Ψυχική Υγεία και Ορθοδοξία:

Η συμβολή της στην αντιμετώπιση της ψυχικής ασθένειας και του κοινωνικού στίγματος.

Μια από τις σπουδαιότερες μορφές της Ορθοδοξίας, ο Μέγας Αντώνιος διατυπώνει τις εξής σκέψεις σχετικά με το ποιος είναι ο λογικός άνθρωπος: «Οι άνθρωποι καταχρηστικώς λέγονται λογικοί· δεν είναι όμως λογικοί αυτοί που έμαθαν απ’ έξω τους λόγους και τα βιβλία των πάλαι σοφών, αλλά αυτοί που έχουν λογική ψυχή και μπορούν να διακρίνουν τι είναι καλό και ποιο είναι το κακό· και τα πονηρά και ψυχοβλαβή τα αποφεύγουν, ενώ τα αγαθά και ψυχοφελή τα μελετούν με πολλή σπουδή· και αυτά τα πράττουν με πολλή ευγνωμοσύνη προς τον Θεό. Μόνον αυτοί οφείλουν να λέγονται αληθινά λογικοί άνθρωποι. Ο αληθινά λογικός άνθρωπος μία σπουδή έχει μόνο, το να πείθεται και να αρέσει στον Θεό των όλων· και σε αυτό μόνο παιδεύει την ψυχή του, στο να ευαρεστήσει τον Θεό, ευχαριστώντας Τον για την πολλή του πρόνοια και φροντίδα, όποια και αν τύχει να είναι κατά την διάρκεια του βίου του».

Σύμφωνα λοιπόν με αυτές τις παρατηρήσεις του Μεγάλου Αντωνίου, οι οποίες απηχούν επακριβώς τη διδασκαλία του Ευαγγελίου του Χριστού, λογικός και υγιής στην ψυχή άνθρωπος είναι μόνον αυτός που πιστεύει ακράδαντα στον Θεό, τηρεί όλες τις εντολές του και αποφεύγει τις αμαρτίες, και ακόμη, ποτέ δεν γογγύζει σε καμιά δυσκολία της ζωής του. Αυτό όμως ταυτόχρονα σημαίνει ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε λιγότερο ή περισσότερο άμυαλοι και ψυχικά ασθενείς, αφού κανείς δεν μπορεί να πει ότι είναι καθαρός από αμαρτία, έστω και αν μία είναι μόνο η ημέρα της ζωής του. Και η ψυχική μας ασθένεια δεν είναι μια παρωνυχίδα στη ζωή μας ή ένα από τα πολλά προβλήματα της ζωής μας το οποίο μας δημιουργεί απλώς θλίψεις και πόνους, αλλά είναι το πρώτο και κύριο πρόβλημα συνόλου της υπάρξεώς μας και που αν δεν φροντίσουμε να το λύσουμε, αν δηλαδή δεν φροντίσουμε να θεραπεύσουμε την ψυχική μας ασθένεια, οι συνέπειες που θα έχει αυτή για μας θα μας συνοδεύουν στον αιώνα τον άπαντα.

Τη θεραπεία μας την πρόσφερε ο Θεάνθρωπος Χριστός, ο οποίος γι’ αυτό ήλθε στη γη, για να θεραπεύσει τους ασθενείς στην ψυχή. Και το φάρμακο που προσφέρει είναι ο ίδιος ο εαυτός Του. Όποιος τρώει το σώμα Του και πίνει το αίμα Του θεραπεύεται από την ασθένεια της αμαρτίας, η οποία είναι η πηγή κάθε συμφοράς και πόνου στη ζωή μας, και επίσης, δεν γεύεται θανάτου αλλά ζει εις τον αιώνα. Μαζί με αυτό το κύριο φάρμακο μας έδωσε και άλλα φάρμακα απαραίτητα για να δράσει ευεργετικά το φάρμακο αυτό σε μας. Και τα φάρμακα αυτά είναι από τη μια τα υπόλοιπα μυστήρια της Εκκλησίας (Βάπτισμα, Χρίσμα, Εξομολόγηση κ.α.) και από την άλλη οι εντολές που οφείλουμε να τηρούμε όχι για να μας θεραπεύσουν, αλλά για να διατηρείται μέσα μας και να δρα ευεργετικά το φάρμακο· διότι οι αμαρτίες απομακρύνουν τον Χριστό από μας. Η θεραπεία είναι να απαλλαγούμε από την αμαρτία και τον θάνατο και να φτάσουμε στο σημείο ενωμένοι με τον Θεάνθρωπο Χριστό να γίνουμε Θεοί· να πλημμυρίσει κάθε σημείο της υπάρξεώς μας από τη Θεότητα του Χριστού.

