Είναι γνωστό ότι στη χώρα μας η οικογένεια, βασικός θεσμός την επιβίωση του έθνους, δεν έτυχε ποτέ της φροντίδας που της αξίζει από την Πολιτεία.
 Δεν υπήρξε, δηλαδή, ποτέ μια συγκροτημένη μακροπρόθεσμη πολιτική για την πολύπλευρη στήριξή της. Την έλλειψη αυτή τη βίωνε μεγάλος αριθμός οικογενειών με παιδιά (και ιδιαίτερα οι πολύτεκνες και τρίτεκνες οικογένειες) όλα τα χρόνια πριν από το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης  εξαιτίας:
  • Της ανεπάρκειας δημόσιων και δημοτικών βρεφονηπιακών και παιδικών σταθμών.
  • Των ισχνών οικογενειακών επιδομάτων.
  • Των μικρών φορολογικών απαλλαγών.
  • Της ανάγκης προσφυγής σε φροντιστήρια ή ιδιαίτερα μαθήματα για προετοιμασία για τις εισαγωγικές εξετάσεις σε ΑΕΙ/ΤΕ ή για εκμάθηση ξένων γλωσσών, κλπ.

Αυτή ήταν η κατάσταση μέχρι το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η οποία ήλθε στη χώρα μας στα τέλη του 2008 για να κορυφωθεί το 2009. Η κορύφωση αυτή απεκάλυψε όλες τις διαχρονικές αδυναμίες και τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας που υπήρχαν το 1974, τα οποία επιδεινώθηκαν εξαιτίας της πολιτικής που ακολούθησαν όλες οι μετέπειτα κυβερνήσεις. Η πολιτική αυτή στηριζόμενη σε δάνεια, είχε ως κύριο αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος της χώρας σε δισ. ευρώ να φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη και να είναι το υψηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως ποσοστό του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος.

Η αδυναμία εξυπηρέτησης του υψηλού αυτού δημόσιου χρέους, οδήγησε τη χώρα στο μηχανισμό στήριξης (δηλαδή σε δάνεια) από την τρόϊκα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, με την υποχρέωση να λάβει δραστικά μέτρα περικοπών σε μισθούς και συντάξεις και να αυξήσει υπέρμετρα τη φορολογία. Τα μέτρα αυτά βύθισαν την ελληνική οικονομία σε ύφεση, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας (οι άνεργοι ξεπέρασαν το  1.100.000 το 2012).

Τα μέτρα που εφαρμόστηκαν μέχρι σήμερα στη χώρα μας κατ’ εντολή των δανειστών της επιδείνωσαν τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι οικογένειες (Ελλήνων και αλλοδαπών) πριν από το ξέσπασμά της. Πιο συγκεκριμένα.

Στις οικογένειες με παιδιά, όπως και σε  όλους τους φορολογούμενους, έγινε περικοπή του 13ου και 14ου μισθού. Στη συνέχεια επιβλήθηκαν έκτακτες εισφορές που επιβάρυναν όλες τις οικογένειες. Ανάμεσα σ’ αυτές ήταν και το «χαράτσι» μέσω το λογαριασμών της ΔΕΗ.  Στις τρίτεκνες και πολύτεκνες οικογένειες έγιναν, επιπλέον, περικοπές στα επιδόματα που έπαιρναν. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, άλλαξε και η φορολογική κλίμακα και μειώθηκε το αφορολόγητο εισόδημα, με αποτέλεσμα να καλούνται να πληρώσουν τεράστια ποσά φόρων οικογένειες με παιδιά και με χαμηλά ή μεσαία εισοδήματα που πριν από την αλλαγή αυτή είτε δεν πλήρωναν φόρο είτε πλήρωναν μικρά ποσά. Αποτέλεσμα όλων αυτών των μέτρων ήταν να συρρικνωθεί το διαθέσιμο εισόδημά τους.

