρασίας, πράγμα που προκαλεί ενζυμικές αντιδράσεις, με αποτέλεσμα την αλλαγή του χρώματος των φύλλων.

Το oolong τσάι, που είναι αποτέλεσμα της οξείδωσης που έχει σταματήσει μεταξύ πράσινου και μαύρου τσαγιού.

Το τσάι δεν είναι γνωστό μόνο για το άρωμα και τη γεύση του αλλά και για τις ευεργετικές του ικανότητες.

Περιέχει σημαντικές ποσότητες μιας κατηγορίας πολυφαινολών που ονομάζονται φλαβονοειδή και όλο και περισσότερες επιστημονικές μελέτες αποδεικνύουν τη σημαντική αντιοξειδωτική δράση των φλαβονοειδών.

Η κατανάλωση τσαγιού έχει συσχετιστεί με την ενίσχυση του ανοσοποιητικού μας συστήματος, την προστασία των δοντιών μας από την πλάκα και την ουλίτιδα, αλλά και με την μείωση του κινδύνου καρδιαγγειακών νοσημάτων, ενώ πειραματικά δεδομένα επιβεβαιώνουν τις αγγειοπροστατευτικές, εντιθρομβωτικές, αντιφλεγμονώδες και υπολιπιδαιμικές ιδιότητες των  φλαβονοειδών. Φαίνεται ότι η κατανάλωση 3 φλιτζιανών τσαγιού ημερησίως μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εμφράγματος κατά 11%.

Η κατανάλωση του τσαγιού μπορεί να συμβάλει στην ενυδάτωση του οργανισμού. Πολλές μελέτες έχουν αποδείξει ότι η μέτρια κατανάλωση τσαγιού, της τάξης των 4 έως 6 φλιτζανιών, συμβάλει στην διατήρηση της ομοιαστασίας υγρών του σώματος.

Επίσης κάθε αφέψημα με παραδοσιακά βότανα όπως το τσάι του βουνού και το φασκόμηλο ή και το μείγμα αυτών κατά τις πρωινές ώρες ή το χαμομήλι κατά τις βραδινές αποτελούν θαυμάσια επιλογή σκέτα ή με λίγο μέλι ή μαύρη ζάχαρη.

Ένα ζεστό αφέψημα χαμομηλιού με ½ κουταλάκι μέλι πριν τον ύπνο αποτελεί θαυμάσιο καταπραϋντικό του νευρικού και του πεπτικού συστήματος.

Μία εξαιρετική ιδέα είναι να συνδυάζουμε τα γεύματα μας με κάποιο αφέψημα καθότι με τον τρόπο αυτό μπορούμε να πετύχουμε καλύτερη πέψη και να αποφύγουμε το αλκοόλ. Μία άλλη καλή ιδέα είναι να προετοιμάσουμε μία μεγαλύτερη ποσότητα και αφού την τοποθετήσουμε σε γυάλινα μπουκάλια στο ψυγείο να την έχουμε στη διάθεση μας, είτε απλώς ζεσταίνοντας την ποσότητα που θέλουμε να πιούμε έχουμε στη διάθεσή μας, είτε απλώς ζεσταίνοντας την ποσότητα που θέλουμε να πιούμε ή χρησιμοποιώντας τη ως παγωμένο τσάι.

Μία καλή συνταγή είναι να βράσετε 3 λίτρα νερό για δύο τρία λεπτά προσθέτοντας δέκα κλωνάρια τσάι βουνού. Αφού κατεβάσετε από τη φωτιά προσθέστε δυο τρία φακελάκια πράσινο τσάι ή πράσινο τσάι ενισχυμένο με κατεχίνες. Αφαιρέστε το πράσινο τσάι το πολύ σε 3 λεπτά ώστε να μη πικρίσει αλλά αφήστε το τσάι του βουνού μέσα στο ζεστό νερό. Αφού περιμένετε να κρυώσει τουλάχιστον για μία ώρα προσθέστε τρεις κοφτές κουταλιές της σούπας μέλι. Αφήστε τουλάχιστο για άλλες δυο ώρες να κρυώσει καλά, σουρώστε το και προσθέστε το σε γυάλινα μπουκάλια που θα φυλάξετε στο ψυγείο.