Το φάρμακο αυτό δεν ήλθε ο Χριστός να το προσφέρει σε αυτούς που έχουν την αυταπάτη ότι είναι υγιείς, αλλά σε αυτούς που γνωρίζουν καλά την ψυχική τους ασθένεια. Όσο ψυχικά και σωματικά ασθενής και αν είναι κάποιος, αν προσέλθει στον Χριστό με θερμότητα, θα θεραπευτεί. Βέβαια, η Εκκλησία δεν τρέφει αυταπάτες. Γνωρίζει πολύ καλά τη φοβερή έλξη που ασκεί η αμαρτία – το κακό στον μεταπτωτικό άνθρωπο. Γι’ αυτό και τονίζει ότι μόνο δια μέσου του σταυρού θα έλθει στον άνθρωπο η ανάσταση. Ο Χριστός τόνισε ότι όποιος θέλει να τον ακολουθήσει οφείλει να σηκώνει κάθε μέρα τον σταυρό του και να μισήσει τελείως τις αμαρτωλές ορέξεις του. Σταυρός σημαίνει κόπος και πόνος προκειμένου να μην υποχωρούμε στη φοβερή έλξη που ασκεί στην εξασθενημένη φύση μας το κακό. Στην σταυρική μας πορεία έχουμε σύμμαχο όλα τα Μυστήρια της Εκκλησίας τα οποία μας παρέχουν τη Χάρη του Θεού.