Αν ληφθούν υπόψη όλα τα παραπάνω,  αντιλαμβάνεται κανείς τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι οικογένειες μισθωτών ακόμα και όταν και οι δύο σύζυγοι εργάζονται.  Η κατάσταση επιδεινώνεται όταν o ένας από τους δύο μείνει άνεργος, ενώ γίνεται δραματική όταν και οι δύο μείνουν άνεργοι. Παρόμοια προβλήματα με τις οικογένειες των μισθωτών αντιμετωπίζουν και οι οικογένειες των ελεύθερων  επαγγελματιών που βλέπουν να συρρικνώνονται τα εισοδήματά τους λόγω της ύφεσης καθώς και εκείνες των καταστηματαρχών που λόγω χρεών και μείωσης του τζίρου τους αναγκάζονται να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους.

Η εκτίναξη της ανεργίας στα ύψη, που προαναφέρθηκε, έχει πλήξει περισσότερο τις γυναίκες και  τους νέους. Η ανεργία στο διάστημα 2009-2012 διπλασιάστηκε στις γυναίκες και στους νέους της ομάδας ηλικιών 15-24 ετών (στους οποίους ξεπέρασε το 50%!) και τριπλασιάστηκε στην ομάδα ηλικιών 25-34 ετών. Με τόσο υψηλή ανεργία ο γάμος γίνεται αδύνατος και πολλοί νέοι με προσόντα μεταναστεύουν. Το ίδιο κάνουν ακόμα και ζευγάρια με παιδιά όταν χάσουν τη δουλειά τους ή συρρικνωθούν τα εισοδήματά τους.  Το νέο αυτό κύμα μετανάστευσης, και μάλιστα ταλαντούχων νέων –πολλοί από τους οποίους, δυστυχώς, δεν θα παλιννοστήσουν– είναι μια ακόμα πληγή που άνοιξαν στη χώρα μας τα μέτρα που προαναφέρθηκαν.

Πολλά, όμως, είναι και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και οι μεγαλύτεροι στην ηλικία λόγω της κρίσης. Οξύτερα είναι τα προβλήματα ζευγαριών η μεμονωμένων ηλικιωμένων χαμηλοσυνταξιούχων που είδαν να συρρικνώνονται οι συντάξεις τους, ενώ οι συνταξιούχοι που οι συντάξεις τους πριν από τις περικοπές τους επέτρεπαν να βοηθούν οικονομικά τα παιδιά τους που είχαν οικογένειες, μετά τις περικοπές,  αδυνατούν να συνεχίσουν να τους παρέχουν τη βοήθεια αυτή.

Εκτός, όμως, από τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, τα μέτρα που έχουν ληφθεί, έχουν προκαλέσει και πολλά ψυχολογικά προβλήματα και αύξηση των ψυχικά ασθενών, με αποτέλεσμα την αύξηση της προσφυγής σε ψυχολόγους και ψυχιάτρους ή/και στη λήψη  αντικαταθλιπτικών φαρμάκων. Το γεγονός αυτός το αναγνωρίζει και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η τραγικότερη συνέπεια του συνδυασμού των προβλημάτων αυτών είναι, δυστυχώς,  η αύξηση των αυτοκτονιών συνανθρώπων μας τους 12 τελευταίους μήνες. Ανάμεσα στους αυτόχειρες είναι πολλοί με οικογένειες με παιδιά.

Τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες με παιδιά, τα ηλικιωμένα ζευγάρια αλλά και  μεμονωμένα άτομα είναι τεράστια.
Το γεγονός αυτό  έχει οδηγήσει πολλούς στο να καταφεύγουν για ένα πιάτο φαγητό στα συσσίτια που οργανώνουν Μητροπόλεις και ενορίες καθώς και Δήμοι σε όλη τη χώρα. Τέτοια συσσίτια λειτουργούσαν και πριν από το 2009. Οι ανάγκες όμως έχουν πολλαπλασιαστεί και για το λόγο αυτό,  όπου λειτουργούσαν συσσίτια, οι μερίδες φαγητού που μοιράζονται τώρα από αυτά είναι πολύ περισσότερες.

Σε πρόσφατη έρευνα της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Συνδικάτων σε πολλές χώρες ανάμεσα στις οποίες και η Ελλάδα,  σχεδόν το ένα τρίτο των ερωτηθέντων στη χώρα μας δήλωσε ότι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να εξασφαλίσουν βασικά είδη διαβίωσης. Το γεγονός αυτό επιβάλει στις Μητροπόλεις ή στις ενορίες στις οποίες, ενώ  υπήρχε η δυνατότητα δεν λειτουργούσαν μέχρι σήμερα  συσσίτια, να αρχίσουν να λειτουργούν για να καλύψουν τον αυξανόμενο αριθμό συνανθρώπων μας που τα έχουν ανάγκη.