Μία άλλη εξαιρετική ιδέα είναι να βάλετε λίγα κλωναράκια τσάι του βουνού ή και άλλα βότανα μέσα στη γυάλινη κανάτα μιας καφετιέρας και απλώς να αφήσετε το ζεστό νερό να τρέξει. Χωρίς να αφαιρέσετε καθόλου τα κλωναράκια από το νερό και αφήνοντας το θερμοστάτη της καφετέριας ανοιχτό θα μπορείτε να έχετε πολλές ώρες έτοιμο τσάι που μπορείτε να το πίνετε σκέτο ή προσθέτοντας ελάχιστο μέλι. Το αφέψημα που προκύπτει από την παρατεταμένη διύλιση των αρωμάτων των βοτάνων στον ζεστό νερό είναι πραγματικά μία κα πληκτική εμπειρία.

Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι λαοί της ανατολής το χρησιμοποιούν απαραίτητα με κάθε γεύμα, σε περιοχές δηλαδή όπου τα ποσοστά παχυσαρκίας είναι σπάνια. Οι Ιάπωνες για παράδειγμα παρόλο που ζουν σε μία από τις πιο αναπτυγμένες χώρες του κόσμου παρουσιάζουν όχι τα χαμηλότερα ποσοστά παχυσαρκίας, αλλά και τα υψηλότερα ποσοστά μακροβιότητας καθότι η διατροφή τους βασίζεται στην κατανάλωση κυρίων ψαριών, φρούτων και λαχανικών. Ένα χαρακτηριστικό τους γνώρισμα είναι ότι καταναλώνουν κατά μέσο όρο δυο φλιτζάνια τσαγιού την ώρα. Μάλιστα γι αυτή τους τη συνήθεια μία εταιρεία κατασκεύασε μία τσαγιέρα την οποία ονόμασαν i-pot για την προστασία των ηλικιωμένων. Η συσκευή αυτή στέλνει μέσω διαδικτύου σήμα κινδύνου στους κοντινότερους συγγενείς των ηλικιωμένων όταν διαπιστώσει ότι πέρασε αρκετή ώρα χωρίς να πιουν το καθιερωμένο τακτικό τσάι τους.

Το τσάι είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό ρόφημα με ευεργετικές ιδιότητες για την υγεία μας, η έμπνευση για ένα καλύτερο και πιο ήρεμο τρόπο ζωής.

Προϊόντα ζύμωσης του γάλακτος

(γιαούρτι, ξινόγαλα, αριάνα, κεφίρ)

Το γιαούρτι, το ξινόγαλα, το αριάνι και το κεφίρ αποτελούν προϊόντα ζύμωσης του γάλακτος από μαγιά. Όπως περιγράφει το συνάδελφος Μανώλης Μανωλαράκης στο 1ο τεύχος του περιοδικού “Διατροφή, Health & Welness” είναι πανάρχαιες τροφές. Είναι παράγωγα του γάλακτος όταν αυτά ζυμωθούν με την χρήση κατάλληλης καλλιέργειας μικροοργανισμών.

Στην τροφή, κάθε προϊόν ζύμωσης του γάλακτος μπορεί κάποιος να υποθέσει ότι έχει την ίδια θρεπτική αξία με το γάλα. Η ζύμωση όμως των μικροοργανισμών προκαλεί σημαντικές αλλαγές στην σύσταση του γάλακτος. Το γιαούρτι που αποτελεί και την πιο γνωστή παραλλαγή από αυτές τις τροφές (και χωρίς να υπερέχει ή να υστερεί σε τίποτα από τις άλλες) είναι μία εξαιρετική χρήσιμη τροφή που έχει πολλαπλά οφέλη στην υγεία του ανθρώπου.