Επίσης, ο ένας μπορεί να λαμβάνει βοήθεια από τον άλλον κατά τον αποστολικό λόγο «αλλήλων τα βάρη βαστάζετε και ούτως αναπληρώσετε τον νόμον του Χριστού». Όσο περισσότερο αγιασμένος και πλήρης Θείας Χάριτος είναι κάποιος, τόσο περισσότερο μπορεί να βοηθήσει τους άλλους. Οι άγιοι της Εκκλησίας είναι οι καλύτεροι θεραπευτές των ψυχικών ασθενειών. Γεμάτοι από συμπάσχουσα αγάπη, η οποία κατ’ ουσία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ενυπόστατη Χάρη του ενυποστάτου Θεού, τη μεταδίδουν στους άλλους γεμίζοντάς τους με Θεία δύναμη και ενθουσιασμό και βοηθώντας τους να ξεπεράσουν προβλήματα και εσωτερικές καταστάσεις που μέχρι τότε ήταν ανυπέρβλητα. Γι’ αυτό η μεγαλύτερη ευεργεσία που μπορεί να προσφέρει κάποιος στον εαυτό του και σε όλο τον κόσμο είναι να θεραπεύσει την ψυχή του από την ασθένεια της αμαρτίας και να αγιασθεί. Επίσης, στην Εκκλησία υπάρχει το μυστήριο του πνευματικού πατέρα. Πνευματικός πατέρας είναι συνήθως ο ιερέας στον οποίο εξομολογείται ένας χριστιανός τις αμαρτίες του. Αυτός που προσέρχεται με πίστη και ταπείνωση στον εξομολόγο – πνευματικό,  μπορεί να βοηθηθεί πολύ, διότι ο Θεός ευδοκεί να αποκαλύπτει το θέλημά του σε αυτούς που αναγνωρίζοντας την ατέλειά τους ρωτούν τους άλλους, και εν προκειμένω αυτούς που έταξε η Εκκλησία γι’ αυτό το συγκεκριμένο έργο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μόνον όσοι είναι ιερείς – εξομολόγοι δικαιούνται να συμβουλεύσουν και να καθοδηγήσουν τους άλλους στο πώς να αποβάλουν την ψυχική τους νόσο. Κάθε άνθρωπος που πιστεύει ορθά στον Χριστό και τηρεί τις εντολές του μπορεί να καθοδηγήσει άλλους στην πλήρη αποκατάσταση της ψυχικής τους υγείας. Στην μακραίωνη ιστορία της Ορθοδοξίας συναντάται πλήθος μοναχών και λαϊκών, ανδρών και γυναικών, που αποτελούσαν πνευματικούς καθοδηγητές άλλων ανθρώπων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στον 20ο αιώνα αποτελεί η τυφλή και παράλυτη Ματρώνα, που έζησε στην πρώην Σοβιετική Ένωση και στην οποία προσέτρεχαν πλήθη ανθρώπων για να λάβουν τη συμβουλή της και τη λύση στα προβλήματά τους. Αλλά και σε οποιονδήποτε τομέα της κοινωνικής ζωής και της επιστήμης εάν βρίσκεται κάποιος, μπορεί από τη θέση του με τις γνώσεις του και τα μέσα που διαθέτει να συμβάλει στη βελτίωση της ψυχικής υγείας συνανθρώπων του. Ακόμη και χριστιανός να μην είναι, μπορεί ως προς ένα σημείο να βοηθήσει συνανθρώπους του να ξεπεράσουν μεγάλα η μικρά προβλήματα που αφορούν την ψυχική τους υγεία· και ιδίως όταν γι’ αυτόν τον σκοπό αναλίσκει κόπο και χρόνο. Και τούτο, επειδή σε όλους τους ανθρώπους είναι έμφυτη η γνώση του καλού και του κακού. Άλλωστε, πολύ συχνά η ασθένεια της ψυχής έχει φοβερά άσχημες επιπτώσεις και στο σώμα, και γι’ αυτό χρειάζονται και ειδικοί ιατροί για να παράσχουν την ιδιαίτερη φαρμακευτική ή και νοσηλευτική αγωγή.

Εδώ θα πρέπει να τονισθεί και πάλι η αλήθεια ότι όλοι είμαστε ψυχικά ασθενείς. Βέβαια υπάρχουν και άνθρωποι που η ψυχική τους ασθένεια είναι ιδιαίτερα έντονη και έκδηλη, όπως για παράδειγμα αυτοί που πάσχουν από κατάθλιψη και αυτοί που είναι εθισμένοι σε εξαρτησιογόνες ουσίες. Ο Χριστός θεραπεύει τους πάντες. Όχι μόνον αυτούς που είναι λίγο ασθενείς, αλλά κυρίως αυτούς που είναι πολύ ασθενείς. Ένας άγιος κληρικός των ημερών μας, ο πατήρ Πορφύριος έλεγε χαρακτηριστικά: «Οι ψυχικές ασθένειες είναι οι πιο εύκολες να θεραπευθούν. Αν όλα τα συναισθήματά σου τα στρέψεις προς το Άγιο Πνεύμα, αγιάζονται… Οι ψυχικές ασθένειες θεραπεύονται με το θρησκευτικό συναίσθημα. Οι περισσότεροι σου λένε: «Κανείς δεν με θέλει, είμαι άχρηστος. Δεν με καταλαβαίνουν, δεν μ’ αγαπούν». Αυτά είναι απ’ τον εγωισμό. Όταν στραφείς προς τον Θεό, δεν ζητάς τίποτα, δεν είσαι ο ανικανοποίητος άνθρωπος· είσαι με όλα ευχαριστημένος και με όλους. Αγαπάς τους άλλους και είσαι ευχάριστος». Ο ίδιος έδινε τις εξής πρακτικές συμβουλές σε μια μητέρα που είχαν κλονισθεί τα νεύρα της, προκειμένου να την βοηθήσει να βγει από την μελαγχολία της: «Να φροντίζει να διώχνει δυσάρεστες αναμνήσεις και φοβίες, να θυμάται ευχάριστα γεγονότα, να καλλιεργεί πάντοτε αισιόδοξες σκέψεις για το μέλλον, να ακούει την καλή μουσική, που της αρέσει, να βγαίνει περιπάτους στην εξοχή, να πηγαίνει με χριστιανές φίλες της, εκτός από τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής, και σε Εσπερινούς και αγρυπνίες και να προσεύχεται με εμπιστοσύνη στον Χριστό».

