Δάσκαλος μετέτρεψε την τάξη του σε φάρμα! Τα αποτελέσματα;

Ανέβασε κατακόρυφα την απόδοση των μαθητών του!

Ο Στέφεν Ριτζ είχε την ατυχία να ζήσει μια τραγική απώλεια. Από εκείνη τη μέρα αποφάσισε να εστιάσει την προσοχή του στα παιδιά των άλλων και την τεράστια θλίψη του να τη μετατρέψει σε κάτι όμορφο.

Ο Ριτζ κατάφερε να ανεβάσει το ποσοστό παρουσίας των μαθητών του στην τάξη από το 40% στο 93%. Πως;

Ο Ριτζ ήταν ακριβώς όπως και όλοι υπόλοιποι γονείς. Έδινε καθημερινά τον καλύτερο εαυτό του για να μεγαλώσει σωστά το παιδί του. Μέχρι που η τραγωδία του χτύπησε την πόρτα.

Από τότε που έχασε το παιδί του αποφάσισε να επικεντρώσει την ενέργειά του στο να βοηθήσει τα υπόλοιπα παιδιά που τον είχαν ανάγκη.

Έτσι, παραιτήθηκε από τη θέση του και πήγε να διδάξει σε ένα από τα πιο προβληματικά σχολεία των ΗΠΑ. Ένα σχολείο στο Νότιο Μπρονξ.

Το συγκεκριμένο σχολείο είχε μέχρι τότε ποσοστό αποφοίτησης 17%, πολλά περιστατικά βiας και ακόμα περισσότερα πεινασμένα παιδιά.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί αποκαλούν το Νότιο Μπρονξ «έρημο τροφίμων».

«Έρημο τροφίμων» σημαίνει ότι μια γειτονιά ή μια πόλη δεν έχει εύκολη πρόσβαση σε υγιεινά τρόφιμα. Τα μόνα που υπάρχουν σε αφθονία είναι καταστήματα γρήγορου φαγητού ενώ τα παντοπωλεία και τα μανάβικα μετριούνται στα δάχτυλα.

Ο Στιβ κατά τη διάρκεια της εργασίας του, ανακάλυψε ότι τα περισσότερα από τα παιδιά που μέχρι τότε θεωρούνταν κακοί μαθητές, δεν τρέφονταν σωστά ή και καθόλου.

Πολλοί από τους ανθρώπους που ζουν στο Νότιο Μπρονξ υποφέρουν από κάτι που ονομάζεται «επισιτιστική ανασφάλεια». Επισιτιστική ανασφάλεια σημαίνει ότι δεν ξέρεις πότε και από πού θα βρεις το επόμενό σου γεύμα.

Οι μαθητές του Στιβ όμως δεν αντιμετώπιζαν μόνο αυτό το πρόβλημα. Τα περισσότερα παιδιά είναι άστεγα ή ζουν σε ανάδοχες οικογένειες.

Ώσπου μια μέρα κάποιος έκανε δωρεά στο σχολείο μερικούς βολβούς. Οι βολβοί σύντομα μετατράπηκαν σε λουλούδια, εμπνέοντας τον Στιβ να δημιουργήσει κάτι πολύ όμορφο: Το Green Bronx Machine.

Το Green Bronx Machine είναι ένα πρωτοποριακό σύστημα μαθημάτων κηπουρικής σε κλειστούς χώρους. Διδάσκει τα παιδιά πώς να είναι υγιή και τους παρέχει την κατάλληλη διατροφή, η οποία με τη σειρά της τα βοηθά να επικεντρώνονται και να αποδίδουν καλύτερα μέσα και έξω από το σχολείο.

Μαθητές μαζί με τον Στιβ καλλιεργούν τα δικά τους τρόφιμα έχοντας δημιουργήσει κήπους στις στέγες και στις αίθουσες διδασκαλίας του σχολείου. Πολύ σύντομα τα παιδιά αύξησαν σημαντικά τις ακαδημαϊκές επιτυχίες τους.

Το ακόμη καλύτερο; Οι μαθητές παίρνουν τρόφιμα και τα πηγαίνουν και στα υπόλοιπα μέλη των οικογενειών τους!

Τα παιδιά στην τάξη του Στιβ ξεκίνησαν με ένα ποσοστό παρουσίας στο σχολείο της τάξης του 40%. Ένα ποσοστό που όμως σήμερα αγγίζει το 93%! Ταυτόχρονα το 100% των μαθητών πέρασε στις εξετάσεις!

