ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΕΞΗΓΕΙΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΠΡΑΤΤΟΥΝ ΤΟ “ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΚΟΝ”…

Του π. Ιωάννη Ρωμανίδη

Το ρωμαίικον φιλότιμον μετετράπη εις γραικυλιστικήν αφέλειαν εξαιτίας της εσφαλμένης υψηλής εκτιμήσεως και της αβασίμου εμπιστοσύνης του Γραικού εις τον δυτικόν πολιτισμόν. Ο νεοέλληνας με την εμπιστοσύνην του εις το ανύπαρκτον φιλότιμον των ξένων έχει την πνευματική δομή του προδότου. Αρκεί να του δοθή η ευκαιρία να συνάψη φιλίαν με «φιλότιμον φιλέλληνα». Από πατριωτικόν ενθουσιασμόν θα θελήση να ωφελήση και να σώση την Ελλαδίτσα του και να εξασφαλίση την υποστήριξιν του φιλέλληνος τούτου, του τα λέγει όλα. Αλλά αντί να αποκτήση όργανον, γίνεται όργανον. Δεν αρκεί τούτου, αλλά και πιστεύει ακραδάντως ότι η προδοσία του αυτή είναι ο υψιστός πατριωτισμός. Οι έχοντες σχέσεις με τους Γραικύλους Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι βλέπουν σαφώς το φιλότιμον, αλλά δυστυχώς στη δουλοπρεπή του μορφή, και το εκλαμβάνουν ορθώς ως δουλοπρέπεια αδυνάτου και ως μορφήν φαινομενικής μεγαλοψυχίας. Εις την ουσίαν ο Γραικός και ο Ρωμηός έχουν το ίδιον φιλότιμον και επομένως τον ίδιον ηρωισμόν και την ίδιαν ανδρείαν. Η διαφορά μεταξύ των είναι ότι ο Γραικός έχει αισθήματα κατωτερότητος έναντι  των Ευρωπαίων και Αμερικάνων, διότι υπεδουλώθη πολιτιστικώς δεχόμενος τον Γραικισμόν, ενώ ο Ρωμηός τουναντίον γνωρίζει την ανωτερότητα της Ρωμηοσύνης του και ουδέποτε εδέχθη να γίνη ο Γραικύλος ξένου πολιτισμού.

Από το βιβλίο του π. Ιωάννη Ρωμανίδη “Ρωμηοσύνη”

 

 

Το “Λεξικό”

Το “Λεξικό”

Ζωή Γαβριηλίδου

Πρόεδρος τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας ΔΠΘ

 

Μπορεί σήμερα το μονοπώλιο της γνώσης από τα βιβλία να έχει καταρριφθεί από την ευρεία έλευση του διαδικτύου στις ζωές μας, ωστόσο υπάρχουν ακόμα βιβλία που απαραιτήτως βρίσκονται στις βιβλιοθήκες όλων μας όχι μόνο γιατί παρέχουν γνώσεις αλλά και γιατί αποτελούν εργαλεία κατάκτησης γνώσης. Τέτοιου είδους βιβλία φυσικά είναι και τα λεξικά που, τελικά όσο και να εξελίσσεται η τεχνολογία, θα αποτελούν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι των βιβλιοθηκών μας καθώς περιγράφουν, αναλύουν και παρέχουν γνώσεις γύρω από το φασικό όχημα της επικοινωνίας, τη γλώσσα.

 «Το “Χρηστικό Λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών”,είναι το μεγαλύτερο λεξικό που διαθέτουμε»

Ας δούμε τι είναι αυτό το λεξικό και σε τι διαφέρει από το άλλο, μεγάλο –ιστορικό, λεξικό της Νέας Ελληνικής της Ακαδημίας Αθηνών.