Τέλος, η συνεχώς επαναλαμβανόμενη φράση ότι όλοι είμαστε ψυχικά ασθενείς αποτελεί και την απάντηση για τη συμβολή της Ορθοδοξίας στην αντιμετώπιση του κοινωνικού στίγματος των ψυχικά ασθενών. Ο Χριστός συναναστρεφόταν τους τελώνες και πολύ αμαρτωλούς· και όταν οι φαρισαίοι τον ρώτησαν γιατί το κάνει αυτό, απάντησε ότι δεν έχουν ανάγκη ιατρού οι υγιείς, αλλά οι ασθενείς. Επίσης, είπε την περίφημη παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου για να διδάξει ότι κανείς δεν πρέπει να βλέπει τον εαυτό του ανώτερο των άλλων και να τους εξουθενώνει. Αποτελεί σταθερή διδασκαλία του Ευαγγελίου και των έργων των αγίων της Εκκλησίας ότι αφού όλοι είμαστε αμαρτωλοί, κανέναν δεν πρέπει να κατακρίνουμε. Και ακόμη ότι κάθε άνθρωπος οφείλει από αγάπη και ταπείνωση να θεωρεί τον εαυτό του χειρότερο όλων των ανθρώπων. Ο γνωστός άγιος γέροντας Παΐσιος έλεγε χαρακτηριστικά τα εξής: «Από τη στιγμή που πιστεύω ότι είμαι καλύτερος από τον άλλον και τον λυπάμαι, πρέπει να λυπάμαι τον εαυτό μου και όχι τον άλλον. Ακόμη και όταν κανείς βλέπει ότι πράγματι δεν είναι καλά ο άλλος, πάλι τον δικαιολογεί και του δίνει ελαφρυντικά. Μόνο στον εαυτό του δεν δίνει ελαφρυντικά και τον βρίσκει χειρότερο από τους άλλους και πονάει για τα χάλια του». Όποιος λοιπόν είναι μέλος του σώματος της Εκκλησίας δεν δικαιούται να κατακρίνει, πολύ περισσότερο να στιγματίζει άλλους ανθρώπους.

Αποτελεί, λοιπόν, πολύ μεγάλη παρηγοριά για κάθε άνθρωπο η αλήθεια ότι ο Χριστός ήλθε στον κόσμο όχι για να δώσει στεφάνια στους υγιείς ―αφού κανείς δεν είναι υγιής― αλλά για να θεραπεύσει τους ψυχικά ασθενείς. Γι’ αυτό και οι άγιοι στον κοπιώδη αγώνα τους να θεραπευθούν διδάσκονται από τη Θεία Χάρη τη μεγάλη αλήθεια ότι όσο περισσότερο θεραπεύονται, τόσο περισσότερο θα πρέπει να συναισθάνονται την ασθένειά τους και να βλέπουν τον εαυτό τους χειρότερο από όλους. Μόνον δια της επιγνώσεως αυτής μπορούν να διατηρούν συνεχώς τη Χάρη μέσα τους. Ο Θεός μοιάζει με έναν στοργικό πατέρα που αγαπά όλα τα παιδιά του και ιδίως εκείνα που είναι πιο φιλάσθενα. Γι’ αυτά φροντίζει κυρίως πώς να τα θεραπεύσει. Γνωρίζοντας αυτό κανείς όσο στραπατσαρισμένος ψυχικά και πνευματικά και αν είναι, δεν μπορεί να απελπισθεί. Εκτός αυτού, αν σημειωθεί εδώ η αλήθεια που ειπώθηκε πιο πάνω, ότι δηλαδή η θεραπεία συνίσταται στο να ιαθεί ο άνθρωπος από την ασθένεια της φθοράς και του θανάτου και να καταστεί αθάνατος, τότε κανείς, όσο θανατηφόρος και αν είναι η ασθένεια που πάσχει, δεν δικαιούται να απελπίζεται. Φτάνει να συναισθανθεί την ασθένειά του, να ζητήσει να μετανοήσει και να ενωθεί με τον Θεό. Και όποιος μετανοεί και ενώνεται με τον Θεό και γίνεται οικείος με τον Θεό, αυτός δεν νοιάζεται πλέον αν σε αυτό τον κόσμο είναι στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής. Ο Θεός είναι το κέντρο των πάντων και όποιος είναι με τον Θεό είναι και αυτός στο κέντρο του κόσμου. Συχνά στο Ευαγγέλιο ο Χριστός έχει δηλώσει ότι πολλοί που στις ανθρώπινες κοινωνίες θεωρούνται ελάχιστοι και περιθωριοποιημένοι, ενώπιον του Θεού είναι πρώτοι και μέγιστοι.