Όλα τα στοιχεία δείχνουν πως οι μαθητές του Στιβ μπορούν να ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον.

 

http://stephenritz.com

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – Τομέας Παιδείας της Παγκοινιάς

Την Τετάρτη, 21  Φεβρουαρίου 2018 και ώρα 5μμ, στην αίθουσα του εντευκτηρίου των προσκόπων, στην πλατεία Μουσείου της Έδεσσας, ο τομέας Παιδείας της «Παγκοινιάς» πραγματοποίησε ενημερωτική εκδήλωση, για τα μέλη και τους φίλους της, με θέμα «Οι τελευταίες εξελίξεις στο Σκοπιανό ζήτημα», με ομιλητή τον κ. Δημήτρη Γιουματζίδη.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Αρχαία Ελληνικά, η Γλώσσα της φιλοσοφίας και της επιστήμης

«Εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος ην προς τον θεόν και θεός ην ο Λόγος». Όλοι γνωρίζουμε πώς ξεκινά το Ευαγγέλιό του ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Και μπορεί να δίνει στη λέξη την έννοια του Υιού και Λόγου του Θεού και της προαιωνίου υπάρξεώς Του, αλλά χρησιμοποιεί μια λέξη που προγενέστερα οι Έλληνες είχαν ταυτίσει με την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου. Ο Λόγος της ελληνικής γλώσσας προϋποθέτει αναζήτηση, σκέψη, διάνοια. Η Αγία Γραφή βρήκε στην έκφραση αυτή μια Σοφή Γραφή, κατ’ εξοχήν πνευματική, για να εκφράσει αυτό που θέλει. Αλλά και οι Έλληνες με όπλο το Λόγο θα δώσουν τον πόλεμο της ειρήνης, κάνοντας ποίηση, φιλοσοφία και επιστήμη. Με το Λόγο η ανθρώπινη γλώσσα αλλάζει φύση και προορισμό και αρχίζει από την Ελλάδα η ιστορία του ανθρωπίνου πνεύματος.

Πραγματικά, ο,τιδήποτε υπάρχει σήμερα στη διανόηση, φαίνεται να έχει ρίζες Ελληνικές. Μπορεί να υπήρξαν «σύννεφα» σ’ Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο, όμως, μόνο στην Ελλάδα έπεσε η βροχή. Δεν περηφανευόμαστε γι’ αυτό. Η Ιστορία και τα γεγονότα μας αναγκάζουν να δεχθούμε την άποψη ότι ο χώρος μας γέννησε τη Φιλοσοφία, τις Επιστήμες, αλλά και κάθε μορφή τέχνης. «Οι Αρχαίοι Έλληνες δημιούργησαν τις βασικές αρχές της Φιλοσοφίας και επειδή Φιλοσοφία και Φυσική θεωρήθηκαν αρχικά ενιαίες, κατεσκεύασαν  μεγάλο μέρος από τις έννοιες της φυσικής επιστήμης με βάση τις οποίες κινείται και εντός των οποίων εργάζεται η μεταγενέστερη φιλοσοφία και επιστήμη» (Σύνοψις της Ιστορίας της Ελληνικής Φιλοσοφίας – Eduard Zeller).

Πρώτος φέρεται να χρησιμοποίησε τον όρο Φιλοσοφία ο Πυθαγόρας, ο οποίος ονόμασε και τον εαυτό του φιλόσοφο, χωρίς να γνωρίζουμε ποιο περιεχόμενο απέδιδε στον όρο. Τη γένεση όμως της φιλοσοφίας την οφείλουμε στους πρώτους Ίωνες Φιλοσόφους, που αντικατέστησαν τη θρησκευτική, τη μυθική και την απλοϊκή αντίληψη της φαντασίας των λαών της Ανατολής με την αντίληψη της αιώνιας ουσίας του νόμου του γίγνεσθαι. Ακολούθησαν οι Ελεάτες, ο Ηράκλειτος, ο Δημόκριτος, οι Σοφιστές για να φτάσουμε στο Σωκράτη και τον Πλάτωνα, που άσκησε τόσο μεγάλη επίδραση στην ευρωπαϊκή σκέψη, ώστε φιλοσοφία, ακόμα και σήμερα, θεωρείται η σπουδή των θεμάτων που θέτουν οι πλατωνικοί διάλογοι.