Οι πρωτεΐνες του γιαουρτιού υπερέχουν σε βιολογική αξία έναντι των πρωτεϊνών του γάλακτος από το οποίο προήλθε. Χωνεύονται στο μισό χρόνο και αξιοποιούνται πιο γρήγορα από τον οργανισμό.

Γιαούρτι μπορούν να φάνε και άτομα που υποφέρουν από δυσανεξία λακτόζης χωρίς δυσάρεστα συμπτώματα (κοιλιακοί πόνοι, κράμπες, διάρροιες).

Η αυξημένη παρουσία γαλακτικού οξέος στο γιαούρτι και στα άλλα προϊόντα ζύμωσης του γάλακτος έχει σαν αποτέλεσμα την καλύτερη απορρόφηση του ασβεστίου, του σιδήρου και του φωσφόρου που περιέχονται στα τρόφιμα.

Το γαλακτικό οξύ που βρίσκεται στο γιαούρτι και στα άλλα προϊόντα ζύμωσης του γάλακτος προκαλεί επίσης και μεγαλύτερη παραγωγή γαστρικών υγρών με αποτέλεσμα να χωνεύουμε πιο γρήγορα.

Τα προϊόντα ζύμωσης του γάλακτος επίσης:

  • Βοηθούν στην αντιμετώπιση γαστρεντερικών διαταραχών (δηλητηριάσεις, διάρροια, δυσκοιλιότητα)
  • Έχουν αντιβιοτική δράση στην περιοχή του εντέρου.
  • Πιθανότατα μειώνουν την χοληστερίνη
  • Έχουν αντικαρκινικές ιδιότητες
  • Ανανεώνουν και αποκαθιστούν τη μικροβιακή χλωρίδα του εντέρου

Οι μικροοργανισμοί που υπάρχουν στο γαστρεντερικό σωλήνα έχουν πολλές ευεργετικές επιδράσεις στον ανθρώπινο οργανισμό.

  • Βοηθούν στη συχνότερη και ομαλότερη κένωση του εντέρου. Ο πιθανός μηχανισμός λειτουργίας είναι ότι με τη δράση τους συμβάλλουν στην αύξηση του όγκου του περιεχομένου του εντέρου και έτσι υπάρχει μεγαλύτερη διέγερσή του.
  • Το περιεχόμενο της γαστρεντερικής οδού με την επίδραση των μικροοργανισμών γίνεται πιο μαλακό. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα λιγότερους ερεθισμούς κατά τη διέλευση μέσα στο έντερο.
  • Εμποδίζουν την εγκατάσταση παθογόνων μικροοργανισμών που προκαλούν διάρροια.
  • Κατακρατούν νερό με αποτέλεσμα να μειώνουν την ποσότητα του νερού που βρίσκεται στην εντερική οδό και έτσι μειώνεται η πιθανότητα εμφάνισης διάρροιας.

 

Το κεφίρ όπως περιγράφει η συνάδελφος Αφροδίτη Ηλιάδου στο 18ο τεύχος του περιοδικού “Διατροφή, Health & Welness” όπως και όλα τα προϊόντα ζύμωσης του γάλακτος, είναι ένα φυσικό γαλακτοκομικό προϊόν το οποίο οι γηγενείς λαοί των χωρών του Καυκάσου και της Μέσης Ανατολής καταναλώνουν και απολαμβάνουν τα οφέλη του πολλούς αιώνες τώρα. Είναι άλλωστε συχνό το φαινόμενο να ξεπερνούν τα 100 έτη ηλικίας οι κάτοικοι των περιοχών αυτών.

Παρά το γεγονός ότι το γάλα είναι από μόνο του μία πολύ καλή τροφή, η ζύμωση που υφίσταται από τους σπόρους του κεφίρ στην ουσία το “αναβαθμίζει”. Οι “σπόροι” το κεφίρ είναι μία μάζα βακτηριδίων, ζύμης και πολυσακχαρίτη και η μικροβιολογία τους είναι σύνθετη. Ο πολυσακχαρίτης που περιέχει η μάζα των σπόρων του κεφίρ έχει αποδειχθεί ότι είναι μοναδικός και του έχει δοθεί το όνομα Kefiran.