Είναι γνωστό ότι σε περιόδους εορτών (Χριστούγεννα, Πάσχα) πολλές ενορίες συγκεντρώνουν τρόφιμα και τα διανέμουν σε οικογένειες ή άτομα που έχουν ανάγκη. Με δεδομένα τα αυξημένα προβλήματα που προαναφέρθηκαν, η δραστηριότητα αυτή επιβάλλεται να οργανωθεί σε διαρκή βάση ώστε να διανέμονται τρόφιμα, αν είναι δυνατόν κάθε εβδομάδα ή κάθε μήνα, σε οικογένειες που τα έχουν ανάγκη.

Αν υπάρχει οικονομική δυνατότητα στις Μητροπόλεις ή στις ενορίες να καλυφθούν και άλλες ανάγκες (π.χ. προμήθειας φαρμάκων, πληρωμής λογαριασμών της ΔΕΗ ή ενοικίων κλπ), οι ανάγκες αυτές θα πρέπει να ιεραρχηθούν και να υπάρξει κάλυψη των περισσότερο επειγουσών. Καλό θα είναι να αποφεύγεται η απευθείας χορήγηση χρημάτων διότι κανείς δεν γνωρίζει αν πράγματι αυτά θα διατεθούν για την κάλυψη των αναγκών για τα οποία δόθηκαν. Είναι προτιμότερο, δηλαδή, να αγοράζονται τα φάρμακα ή να πηγαίνει κάποιος να πληρώνει τους λογαριασμούς της ΔΕΗ ή το ενοίκιο κλπ.

Το κρίσιμο ερώτημα που γεννιέται είναι με ποιο τρόπο θα καλυφθούν οι ακάλυπτες από το κράτος μεγάλες και αυξανόμενες ανάγκες που υπάρχουν.
Ένα μικρό μέρος τους καλύπτεται από τους Δήμους της χώρας, οι οποίοι, όμως, δεν έχουν μεγάλες οικονομικές δυνατότητες. Τις πολλές ανάγκες που παραμένουν ακάλυπτες καλείται να τις καλύψει αυτή την κρίσιμη περίοδο η αλληλεγγύη της Εκκλησίας καθώς και τα φιλανθρωπικά σωματεία  Το πόσες και ποιες από τις ανάγκες αυτές θα καλυφθούν θα εξαρτηθεί από την ευαισθητοποίηση των ενοριτών σε ό,τι αφορά την Εκκλησία  και των πολιτών να προσφέρουν σε είδος ή σε χρήματα σε φιλανθρωπικά σωματεία.

Πολλοί, όμως, προβάλουν τη αντίρρηση: με δεδομένα τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει η κρίση,  δεν υπάρχουν πολλές δυνατότητες προσφοράς. Αυτό πράγματι ισχύει για τους άνεργους που δεν έχουν εισόδημα ή για εκείνους που τα εισοδήματά τους έχουν περικοπεί δραστικά και δεν επαρκούν καν για τις δικές τους ανάγκες. Δεν ισχύει, όμως, για όλους. Πιο συγκεκριμένα:

–   Αν κάθε νοικοκυριό που, παρά την κρίση, έχει οικονομική άνεση (και υπάρχουν σήμερα αρκετά τέτοια νοικοκυριά), βάζει κατά μέρος το 10% των μηνιαίων εισοδημάτων του, τα ποσά που είναι δυνατόν να συγκεντρωθούν είναι πολύ σημαντικά. Τα ποσά αυτά μπορούν να τα διαθέσουν σε ενορίες, σε φιλανθρωπικά σωματεία ή και, απευθείας, σε οικογένειες που έχουν ανάγκη.