Η Ακαδημία είχε ξεκινήσει ένα πολύ μεγάλο project για την έκδοση ενός λεξικού, για όλη την ελληνική γλώσσα, που στόχο είχε να περιλαμβάνει τις διαλέκτους της και την κοινή. Αυτό είχε ξεκινήσει το 1908 με ένα βασιλικό διάταγμα και με πρωτοβουλία του πρωτεργάτη της γλωσσολογίας, του κυρίου Χατζηδάκη. Αυτό το πολύ μεγάλο έργο συνεχίστηκε κατά την πορεία των χρόνων και σήμερα έχουν εκδοθεί μόνο πέντε τόμοι, δεν έχουν δηλαδή εκδοθεί όλοι οι τόμοι και όλα τα γράμματα. Από την άλλη, το «Χρηστικό Λεξικό» είναι ένα λεξικό της Νέας Ελληνικής, ενώ το άλλο είναι ένα ιστορικό λεξικό, βλέπει δηλαδή όλη τη διαχρονία της γλώσσας.

Το «Χρηστικό Λεξικό» έχει πάρα πολλές καινοτομίες. Αρχικά, βασίζεται σε σώματα κειμένων, έχει αποδελτιώσει εφημερίδες, προφορικό λόγο, τηλεοπτικές εκπομπές κτλ. και με αυτόν τον τρόπο έχουν συγκεντρωθεί μεγάλοι κατάλογοι λέξεων, οι οποίοι έχουν υποστεί ειδική λεξικογραφική επεξεργασία. Έτσι προέκυψε το Λεξικό αυτό, που περιλαμβάνει 75.000 λήμματα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι το μεγαλύτερο λεξικό που διαθέτουμε, πλάι στο επίσης πολύ καλό λεξικό του Ιδρύματος Μανώλη Τριανταφυλλίδη και το λεξικό Μπαμπινιώτη.

Το λεξικό αυτό βασίζεται πάνω σε κόρπορα, δηλαδή σε σώματα κειμένων και έτσι καταγράφεται η γλώσσα όπως είναι αυτή τη στιγμή. Άρα, περιλαμβάνει λέξεις που κάποιες από αυτές ανήκουν και στον προφορικό λόγο. Μάλιστα, το Λεξικό κατηγορήθηκε για αυτό, διότι περιλαμβάνει λέξεις όπως μπουζουκλερί, αγαπουλίνι κτλ.

Ωστόσο, από την πλευρά της γλωσσολογίας, μας ενδιαφέρει περισσότερο η καταγραφή της γλώσσας και η περιγραφή της και όχι τόσο η ρύθμιση, με την έννοια ότι αυτός ο τύπος είναι σωστός ενώ ο άλλος όχι. Και αυτή είναι η πρωτοτυπία του συγκεκριμένου λεξικού, ότι δηλαδή έχει μια πολύ μεγάλη γκάμα λέξεων, πολλές από τις οποίες είναι και νεολογισμοί. Επίσης, θεωρείται πρωτότυπο διότι έχει πολύ σύντομους ορισμούς. Παλαιότερα, ο χρήστης άνοιγε ένα λεξικό και πολλές φορές επειδή είχε πολύ μεγάλους ορισμούς αναγκαζόταν να το κλείσει αφού δεν μπορούσε να βρει τη σημασία που ήθελε.

Όταν όμως οι ορισμοί είναι συνοπτικοί, αυτό βοηθάει το χρήστη να πλοηγηθεί καλύτερα στο λήμμα και έτσι βρίσκει εύκολα την πληροφορία που θέλει. Ακόμη, βασικό στοιχείο αυτού του Λεξικού είναι το ότι διακρίνει τις σημασίες των λέξεων με βάση τη χρήση τους. Τα προηγούμενα λεξικά, μπέρδευαν σημασίες και διαφορετικές χρήσεις φτιάχνοντας έτσι πολύ μεγάλα λήμματα. Αυτό το λεξικό φτιάχνει πολύ σύντομα λήμματα γιατί ξεχωρίζει τη σημασία από τη χρήση του λεξικού.

Για παράδειγμα, βρίσκει κανείς στο λεξικό ότι μια από τις σημασίες της λέξης μπάτσος, είναι ο αστυνομικός. Ας υποθέσουμε τώρα ότι αυτό ο χρήστης δεν είναι φυσικός ομιλητής της ελληνικής και εφόσον βλέπει τι σημαίνει μπάτσος, πηγαίνει σε ένα αστυνομικό τμήμα και λέει: «κύριε Μπάτσε, …», αυτό καταλαβαίνετε ότι είναι λάθος, θα έπρεπε το λεξικό να έχει μια πληροφορία που να του εξηγεί ότι αυτή λέξη ανήκει σε ένα λαϊκότερο επίπεδο και τη χρησιμοποιείς μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Αυτό το πολύ καλό στοιχείο το έχει το συγκεκριμένο λεξικό.