Η ιδιαιτερότητα του κεφίρ είναι ότι αφομοιώνεται εύκολα από τον οργανισμό -περισσότερο από το γιαούρτι, καθαρίζει τα έντερα, παρέχει ευεργετικά βακτηρίδια, ζύμες, βιταμίνες, ανόργανα άλατα και πρωτεΐνες βιολογικής αξίας. Είναι πλήρως ισορροπημένη τροφή και συμβάλει σε ένα υγιές ανοσοποιητικό σύστημα. Αναφέρεται ότι η κανονική χρήση του κεφίρ μπορεί να βοηθήσει, να ανακουφίσει όλες τις εντερικές διαταραχές, να προωθήσει την κίνηση των εντέρων, να δημιουργήσει ένα υγιέστατο πεπτικό σύστημα απαλλαγμένο από τη δυσκοιλιότητα. Από τις καλύτερες προβιοτικές και αντιξειδωτικές τροφές, επιδρά σε ολόκληρο το σώμα και βοηθά στη διατήρηση ενός ισορροπημένου εσωτερικού οικοσυστήματα για τη βέλτιστη υγεία και μακροζωία. Συνιστάται ιδιαίτερα σε μωρά, εγκύους και ηλικιωμένους. Οι ευεργετικές ζύμες και τα φιλικά βακτηρίδια του κεφίρ καταναλώνουν το μεγαλύτερο μέρος της λακτόζης του γάλακτος. Έτσι, είναι ιδανικό για άτομα που έχουν δυσανεξία στη λακτόζη.

Προσφέρει αφθονία ασβεστίου, μαγνησίου, φωσφόρου, για την σωστή αύξηση των κυττάρων, τη συντήρηση του σώματος και την άφθονη ενέργεια. Το κεφίρ είναι πλούσιο σε βιταμίνη Β12, Β1 και άριστη πηγή βιοτίνης που βοηθά την αφομοίωση των άλλων βιταμινών Β από το σώμα.

Σύμφωνα με όλες τις έρευνες το κεφίρ έχει πολλές ευεργετικές ιδιότητες όπως:

  • Βελτιώνει καταστάσεις όπως η αναιμία
  • Βοηθά σε ασθενείς του πεπτικού συστήματος, χρόνιες εντερικές, ασθένειες νεφρών και συκωτιού.
  • Έχει διουρητικές ιδιότητες.
  • Υποβοηθά την ανάρρωση από διάφορες αρρώστιες και γενικά επιδρά ευεργετικά στον ανθρώπινο οργανισμό.
  • Ένα αόριστο διαιτητικό προϊόν με πολύ χαμηλά λιπαρά και λίγες θερμίδες
  • Αποτελεί ιδανικό προϊόν με υψηλή διατροφική αξία για όσους ασχολούνται με τον αθλητισμό και τα σπορ.
  • Με συχνή χρήση υποβοηθά την καταπολέμηση την αρτηριοσκλήρωσης και τις υπέρτασης
  • Βοηθά στην επαναφορά του εσωτερικού οικοσυστήματος μετά από θεραπεία με αντιβιοτικά

Άλλες ενδεχόμενες ωφέλειες που έχουν επίσης αναφερθεί είναι η αντικαρκινική δράση και η ελάττωση αυξημένης χοληστερόλης αίματος, ενώ λέγεται πως μπορεί να θεραπεύσει και να επουλώσει εξανθήματα και εκζέματα τοποθετώντας κεφίρ επάνω στην πάσχουσε περιοχή. Μπορείτε να προμηθευτείτε σπόρους κεφίρ από καταστήματα με βιολογικά προϊόντα και να το καλλιεργήσετε μόνοι σας στο σπίτι ή να προμηθευτείτε το έτοιμο ρόφημα κεφίρ που κυκλοφορεί στην αγορά.