Αλλά και οι  αρχές της επιστήμης ανάγονται στους αρχαίους αυτούς Έλληνες φιλοσόφους. Με την απομάκρυνσή τους από τις μυθολογικές ερμηνείες των άλλων αρχαίων πολιτισμών, έγιναν αναμφισβήτητα οι πρόδρομοι του νεώτερου ευρωπαϊκού επιστημονικού πνεύματος. Ο Αριστοτέλης, ιδίως, υπήρξε ένας από τους πρώτους αλλά και τους μεγίστους ερευνητές του κόσμου. Τα ενδιαφέροντά του εστρέφοντο σ΄ολόκληρη τη φύση και τον άνθρωπο, τη φυσική και τη μεταφυσική. Με τις ακριβείς παρατηρήσεις του και τα συμπεράσματά του δημιούργησε ένα σύστημα επιστήμης και επιστημονικής θεώρησης παρεμφερές προς το σημερινό. Υπήρξε δεξιοτέχνης της επιστημονικής ερευνητικής μεθόδου. Σ’ αυτόν οφείλουμε τις περισσότερες από τις βασικές υποδιαιρέσεις της μάθησης, την ορθολογιστική οργάνωση των κανόνων της μεθόδου και της γνώσης που μπορεί να αποκτηθεί με τη λογική. Τα έργα του απετέλεσαν τη βάση της Φυσικής Φιλοσοφίας   μέχρι το 17ο αι. και εξακολουθεί να είναι πηγή προβληματισμού και μάθησης μέχρι και σήμερα.

Αναρωτιέται κανείς γιατί όλοι οι αρχαίοι ιστορικοί λαοί, μηδέ και της Ρώμης μεταγενέστερα εξαιρουμένης, δεν ασχολήθηκαν ούτε με τη φιλοσοφία ούτε με την επιστήμη. Και όσοι επιστήμονες υπήρξαν στη Ρωμαϊκή περίοδο, π.χ. Γαληνός, Αρχιμήδης και άλλοι, ήταν Έλληνες. Η σημερινή επιστημονική εξέταση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτός ήταν ο κανόνας και οι Έλληνες αποτελούν την εξαίρεση. Το φαινόμενο μπορεί να αποδοθεί στην ανήσυχη φύση του Έλληνα, στο σπινθηροβόλο πνεύμα του, στη ρεαλιστική θεώρηση του κόσμου, στις πολιτικές και οικονομικές συνθήκες, ακόμα και στο χώρο που ζούσε, αλλά και σ’ άλλους παράγοντες. Κυρίαρχος όμως λόγος, αναμφισβήτητα είναι η γλώσσα του, που έντυσε όλες τις σκέψεις και τα νοήματά του. Την εποχή που άρχισαν τα πρώτα σκιρτήματα της Φιλοσοφίας και της Επιστήμης ήταν πλήρως διαμορφωμένη, αφού αριθμούσε ζωή χιλιετιών.

Ασφαλώς, η πρώτη της αρετή, που συνέβαλε τα μέγιστα στην απόδοση του στοχασμού όλων αυτών των διανοητών που δημιούργησαν αυτό το ελληνικό θαύμα είναι ο πλούτος της.  Στην έρευνα της Καθηγήτριας  του Πανεπιστημίου Irvine της Καλιφόρνιας Μαριάννας Μάκ Ντόναλτ,  που ασχολείται με την καταγραφή των έργων που έχουν διασωθεί των Αρχαίων και Βυζαντινών συγγραφέων στο «Θησαυρό της Ελληνικής Γλώσσης», έχουν ήδη περιληφθεί  75.000.000 λήμματα σε 3.300 συγγραφείς. Η έρευνα αυτή απέδειξε ότι η Ελληνική γλώσσα έχει 3,5 φορές περισσότερες  πρωτογενείς λέξεις από την Αγγλική και 4,3 φορές, περισσότερες από τη Γαλλική. Σημειώνουμε ότι πρωτογενής λέξη είναι η ονομαστική των ονομάτων, το α΄πρόσωπο της οριστικής Ενεστώτος του ρήματος, τα μόρια και γενικώς οι άκλιτες λέξεις. Τέτοιες λέξεις είναι και τα παράγωγά τους. Λεξίτυποι είναι οι λέξεις στις διάφορες πτώσεις τους και στα πρόσωπα του ρήματος, ενώ λήμμα είναι ο ίδιος τύπος της λέξης που απαντάται σ’ όλα τα κείμενα που έχουν εξεταστεί και καταγραφεί. Στο «Θησαυρό της Ελληνικής Γλώσσης» που καταγράφονται τα κείμενα μέχρι το 1453 μ.Χ. περιλαμβάνονται 6.000.000 λέξεις. Τη σημασία που έχουν οι λεξίτυποι σε σχέση με τις πρωτογενείς λέξεις φανερώνει και το γεγονός ότι το πρόσωπο, π.χ. εγώ, ο Γιάννης, είμαι παρών και ο ίδιος μόνο στην ονομαστική, ενώ στη γενική, του Γιάννη, παύω να είμαι  εγώ και είναι το βιβλίο μου ή κάτι άλλο. Το ίδιο ισχύει και με τις άλλες πτώσεις. Η Αγγλική έχει ένα τύπο μόνο στον Ενικό και ένα τύπο στον Πληθυντικό.