–  Αν και όσοι δηλώνουν ότι «βγάζουν πέρα ίσα ίσα», δηλαδή καλύπτουν όλες τις ανάγκες τους, συνειδητοποιήσουν ότι υπάρχουν μερικές από αυτές τις ανάγκες, οι οποίες  μπορούν να περικοπούν, χωρίς να τους προκαλέσουν ιδιαίτερα προβλήματα, η περικοπή τους  θα εξοικονομούσε χρήματα για την παροχή βοήθειας στους πάσχοντες συνανθρώπους μας.

Εκτός, όμως, από τις οικογένειες και τα άτομα που μπορούν να συνεισφέρουν με τους παραπάνω τρόπους, υπάρχουν και επιχειρήσεις (φούρνοι, ταβέρνες, εστιατόρια, ζαχαροπλαστεία, σουπερμάρκετ κλπ) που έχουν περισσεύματα ή προϊόντα που πρέπει να αποσυρθούν αλλά δεν έχουν λήξει. Όλα αυτά μπορούν να τα διαθέσουν στις ενορίες ή σε φιλανθρωπικά σωματεία για διανομή σ’ αυτούς που έχουν ανάγκη.

Όπως, όμως, προαναφέρθηκε, η κρίση και τα μέτρα που παίρνονται για την αντιμετώπισή της έχει πλήξει την ψυχική υγεία ενός σημαντικού ποσοστού του πληθυσμού της χώρας. Για τους συνανθρώπους μας που βρίσκονται σ’ αυτή τη δύσκολη κατάσταση δεν αρκεί η υλική βοήθεια (η οποία, φυσικά, πρέπει να τους παρασχεθεί). Χρειάζεται και η συμπαράσταση και στήριξη από εκείνους που τους γνωρίζουν και τους οποίους εμπιστεύονται οι πάσχοντες.  Μια τέτοια συμπαράσταση μπορεί να τους βοηθήσει να «σταθούν πόδια τους» και να αντιμετωπίσουν ενεργά τα προβλήματά τους.

Για να υλοποιηθούν όλα όσα προαναφέρθηκαν από την Εκκλησία ή από τα φιλανθρωπικά σωματεία χρειάζονται ομάδες ανθρώπων που θα αφιερώσουν χρόνο για τους πάσχοντες συνανθρώπους μας. Σε ορισμένες ενορίες  ή σωματεία υπάρχουν ήδη τέτοιες ομάδες, οι οποίες μπορούν να διευρυνθούν ανάλογα με τις υπάρχουσες ανάγκες. Όπου δεν υπάρχουν, θα πρέπει να συγκροτηθούν. Είναι αυτονόητο ότι όσοι μετέχουν και εργάζονται στις ομάδες αυτές θα πρέπει να είναι πρόσωπα γνωστά για την ακεραιότητα και την ανιδιοτέλεια τους.

Σε ό,τι αφορά την δραστηριότητα της αλληλεγγύης της Εκκλησίας, οι ομάδες γειτονικών ενοριών που ασχολούνται με το έργο αυτό θα μπορούσαν να συναντιούνται κατά τακτά χρονικά διαστήματα για να ανταλλάσουν εμπειρίες. Αυτές οι συναντήσεις θα συμβάλλουν στην αποτελεσματικότερη βοήθεια όλων όσων έχουν ανάγκη. Ειδικότερα στις φτωχές ενορίες που έχουν ανάγκες, αλλά τα μέσα που διαθέτουν είναι ανεπαρκή για την κάλυψή τους, θα πρέπει να έρχονται αρωγοί η Μητρόπολη στην οποία ανήκουν ή οι πλουσιότερες ενορίες που έχουν περισσεύματα.

Τόσο η αλληλογνωριμία των μελών των ομάδων αυτών όσο και η επικοινωνία τους με πάσχοντες ενορίτες τους θα αναβιώσουν τη χαμένη στις πόλεις ζεστή προσωπική επαφή, δηλαδή την αίσθηση της κοινότητας, και με τον τρόπο αυτό τα μέλη τους θα βιώσουν τη μεγάλη αλήθεια ότι: εκείνος που προσφέρει ανιδιοτελώς στο συνάνθρωπό του αποκομίζει πολύ περισσότερα από εκείνα που δίνει.

 

Please follow and like us:
Facebook
Facebook
Google+
Google+
https://pagoinia.gr/krish-kai-oikogeneia/
Instagram
Follow by Email