 

 

 

Γιατί η επένδυση στην ελληνική διατροφή μπορεί να γίνει μοχλός διεξόδου από την κρίση

Στέφανος Κάλης

Ιατρός και Αναπληρωτής Καθηγητής, Σχολή Δημόσιας Υγείας, Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, Βοστώνη, ΗΠΑ

Μαρία Κορρέ

Υποψήφια Διδάκτωρ Ιατρικής της Εργασίας και Περιβαλλοντικής Επιδημιολογίας, Σχολή Δημόσιας Υγείας, Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, Βοστώνη, ΗΠΑ

 

Ήδη από τον 4ο π.Χ. αιώνα ο Κώος Ιατροφιλόσοφος, Ιπποκράτης, δίδασκε την αδιαμφισβήτητη αξία της υγιεινής διατροφής, γράφοντας χαρακτηριστικά: «Φάρμακό σας ας γίνει η τροφή σας και η τροφή σας ας γίνει φάρμακό σας». Σήμερα, περισσότερο από δύο χιλιετίες αργότερα, ύστερα από μια πληθώρα επιδημιολογικών μελετών και πειραματισμών με τις οποίες αποδεικνύεται περίτρανα η ορθότητα των ισχυρισμών του, δυστυχώς, οι αλληλένδετες επιδημίες παχυσαρκίας και διαβήτη βρίσκονται σε έξαρση, τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη.

Το αποτέλεσμα είναι μια μαζική στροφή προς την μεσογειακή/παραδοσιακή ελληνική διατροφή,  η οποία πλέον υιοθετείται  από  μεγάλους  οργανισμούς, επίσημες διατροφικές οδηγίες, αλλά και διατροφικά προϊόντα τα οποία τονίζουν την ελληνικότητά τους για να πείσουν τους καταναλωτές για την υψηλή διατροφική τους αξία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, αλλά και σε άλλες χώρες ανά τον κόσμο αποτελεί το γιαούρτι, όπου όλες οι εταιρίες τοποθετούν πάνω στο προϊόν πως είναι ελληνικό για να αυξήσουν την κατανάλωσή του από το κοινό. Με τα παραπάνω δεδομένα, τα οποία αποτελούν ένα πολύ δυνατό πλέγμα μεταξύ της πληθώρας των επιστημονικών αποδείξεων, αλλά και της περίτρανης επιβεβαίωσης της αγοράς και της ζήτησης, γίνεται πλέον ολοφάνερο πως η παραδοσιακή ελληνική διατροφή είναι ένας τομέας ο οποίος μπορεί και πρέπει να αξιοποιηθεί ως ένας από τους κύριους μοχλούς διεξόδου από την κρίση, που οδυνηρά βιώνουν οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια.

Με αφορμή την κρισιμότητα της παρούσας κατάστασης, τo πρόγραμμα «Initiative for Productivity and Health Management», στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ (HARVARD SCHOOL OF PUBLIC HEALTH) της Βοστώνης σε συνεργασίας με το PBS show «The Cooking Odyssey», διοργάνωσαν διήμερο συνέδριο με θέμα «Μεσογειακή Διατροφή και Υγεία στον Χώρο Εργασίας». Οι συντελεστές του συμποσίου αποσκοπούσαν στο να δημιουργήσουν ένα επιτυχημένο πλέγμα ακαδημαϊκού συνεδρίου και μαγειρικής, έτσι ώστε να προωθήσουν περαιτέρω την υιοθέτηση της Ελληνικής Διατροφής, όχι μόνο στο χώρο εργασίας, αλλά και στις καφετέριες σχολικών και πανεπιστημιακών ιδρυμάτων των Η.Π.Α. Μάλιστα, μια έκθεση ελληνικού φαγητού/κρασιού που ακολούθησε του συνεδρίου, αποτέλεσε έναν ακόμη αρωγό για να προαχθεί η φήμη των ελληνικών προϊόντων, καθώς και να ενισχυθεί η Ελλάδα σαν τουριστικός προορισμός στο αμερικανικό κοινό.