Συμπερασματικά, θα λέγαμε ότι στην Ορθοδοξία με τη διδασκαλία της αναστάσεως και της θεώσεως δίνεται διέξοδος σε όλα τα ανθρώπινα προβλήματα και ασθένειες. Δεν υπάρχει ψυχικό ή σωματικό πρόβλημα το οποίο να μη λύνεται στο πρόσωπο του Χριστού. Έγκειται στην ελεύθερη προαίρεση του ανθρώπου το αν θέλει να ακολουθήσει τη θεραπεία του Χριστού αίροντας τον σταυρό του ή αν θα παραμείνει στην ψυχική του ασθένεια.

 

Αρχιμ. Π. Κ.

 

Ελληνικά, η γλώσσα της ιατρικής

Οι Έλληνες δεν κρατούσαν την γνώση για τον εαυτό τους αλλά την μοίραζαν απλόχερα όπου κι αν πήγαιναν τόσο μέσω των συγγραφικών τους έργων όσο και μέσω των ταξιδιών τους σε ολόκληρο τον κόσμο.

Δεν είναι τυχαίο ότι η παγκόσμια ιατρική επιστήμη διαθέτει μέχρι και σήμερα πολλές ελληνικές μεθόδους που ξεκινούν από τα πολύ αρχαία χρόνια. Στην γνώση αυτή πρέπει φυσικά να προστεθούν και οι ελληνικοί ιατρικοί όροι που χρησιμοποιούνται ως τις μέρες μας παγκοσμίως.

Είθισται αυτός που ανακαλύπτει κάτι να του δίνει όνομα, το οποίο, όπως ορίζει και ο Αριστοτέλης, να συμφωνεί  με τις ιδιότητες του αντικειμένου.

Πάνω σε αυτήν την λογική στηρίχτηκαν και οι αρχαίοι Έλληνες Ιατροί και Φαρμακολόγοι ονοματοδοτώντας  αναλόγως τις ανακαλύψεις τους αλλά και… τα ίδια τα βότανα, τα ανθρώπινα όργανα, τις ασθένειες και πολλά άλλα…

Ας δούμε πρώτα απ’ όλα πώς κάποια από τα φάρμακα αλλά και τα ανθρώπινα μέλη έλαβαν την ονομασία τους αλλά και ποια από αυτά ταξίδεψαν σε όλον τον κόσμο!

Φάρμακα: φαρμάσσω (θεραπεύω μέσω φαρμάκων)

Ο Ιπποκράτης είχε διατυπώσει από πολύ παλιά αυτό που επικρατεί θεωρητικά και σήμερα, πως τα φάρμακα, δηλαδή, δεν είναι πανάκια: «Ἀγαθὸν φάρμακον ἐστὶν ἐνίοτε καὶ τὸ μηδὲν προσφέρειν».