Μία άλλη αρετή της γλώσσας μας, σύμφωνα και με τη γνώμη του Ζήνωνα από το Κίτιο, που τη διασώζει ο Διογένης ο Λαέρτιος στους «Βίους Φιλοσόφων» (Ζ 59,1) είναι η σαφήνεια, η δυνατότητα δηλ. να εκφράσει και τις πλέον λεπτεπίλεπτες ιδέες, απόψεις, σκέψεις, επιστημονικές και φιλοσοφικές θέσεις. Σχετική με την ιδιότητα αυτή της γλώσσας μας είναι και η κυριολεξία. Η γλώσσα διαθέτει την πλέον κατάλληλη λέξη για να εκφράσει το στοχασμό του ανθρώπου. Στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα δεν υπάρχουν συνώνυμα. Κάθε τι εκφράζει κάτι το διαφορετικό, έστω και αν δυο λέξεις μοιάζουν μεταξύ τους. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε αυτό που λένε οι Αμερικανοί όταν αντιμετωπίζουν πρόβλημα κυριολεξίας : «The Greeks have a word for it», οι Έλληνες έχουν την κατάλληλη λέξη ή αυτό που αναφέρει το εγκυκλοπαιδικό λεξικό Webster  «The Greeks had a word for everything», οι Έλληνες είχαν μια λέξη για το κάθε τι. Ενδεικτικά αναφέρω τη λεπτή διαφορά ανάμεσα σε λέξεις που μοιάζουν ίδιες : άλλο ζωή, που αφορά όλους τους ζωντανούς οργανισμούς και άλλο βίος, που αφορά μόνο τους ανθρώπους. «Βιούν και ζην διαφέρει. Βιούν μεν επί ανθρώπων μόνον λέγεται, ζην δε επί ανθρώπων και αλόγων ζώων.» (Αμμώνιος). Άλλο οργή (=μόνιμο συναίσθημα) άλλο θυμός (=παροδικό). Αυτό ισχύει και για πλήθος άλλων λέξεων.

Άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας, που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη χρήση της από την επιστήμη και τη φιλοσοφία είναι και ο λακωνισμός, ο σύντομος, δηλαδή, περιεκτικός και φιλοσοφημένος λόγος. Είναι άλλωστε γνωστή η φράση: «το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν», που προήλθε από τον τρόπο ζωής και τη συμπεριφορά των αρχαίων Σπαρτιατών, που στην έννοιά της περικλείονται η απλότητα, η λιτότητα, η φυσικότητα, μια θεώρηση του κόσμου και της ζωής. Είναι δε ο λακωνισμός κατά τον Γρηγόριο Ναζιανζηνό όχι το να γράφει κάποιος λίγες συλλαβές αλλά το να γράφει με λίγες συλλαβές πολλά πράγματα. Αντιλαμβανόμαστε ότι και εδώ έχει μεγάλη σημασία η ευστοχία των λέξεων της γλώσσας μας.