Ιδιαίτερης σημασίας ήταν η παρουσίαση της αξίας της παραδοσιακής ελληνικής διατροφής στους σύνεδρους, οι οποίοι προέρχονταν από 9 διαφορετικές χώρες ανά τον κόσμο, καθώς επίσης και αντιπροσωπευτικές πολιτείες των ΗΠΑ. Αξιοσημείωτη ήταν η εκπροσώπηση 13 διαφορετικών πανεπιστημίων όπως το Harvard, John Hopkins’s, University of Pennsylvania, από μια πληθώρα επαγγελματιών με διαφορετικές ειδικεύσεις και ενδιαφέροντα, όπως γιατροί, διαιτολόγοι, αστυνομικοί, πυροσβέστες, προπονητές. Παράλληλα η συμμετοχή αντιπροσώπων κολοσσιαίων εταιριών όπως Proctor & Gamble, General Electric, Johnson & Johnson διεύρυνε ακόμη περισσότερο το ενδιαφέρον για τα δρώμενα του συνεδρίου από διαφορετικές οπτικές.

Το διήμερο επιστημονικό συνέδριο στην Βοστώνη το οποίο στεύθηκε από αδιαμφισβήτητη επιτυχία, επικεντρώθηκε σε μεγάλο βαθμό στην αναφορά τριών πυλώνων που περιβάλλουν την ελληνική διατροφή· την ιστορία, την κουλτούρα και τις ατράνταχτες επιστημονικές αποδείξεις υπέρ της.

Την αναμφίβολη υπεροχή της Μεσογειακής Διατροφής στο τρέχων πολυσύνθετο πλέγμα των προτεινόμενων υγιεινών διατροφών, τόνισε και ο διακεκριμένος καθηγητής Διατροφής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ Dr.Walter Willett, επισημαίνοντας τα αποτελέσματα επιδημιολογικών ερευνών που ξεκάθαρα επαναβεβαιώνουν πως, ενώ και άλλες διατροφικές συνήθειες μπορεί να είναι υγιεινές, η μεσογειακή /παραδοσιακή ελληνική διατροφή αποτελεί την κορυφή, την «Rolls Royce» κάθε υγιεινής διατροφής, σχετιζόμενη με καλύτερη υγεία γενικά, αλλά και με μακροζωία και θετικά αποτελέσματα στην έκβαση χρόνιων παθήσεων.

Η διημερίδα όχι μόνο κατάφερε να ενημερώσει το ευρύ κοινό για όλες τις αλήθειες της παραδοσιακής ελληνικής διατροφής, αλλά και να συνδυάσει όλη αυτήν την έκθεση στην γνώση με την επαφή στα πραγματικά ελληνικά φαγητά και κρασιά με την εξαιρετική βοήθεια διεθνούς φήμης Ελλήνων Αρχιμάγειρων, Μιχάλη Ψιλάκη καιΝταϊάνα Κόχυλα. Έτσι, η πρώτη δοκιμή αυτής της έκθεσης οδήγησε στις παλέτες ενός πυράρχου από την Alabama, μιας φοιτήτριας από την Ιαπωνία και μιας γιατρού από τον Καναδά να μην μπορούν να αντισταθούν στις γεύσεις, στα χρώματα, στην υγεία.

Επιπρόσθετο και ζωτικό κομμάτι αυτής της επιτυχίας ήταν το γεγονός πως το πολυπολιτισμικό αυτό κοινό άρχισε σταδιακά να αποκτά συνείδηση των αρχών της παραδοσιακής ελληνικής διατροφής ως μια ιδέα που θα μπορούν να εφαρμόσουν και στην προσωπική τους ζωή, στο σπίτι, στο σχολείο, στον εργασιακό χώρο.

Τώρα πια το έδαφος είναι ώριμο αρκετά ώστε τα σκήπτρα αυτής της κολοσσιαίας προσπάθειας να περιέλθουν στο χώρο όπου ξεκίνησαν όλα, στην υπέροχη πατρίδα μας. Έφτασε επιτέλους η στιγμή, όπου η παραδοσιακή ελληνική διατροφή κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος, όχι μόνο με ταύτιση απόψεων κορυφαίων καθηγητών και αρχιμάγειρων, αλλά και με μια κολοσσιαία ζήτηση από πλευράς καταναλωτών.