Αλλά και μία αρχαία επιγραφή στο όρος Πήλιο, που βρίθει θεραπευτικών φυτών αναγράφει: «Οὐχ ὂσιον δὲ, τοὺς ἐπισταμένους τὰ φάρμακα, μισθοῦ τοῖς κάμνουσι βοηθεῖν, ἀλλὰ προῖκα». (Δεν είναι σωστό, αυτοί που γνωρίζουν καλά τα φάρμακα, να βοηθούν έναντι μισθού αλλά αντιθέτως πρέπει να βοηθούν δωρεάν).

Άποψη που έρχεται σε αντίθεση με τις πρακτικές των συγχρόνων φαρμακοβιομηχανιών που έχουν ως στόχο το κέρδος!

 

Μερικοί από τους φαρμακευτικούς όρους που εισήγαγαν οι Έλληνες είναι οι εξής:

Βάλσαμον: βάλλω εις (λ.χ. την πληγήν)

Μάγγανον: μηχανεύομαι, επινοώ

κολλύριον: είδος αλοιφής <κόλλιξ (άρτος, εξ’ ου και κουλούρι)

ξηρίον: αποξηραντική κρέμα. Το όνομα αυτό ταξίδεψε στην Ανατολή και από την αραβική παραφθορά «αλ ξήριον» επέστρεψε ως αντιδάνειο ο όρος «ελιξήριο»!
καταπότιον: κατά + πόσις  Αυτό που καταπίνεις, κάτι σαν το σημερινό χάπι (χάπτω).

Αιμοστατικόν:  Σταματά την αιμορραγία.

Κηρωτή: Την αναφέρει ο Ιπποκράτης στο «Περί Αγμών». Η λέξη ταξίδεψε στην Δύση και ως αντιδάνειο επέστρεψε με την λέξη «τσιρότο»!
αλοιφή <αλέα (θερμότητα). Επειδή λόγω της εντριβής με κάποια αλοιφή παράγεται θερμότητα.

μάλαγμα: καταπραϋντικό επίθεμα < μαλάσσω. Ταξίδεψε στην Δύση και επέστρεψε ως «έμπλαστρο».

Ανθρώπινα όργανα: (< έργο, επειδή κάθε ένα επιτελεί κάποια ενέργεια)

Σώμα <σῶ, σεύω (κινούμαι ορμητικά)

Ψυχή <ψύχω, επειδή διαπνέει το σώμα. Στα ακόμα αρχαιότερα ελληνικά απαντά και ως Φσυχή, όρος που περικλείει το γραμμα -φ- του φυσάω. Δίνει δηλαδή, πνοή στο σώμα.

Αγκών <ανά-κων <κωνία (γωνία), επειδή σχηματίζει γωνία.
αρτηρία <αίρω, επειδή μεταφέρουν το αίμα από την καρδιά στα υπόλοιπα όργανα.

άτλας: ο πρώτος αυχενικός σπόνδυλος, που σηκώνει το βάρος του κεφαλιού, όπως ο Άτλαντας που κρατούσε στους ώμους του την Γη.
γλώσσα <γνῶ-> γνῶσα-> γλώσσα. Επειδή μέσω αυτής διαδίδεται η γνώση.
γνάθος <γνάμπτω (κάμπτω). Επειδή κινείται καθοδικά.

εγκέφαλος <ἐν + κεφαλή + ἁλὶς: Ελικοειδές σχήμα μέσα στο κεφάλι.

θηλή <θήλυ.

κεφαλή <καλύφη (κέλυφος). Επειδή καλύπτει τον εγκέφαλο.

Κρόταφος <κρότος + αφή. Επειδή ακουμπώντας τον ακούει κανείς τον χτύπο της καρδιάς.

καρδιά ή κραδία <κραδαίνω (πάλλομαι).

κοιλία <κοίλωμα.

οφθαλμός <οπ (<όπωπα: αρχαϊκός Παρακείμενος του ὁράω-ῶ, που σημαίνει βλέπω) + θάλαμος, επειδή είναι σαν φωτογραφικός θάλαμος.