Το «Χρηστικό λεξικό» απενοχοποιεί το χρήστη από το άγχος της ορθογραφίας και του δίνει όλες τις ορθογραφικές παραλλαγές που υπάρχουν για τη συγκεκριμένη λέξη»

 

Συντάκτης:

Τζένη Κατσαρή – Βαφειάδη

 

Η απώλεια του έρωτα

Η απώλεια του έρωτα

Εκείνη η μέρα ήταν αλλιώτικη. Οι δυο τους γύρισαν να κοιταχτούν κι ήταν σα δύο ξένοι. Το βλέμμα τους συννέφιασε, το σώμα τους φάνηκε γυμνό από τη δόξα της θείας χάρης, καθώς το πνεύμα τους γυμνώθηκε από την παρουσία του Θεού. Το σκέπασαν με φύλλα. Ήταν μαζί κι ένοιωθαν μόνοι.

Η Εύα πλησίασε τον Αδάμ ζητώντας την αγάπη του. Κι εκείνος έμεινε ψυχρός κι απόμακρος. Πρώτα συνεννοούνταν μ’ ένα βλέμμα, συνομιλούσαν με μυστικούς ψυχότονους. Τώρα οι σύντροφοι γέμισαν καχυποψία. Στέκονταν φοβισμένοι. Στράφηκαν για να τρέξουν στο δέντρο της ζωής, στη μέση του Παράδεισου και δεν είδαν τίποτα.

Την ίδια στιγμή άκουσαν έναν απαίσιο καγχασμό και πάγωσαν. Έτσι καγχάζει πάντα ο σκοτεινός άγγελος όταν το μίσος του για λίγο ικανοποιείται από τη δυστυχία και την καταστροφή που έσπειρε.

Ο Αδάμ απομακρύνθηκε σέρνοντας τα βήματά του. Η Εύα άπλωσε το χέρι της στο σκιουράκι, κι εκείνο τραβήχτηκε. Την κοίταζε δύσπιστο. Άκουσε βήματα που απομακρύνονταν και σουρσίματα. Της φάνηκε πως έφευγε η γη κάτω από τα πόδια της.

Σα να αποτραβιόνταν όλα μακριά της. Αγκάλιασε το πιο κοντινό της δέντρο κι εκείνο τράβηξε τους καρπούς ψηλά, να μη τους φθάνει. Το φως του ήλιου θάμπωσε, η φύση έγινε εχθρική κι εκείνοι δεν την ένοιωθαν πια δική τους.

Πέρασαν μέρες. Έμεναν σιωπηλοί. Ένα αόρατο μεσότοιχο είχε υψωθεί. Μάταια προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν. Ένα δειλινό ο Αδάμ βρήκε την Εύα να κλαίει με λυγμούς. Θύμωσε κι έφυγε· σα να μην ήταν πια δική του, «σάρκα από τη σάρκα του και οστό απ’ τα οστά του». Συναντήθηκαν μετά από ώρες.

Την κοίταξε. Είχε χάσει την πρωτόπλαστη και άφθορη φρεσκάδα του προσώπου της· μα πιο έντονη ήταν η έκφραση της λύπης. Πού ήταν η λάμψη της ξένοιαστης χαράς; Μα και η Εύα δεν τον αναγνώριζε. Την κοίταζε απόμακρα. Το βλέμμα του που άλλοτε την τύλιγε με θαλπωρή, τώρα ήταν ανέκφραστο. «Δεν του είμαι τίποτα.», σκέφτηκε.…

Το σφοδρό και το αμάραντο

Ο έρωτας, έτσι όπως τον έσπειρε ο Θεός στην κτίση, βρίσκεται ανάμεσα στο ανθρώπινο και στο θείο. Αυτή η αγάπη ανάμεσα στους δυο που συναντιούνται ψυχή με ψυχή, «έχει και το σφοδρό και το αμάραντο…είναι τυραννική». Γλυκιά τυραννία. Φως και χαρά και ελευθερία είναι η συνάντηση κι ο έρωτας.