Η ελληνική διατροφή γίνεται μόδα ανά τον κόσμο και ίσως στην καλύτερη στιγμή της, για να μπορέσει να αξιοποιηθεί ως αρωγός στην ανάπτυξη και την έξοδο από την κρίση. Είναι ευρέως αποδεκτό ότι οι περίοδοι κρίσης χαρακτηρίζονται από μεγάλους κινδύνους αλλά και από μεγάλες ευκαιρίες. Ας αδράξει λοιπόν η ίδια η Ελλάδα την μοναδική αυτή ευκαιρία που της δίνεται, και ας γίνει η ίδια η πρέσβειρα που θα βοηθήσει τον κόσμο να ανακαλύψει τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά της ελληνικής γαστρονομίας. Έφτασε η κατάλληλη στιγμή η Ελλάδα να εντυπωσιάσει και προφανέστατα να επωφεληθεί, παντρεύοντας μοναδικά τα ακούσματα, τα χρώματα και τα γραφικά τοπία που πλαισιώνουν μοναδικά τις νοστιμιές της διατροφής μας.

Θεωρούμε λοιπόν πως δυνάμεις από την ίδια την χώρα θα πρέπει να προάγουν την ενίσχυση της εξωστρέφειας και της διεθνοποίησης των ελληνικών προϊόντων, ως αναπόσπαστων συστατικών του πνεύματος της παραδοσιακής ελληνικής διατροφής. Ζωτικής σημασίας για την αναγέννηση της γιγαντιαίας αυτής προσπάθειας, η οποία όχι μόνο θα βοηθήσει οικονομικά, αλλά και θα αναπτερώσει το ηθικό των Ελλήνων, είναι η δημιουργία και η ενίσχυση δικτύων προώθησης ελληνικών προϊόντων. Προς αυτήν την κατεύθυνση, λαμπρότατο παράδειγμα το οποίο όχι μόνο θέτει τις βάσεις αλλά και επιβεβαιώνει την επιτυχία μιας τέτοιας προσπάθειας, προέρχεται από την εταιρία ΥOLENI’S.

Μια ομάδα Ελλήνων επαγγελματιών, οι οποίοι πίστεψαν στις δυνάμεις της ελληνικής διατροφής και πήραν πρώτοι το ρίσκο, δημιουργώντας ένα ηλεκτρονικό κατάστημα με μια μεγάλη ποικιλία ελληνικών μεσογειακών τροφίμων και κρασιών. Η ομάδα της ΥOLENI’S με μεγάλη προσπάθεια βρίσκει αυτά τα προϊόντα, ταξιδεύοντας σε όλη την Ελλάδα για να ανακαλύψει ντόπιους Έλληνες παραγωγούς που θα συμφωνήσουν να γίνουν προμηθευτές πιστοποιημένων ελληνικών αγροτικών προϊόντων ποιότητας.

Εν κατακλείδι, όλα τα πειράματα σε Ελλάδα, Ευρώπη και Αμερική έχουν στεφθεί με πρωτοφανή επιτυχία, οι αποδείξεις της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας είναι ατράνταχτες, η αγορά διψά για οτιδήποτε ελληνικό, ενώ συνάμα η Ελλάδα βρίσκεται σε μια κρίσιμη κατάσταση προσπαθώντας να βρει διεξόδους να αναπνεύσει.

Ήρθε λοιπόν η στιγμή να πιστέψουμε όλοι μαζί στην διατροφή μας, ένα αναπόσπαστο κομμάτι του εθνικού μας πλούτου και να το αξιοποιήσουμε ως περίτρανη απάντηση στην οδυνηρή ελληνική κρίση.

 

Αναδημοσίευση από την HuffPost US: Back to the Future: Capitalizing on the Traditional Greek Diet is a Key Part of Solving the Crisis for Greeks