πούς-πόδι <πεδίο, στο οποίο ακουμπά.

χολή ~ χλόη, λόγω της ομοιότητας των χρωμάτων των υγρών, που βγάζει η χολή με την χλόη.

Οι προαναφερθείσες λέξεις συνιστούν ένα απειροελάχιστο δείγμα του συνόλου των ελληνικών όρων, που λόγω τους τεράστιου αριθμού τους αδυνατούμε να αναλύσουμε διεξοδικά.

Αλλά ας πάμε να δούμε, επίσης συνοπτικά, κάποιους από τους ελληνικούς ιατρικούς όρους, που ταξίδεψαν σε όλον τον κόσμο.
Σύμφωνα με έρευνες, η αγγλική μόνο γλώσσα χρησιμοποιεί κατά 77% ελληνική ιατρική ορολογία!

 

Acanthosis (ακάνθωση: πάχυνση του δέρματος), acidosis: αύξηση οξέων στο αίμα, alcalosis, cardiology, doctor (δόκτωρ), abducent (απάγων),  acetylcholine, agnosia, algetic (< άλγος), asthmatic, brachypnea (βραχεία αναπνοή), atonia, aura, cancer (< καρκίνος), care (< κούρα:φροντίδα), pneumoniasis, paralysis, sepsis (σήψη), tachycardia, trauma, thrombosis, rhinitis, ulcus (έλκος), xeroderma, melanoma, laryngitis, meningitis, narcosis, neurosis, icterus, glaucoma, erethism, diabetes, dermatitis, cystitis, κλπ…

 

Γαληνός και Ιπποκράτης σε ιταλική νωπογραφία του 13ου αι..

 

Φυσικά οι εν λόγω λέξεις και πολλές άλλες απαντούν και σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Παράδειγμα Kardiologen (γερμανικά), broncoscopia (ισπανικά), pharyngite (γαλλικά), κ.α.

Η ιατρική τέχνη των Ελλήνων ταξίδεψε και στην Ανατολή αρχικά με τον Διόνυσο που τους έμαθε το κρασί και το λάδι, ως κατ’ εξοχήν φάρμακα των Ελλήνων.

Σήμερα, οι ανατολικές θρησκείες και όχι μόνο έχουν καπηλευτεί πολλές από τις ελληνικές πρακτικές, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζονται σήμερα, για διαφόρους λόγους, με κάποια καχυποψία.

Το αραβικό έργο «Αντάμπ αλ-Ταμπίμπ (Adab al-Tabib)» του Ισάκ ιμπν αλί αλ-Ρουχάβι, το οποίο αναφέρεται στην Πρακτική Ηθική του Γιατρού, βασίστηκε στα έργα του Ιπποκράτη και του Γαληνού, όπως επισημαίνει ο Ιταλός γιατρός Plinio Prioreschi στο έργο του: «A History of Medicine: Byzantine and Islamic medicine».

Επομἐνως, όπως παρατηρούμε οι Έλληνες υπήρξαν πρωτοπόροι και στον κλάδο της Ιατρικής και μέσω αυτής προέτασσαν την αξία της ανθρώπινης ζωής και της επιστήμης. Φρόντιζαν, φυσικά, να μεταδώσουν την γνώση που κατέκτησαν σε όσους ήταν διατεθειμένοι να την δεχθούν και να την υπηρετήσουν σωστά.

 

ΠΥΓΜΗ.gr

Η Ακτινοβολία

Tρομερό! Προστατευτείτε από την ακτινοβολία των κινητών τηλεφώνων με δεντρολίβανο

Και όμως γίνεται!

Τα κινητά τηλέφωνα μας εκθέτουν σε επίπεδα ακτινοβολίας επιβλαβή για την υγεία. Η μακροχρόνια έκθεση στην ακτινοβολία προκαλεί καρκίνο, βλάβες στο DNA και αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα. Οι βλάβες του DNA επηρεάζουν τη φυσιολογική ανάπτυξη των κυττάρων και την παραγωγή πρωτεϊνών.