Η πλαστικότητά της, ακόμα, είναι ένα στοιχείο προτίμησής της από τη διανόηση. Η γλώσσα μας είναι ειδική στο να δημιουργεί πολλά σύνθετα-παράγωγα δηλωτικά της έννοιας, με απόλυτη ακρίβεια. Σε καμμιά άλλη γλώσσα δεν υπάρχει αυτή η ταύτιση του σημαίνοντος με το σημαινόμενο. Το άστατο π.χ. πήρε αυτό το όνομά το 1940, γιατί κανένα από τα ραδιενεργά ισότοπά του δεν είναι σταθερό. Ο Λαβουαζιέ στην πραγματεία του της Στοιχειώδους Χημείας το 1787 έγραφε : « Από την Ελληνική γλώσσα έχουμε πάρει τις καινούργιες λέξεις και ενεργήσαμε με τρόπο, ώστε η ετυμολογία τους να θυμίζει την ιδέα των πραγμάτων που θέλαμε να δείξουμε». Με τις λέξεις –λογία, -γραφία, -σκόπιο ως δεύτερο συνθετικό επιστημονικών όρων έχουν δημιουργηθεί κατά τον Αριστ. Κωνσταντινίδη 3.271 σύνθετοι όροι. Κάθε λέξη, επίσης, σε σύνθεση με προθέσεις δημιουργεί άλλες λέξεις, που εκφράζουν λεπτές εννοιολογικές αποχρώσεις, που μας δίδουν μεγαλύτερη ακριβολογία.

Η προτίμηση της γλώσσας μας ακόμα και από τον επιστημονικό λόγο, που τον χαρακτηρίζει η τυπικότητα, η ακριβολογία, η αντικειμενικότητα, η ψυχρότητα, οφείλεται προφανώς και στη μουσικότητα, το εύηχο των λέξεών της. Ήδη ο Πλάτωνας με τη φράση «λόγος μουσική κεκραμένος» διαπιστώνει αυτό που μεταγενέστερα πολλοί συγγραφείς παρατήρησαν. Η φωνή ηχεί σαν τραγούδι, σαν μουσική. Υπάρχει ισορροπία στη χρήση των φωνηέντων και των συμφώνων. Δεν παρατηρείται το φαινόμενο της χρήσης τριών ή και περισσοτέρων συμφώνων στη σειρά, που κάνουν τη λέξη κακόηχη ή δυσκολοπρόφερτη. Η εναλλαγή των τόνων, η μακρότητα και βραχύτητα των συλλαβών δίνουν την αίσθηση μιας μουσικής μελωδίας, μιας αρμονίας. Η λέξη αυδή, άλλωστε, όπως αποδίδεται στα αρχαία ελληνικά η φωνή προέρχεται από το άδω, που σημαίνει μια φωνή τραγουδιστή. Οι Έλληνες «με το λόγο τραγουδούν και με το τραγούδι μιλούν». Ο μεγάλος Γάλλος συγγραφέας και μεταφραστής Ζακ Λακαρριέρ όταν ταξίδεψε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, γράφει : «Άκουσα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική…». Και ο μεγάλος μας Ποιητής και Ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος στο ποίημά του «η Ελληνική Γλώσσα» γράφει: Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς      θα ελιχθώ προς τα πάνω όπως ένα

ποταμάκι που μουρμουρίζει.                      Κι’ αν τυχόν κάπου ανάμεσα

στους γαλάζιους διαδρόμους                      συναντήσω αγγέλους, θα τους

μιλήσω ελληνικά, επειδή                              δεν ξέρουνε γλώσσες.Μιλάνε

μεταξύ τους με μουσική.

Ας μη νομίσουμε ότι η επίδραση αυτή της Ελληνικής γλώσσας σταμάτησε σε κάποια εποχή, επειδή τάχα αναπτύχθηκαν οι εθνικές γλώσσες των επιστημόνων και άρα θα χρησιμοποιούσαν όρους της δικής τους γλώσσας. Οι ελληνικές λέξεις εξακολουθούν να επενδύουν τη γλώσσα της επιστήμης μέχρι σήμερα. Μόνο τα τελευταία τριάντα χρόνια έχουν δημιουργηθεί 4.516 νέοι όροι στην ιατρική και τη Βιολογία και 38.647 ονόματα στη Ζωολογία, κατά τον Αριστ. Κωνσταντινίδη. Η Αγγλική έχει πλουτίσει την παγκόσμια τεχνολογία με τεχνικούς κυρίως όρους. Η φτώχεια της φαίνεται και από το γεγονός ότι σήμερα για να ονομάσουν κάτι νέο χρησιμοποιούν αρκτικόλεξα π.χ. AIDS.  Κι ακόμα σε κάθε περίπτωση, ενώ στην καθομιλουμένη η Αγγλική έχει τη συγκεκριμένη λέξη, π.χ. insect (=έντομο), earthquake (=σεισμός), όταν έχουμε επιστημονική ορολογία υιοθετείται η ελληνική λέξη π.χ. entomologe, seismograph. Αυτό αποδεικνύει ότι η ελληνική γλώσσα χρησιμοποιείται ως γλώσσα της Επιστήμης. Τούτο, βέβαια, εκτός των άλλων που αναφέρθηκαν παραπάνω οφείλεται και στο γεγονός ότι σ’ αυτή τη γλώσσα εκφράστηκαν κάποια φωτεινά και προικισμένα μυαλά, που έθεσαν τις βάσεις του Πολιτισμού και των Επιστημών και ασχολήθηκαν με θέματα καθολικού και διαχρονικού ενδιαφέροντος για τον άνθρωπο.