Ο μεγάλος Εραστής είναι ο Χριστός, που αγάπησε την Εκκλησία έως θανάτου. Δείχνει το είδος του έρωτα, που μπορεί να γεννά τη ζωή. Είναι ο Σωτήρας του σώματος της Εκκλησίας, Πρόθυμα και χωρίς δισταγμό σκύβει μπροστά στην αγάπη Του εκείνη. Η αφοσίωσή της στον θείο Εραστή είναι η ευτυχία της …Το μυστήριο τούτο μέγα εστί… Του ανθρώπινου γάμου βέβαια, αφού εικόνα του θείου γάμου αποτελεί.

Η αγάπη του Χριστού για την Εκκλησία είναι μεγάλη. Την αγάπησε άνευ όρων. Της έμεινε πιστός αν και του γύρισε τη ράχη εκείνη, και τον πλήγωσε μυριάδες φορές. Έφτασε στην έσχατη πτώση, τον πρόδωσε, τον χλεύασε, τον αγνόησε. Εκείνος δεν την εγκατέλειψε, ώσπου να τη σώσει με την θυσία του στον σταυρό. Κι επειδή ήταν η ζωή, την ανέστησε όπως ανέστησε το σώμα του με τη δύναμη του Πνεύματος και την έβαλε πάλι δίπλα του, σαν άμεμπτη και ανέγγιχτη και πεντάμορφη νύφη…….

Ένας σημερινός Γέροντας είπε μια μέρα σε μια πνευματική του κόρη:
Ο Θεός έβαλε χαρά σε όλη του τη Δημιουργία. Έκανε τον άνθρωπο συνδημιουργό του στη γέννηση παιδιών, κι έβαλε ηδονή σ’ αυτό. Γιατί κάθε δημιουργία του Θεού είναι χαρά. Δεν ένοιωσε ο Θεός χαρά σαν είδε τα δημιουργήματά του την έβδομη μέρα;

Έτσι κι εσείς, πρέπει να νοιώθετε ελεύθεροι, αγνοί, ειλικρινείς, απλοί κι ενωμένοι με τη Δημιουργία και τον Δημιουργό της. Η άσκηση που συμβουλεύει η Εκκλησία στη ζωή σας είναι για να καλλιεργείται η αγάπη κι η λαχτάρα μεταξύ σας. Για να ενώνεστε με δέος, έκπληξη κι ευχαριστία.

(απόσπασμα από το βιλίο)

 

Μέσα σε λίγες σελίδες η συγγραφέας κατορθώνει να μας περιγράψει με τον γνωστό ποιητικό και εύληπτο τρόπο της την ιστορία της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο.

Από την δημιουργία του κόσμου, τα αίτια της πτώσης, την τραγική απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό αλλά και την ανακαίνισή του από την έλευση του ίδιου του Θεού κοντά του ο αναγνώστης φθάνει «στο σφοδρό και αμάραντο». Και ποιο είναι αυτό; Είναι ο έρωτας, έτσι όπως τον έσπειρε ο Θεός στην κτίση, να βρίσκεται ανάμεσα στο ανθρώπινο και στο θείο. Αυτή η αγάπη ανάμεσα στους δυο που συναντιούνται ψυχή με ψυχή, «έχει και το σφοδρό και το αμάραντο…είναι τυραννική». Γλυκιά τυραννία.

Χωρίς κηρύγματα και ηθικοδιδασκαλίες η συγγραφέας δίνει στον αναγνώστη το μυστικό νόημα του ανθρώπινου έρωτα μέσα στο πνεύμα της Εκκλησίας που είναι κατεξοχήν αγιοπατερικό και Χριστοκεντρικό.

Ένα βιβλίο που δεν απευθύνεται μόνο σ’ εκείνους που προσέρχονται στον γάμο, αλλά και σε κάθε πιστό που θέλει να γνωρίσει κάτι από το Μυστήριο του γάμου.

 

Άννας Κωστάκου-Μαρίνη

«Οίνον ουκ έχουσι, η πιο όμορφη ιστορία αγάπης»

Κεντρική Διάθεση: Νεκτάριος Παναγόπουλος.

Τιμή: 6 ευρώ