Το 2011, ο Διεθνής Οργανισμός Ερευνών για τον Καρκίνο (IARC) δήλωσε ότι η ακτινοβολία των κινητών τηλεφώνων στην πραγματικότητα είναι «πιθανόν καρκινογόνος για τον άνθρωπο».

Μελέτες έχουν δείξει ότι η ακτινοβολία των κινητών τηλεφώνων μπορεί να αλλάξει και να βλάψει το DNA σε σύντομο χρονικό διάστημα. Σε μια μελέτη διάρκειας 6 ετών διαπιστώθηκε ότι η έκθεση του αίματος στην ακτινοβολία των κινητών τηλεφώνων αύξησε κατά 300% τις γενετικές βλάβες με τη μορφή των μικροπυρήνων. Η ίδια μελέτη έδειξε επίσης ότι αυτό το είδος ακτινοβολίας είναι πιο επικίνδυνο από το κάπνισμα και τον αμίαντο.

Η ακτινοβολία επηρεάζει την υγεία προκαλώντας τα παρακάτω προβλήματα:
  • χρόνια κόπωση
  • κατάθλιψη
  • πεπτικά προβλήματα
  • προβλήματα μνήμης
  • χρόνιο στρες
  • αϋπνία
  • αίσθημα καρδιακών παλμών
  • πονοκεφάλους / ημικρανίες

Η χρήση δεντρολίβανου προστατεύει από την ακτινοβολία των κινητών τηλεφώνων

Το δεντρολίβανο και το αιθέριο έλαιο δεντρολίβανου είναι μια από τις πολλές φυσικές μεθόδους που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να μειώσετε την ακτινοβολία. Το δεντρολίβανο διαθέτει ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες που αποδεδειγμένα είναι αποτελεσματικές ενάντια στις βλάβες από την ακτινοβολία.

Στις 2 Φεβρουαρίου 2009, το ερευνητικό περιοδικό «British Journal of Radiology» ανέφερε ότι οι λιποδιαλυτές ουσίες καρνοσόλη και καρνοσικό οξύ που βρίσκονται στο δεντρολίβανο «διαθέτουν εξαιρετικά υψηλή προστατευτική και αντιμεταλλαξιογόνο δράση».

Το ροσμαρινικό οξύ που υπάρχει στο δενδρολίβανο έχει προστατευτική δράση. Δρα ως σαρωτής ελευθέρων ριζών και ενισχύει τους ενδογενείς μηχανισμούς άμυνας του σώματος. Επίσης, το ροσμαρινικό οξύ καθυστερεί την παραγωγή τοξινών. Η προστασία που προσφέρει είναι 3,34 φορές μεγαλύτερη από αυτή άλλων ενώσεων που εξετάστηκαν στις δοκιμές μικροπυρήνων.

Τρόποι χρήσης δεντρολίβανου

Φτιάξτε λίγο τσάι δεντρολίβανου.

Συστατικά:

  • 2 φλιτζάνια βραστό νερό
  • 2-3 κουταλάκια του γλυκού ψιλοκομμένο δεντρολίβανο

Παρασκευή

Βάλτε το ψιλοκομμένο δεντρολίβανο σε ένα φλιτζάνι με βραστό νερό κι αφήστε το να μουλιάσει για 5-10 λεπτά.

Πίνετε τσάι δεντρολίβανου καθημερινά.

Ο συνδυασμός αιθέριου ελαίου δεντρολίβανου και ελαίων βάσης (τζοτζόμπα, καρύδας ή λάδι αβοκάντο) είναι επίσης αποτελεσματικός. Απλώστε το μείγμα στα πέλματά σας τακτικά ή και καθημερινά, αν είναι δυνατόν. Μπορείτε επίσης να εισπνεύσετε αιθέριο έλαιο δεντρολίβανου. Βάλτε μερικές σταγόνες σε ένα πανί κι αν είναι δυνατόν χρησιμοποιήστε έναν διαχύτη αρώματος ή ψεκαστήρα.