Εδώ αξίζει να πούμε ότι αυτοί οι επιστημονικοί όροι της γλώσσας μας χρησιμοποιούνται από όλα τα Πανεπιστήμια του κόσμου και έχουν διεισδύσει σε όλες τις γλώσσες, ανεξάρτητα αν είναι λατινογενείς ή όχι. Εκείνο, βέβαια, που διαπιστώνουμε είναι ότι τόσο οι Άγγλοι, όσο και η διεθνής επιστημονική ορολογία τηρούν και σέβονται την παράδοση και τους κανόνες της γλώσσας μας. Η Αθήνα, η δική μας, εξακολουθεί να είναι Athens για τους Άγγλους και ο κλασικός classicus, για να μην αναφέρω άλλα παραδείγματα.

Η γλώσσα, όπως διαπιστώνει πολύ ενωρίς και ο Ηρόδοτος –το ομόγλωσσον-, είναι ένας ισχυρός δεσμός της ενότητας ενός έθνους. Ζωντανός οργανισμός εξελίσσεται ανεξάρτητα από παρεμβάσεις και «νομοθετικές» ρυθμίσεις. Η πολιτική και οι πολιτικοί μας με τις παρεμβάσεις τους το 1976  και το 1982 «απλοποίησαν» τη γλώσσα για να τη μαθαίνουμε «ευκολότερα». Έτσι την οδήγησαν στο ίδιο σημείο που οδήγησαν γενικά και τη χώρα. Ας σημειωθεί ότι η τελευταία παρέμβαση της πολιτικής σε γλώσσα ήταν από το Χίτλερ.

Η γλώσσα είναι ανεκτίμητο στοιχείο πολιτιστικής κληρονομιάς. Για μας τους Έλληνες είναι και κάτι περισσότερο: είναι το ενωτικό στοιχείο που μαζί με την Ορθοδοξία κράτησε το Έθνος μας ενωμένο και το βοήθησε να ξεπεράσει τις εθνικές του περιπέτειες. Κι εμείς όχι μόνο δεν την εκτιμούμε αλλά την κακομεταχειριζόμαστε, την ακρωτηριάζουμε, την καταστρέφουμε. Έτσι όπως εξελίσσεται η παραποίηση και η υποβάθμιση της γλώσσας μας φυσικό επακόλουθο θα είναι αργότερα να μην μπορούμε να κατανοήσουμε όλους αυτούς τους επιστημονικούς όρους που δημιούργησε και να τους θεωρούμε ξενόγλωσσους.

Ας έχουμε, λοιπόν, ανοιχτά και άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας, γιατί όπως λέει κι ο Γκάτσος «Πολύ δεν θέλει ο Έλληνας να χάσει τη λαλιά του και να γενεί μισέλληνας από την αμυαλιά του».

 

Πηγές :

-Οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς, όπως αναφέρονται στο κείμενο.

-Πλάτων, Τίμαιος, Β. Κάλφα, Εκδόσεις Πόλις.

-Η επίδραση της Ελληνικής γλώσσας στην Αγγλική και στη Διεθνή Επιστημονική Ορολογία. Πανεπιστήμιο Αθηνών, Συντονιστικό Κέντρο Ελληνισμού, Αθήνα, 2001.

-Πώς η Ελληνική γονιμοποίησε τον Ευρωπαϊκό λόγο, Άννας Τζιροπούλου-Ευσταθίου, εκδόσεις Γεωργιάδη.

-Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί γλώσσης, Αντ. Αντωνάκου, εκδόσεις Νέα Θέσις.

-Έρως και Λόγος, Η.Π.Νικολούδη, εκδόσεις Ιδεοθέατρον.

 

Βασιλείου Σηφακάκη

Φιλολόγου-Γλωσσολόγου

Αντιπροέδρου ΟΔΕΓ