Στὴ γει­το­νι­ά μας ὑ­πάρ­χει ἕ­να μι­κρὸ μα­γα­ζά­κι ποὺ θυ­μί­ζει τὸ ρο­μαν­τι­κὸ στῖχο «κα­μα­ρού­λα μι­ὰ στα­λι­ά». Ἡ ἀ­νάγ­κη καὶ ἡ ἐμ­πει­ρί­α ὁ­δή­γη­σαν σ᾿ ἕ­να σύ­στη­μα ἀ­ξι­ο­ποί­η­σης κά­θε δι­α­θέ­σι­μου τε­τρα­γω­νι­κοῦ ἑ­κα­το­στοῦ, ὥ­στε νὰ χω­ροῦν τὰ πάν­τα, ἀ­πὸ ἀ­πορ­ρυ­παν­τι­κὰ μέ­χρι κα­στα­νὸ ρύ­ζι καὶ μά­λι­στα σὲ κα­λὲς τι­μές.

Τὸ  ὡ­ρά­ρι­ο λει­τουρ­γί­ας εἶ­ναι ἁ­πλῶς ἀ­συ­να­γώ­νι­στο. Ἀ­πὸ τὸ ξη­μέ­ρω­μα ὣς τὰ βα­θι­ὰ με­σά­νυχ­τα. Ἡ ἐ­ξυ­πη­ρέ­τη­ση εἶ­ναι προ­σω­πι­κὴ καὶ βε­βαί­ως μὲ τὴν ἄ­νε­ση ποὺ πα­ρέ­χει ἡ τρο­με­ρὴ δυ­να­τό­τη­τα νὰ πεῖς, ὅ­ταν τὰ λεφ­τὰ δὲν φτά­νουν τὸ μνη­μει­ῶ­δες καὶ ἐν­τε­λῶς ἀ­σύλ­λη­πτο γι­ὰ τὰ ἀ­πρό­σω­πα με­γα­θή­ρι­α, «θὰ στὰ φέ­ρω με­τά». Δὲν χρει­ά­ζε­σαι πι­στω­τι­κὴ κάρ­τα, γι­α­τί ἔ­χεις «πρό­σω­πο» γι­ὰ νὰ θυ­μη­θοῦ­με μί­α πα­λι­ὰ ἐμ­πο­ρι­κὴ φρά­ση.

Τὸ after sales service –ἑλ­λη­νι­στί, ἡ ἐ­ξυ­πη­ρέ­τη­ση με­τὰ τὴν πώ­λη­ση– εἶ­ναι ἀ­ξε­πέ­ρα­στο. Ἁ­πλᾶ ἐ­πι­στρέ­φεις τὸ προ­ϊ­ὸν καὶ στὸ ἀλ­λά­ζει χω­ρὶς γκρί­νι­α ἢ πε­ριτ­τὴ ἀ­να­μο­νὴ καὶ προ­πάν­των χω­ρὶς νὰ σὲ κοι­τά­ζει σὰν ὕ­πο­πτο κά­ποι­ου τρο­με­ροῦ ἐγ­κλή­μα­τος ἐ­ξα­πά­τη­σης. Δὲν χρει­ά­ζε­ται νὰ ἀ­πο­δεί­ξεις τί­πο­τα, φτά­νει ὅ­τι τὸ λές.

Τὸ με­γα­λύ­τε­ρο ὅ­μως ὅ­πλο εἶ­ναι ὅ­τι ἔ­χει δη­μι­ουρ­γή­σει μι­ὰν αἴ­σθη­ση ἀ­σφά­λει­ας. Ξέ­ρουν ὅ­λοι ὅ­τι, ὅ­ταν τὰ  super markets ἔ­χουν κλεί­σει, ὑ­πάρ­χει πάν­τα κά­ποι­ος στὸν ὁ­ποῖ­ο θὰ βροῦν αὐ­τὸ πού ψά­χνουν χω­ρὶς νὰ τοὺς «γδά­ρει». Ἔτ­σι ἡ δι­κτα­το­ρί­α τῆς λί­στας (ἐ­κεί­νου τοῦ μι­κροῦ χαρ­τι­οῦ πού κρα­τοῦν εὐ­λα­βι­κὰ ἁ­πα­ξά­παν­τες στὰ super markets) κα­ταρ­ρέ­ει, ἀ­φοῦ στὸ μα­γα­ζά­κι καὶ τὸ προ­ϊ­ὸν θὰ βρεῖς καὶ θὰ εἰ­σπρά­ξεις ἕ­να ὡ­ραῖ­ο χα­μό­γε­λο καὶ θὰ μά­θεις τὰ νέ­α τῆς γει­το­νι­ᾶς – γε­γο­νὸς πού ἔ­χει ση­μα­σί­α στὴν ἑλ­λη­νι­κὴ κουλ­τού­ρα ἀ­γο­ρῶν.

Στὴ γει­το­νι­ά μας δὲν ὑ­πάρ­χουν νοι­κο­κυ­ρὲς σὲ ἀ­πό­γνω­ση, δι­ό­τι ξαφ­νι­κὰ τε­λεί­ω­σε ἡ ζά­χα­ρη ἢ ἔ­μει­ναν ἀ­πὸ ἁ­λά­τι.

Μί­α τε­λευ­ταῖ­α, πλὴν ὅ­μως ὄ­χι ἀ­σή­μαν­τη, πλευ­ρὰ τῆς ἐ­πι­χει­ρη­μα­τι­κῆς κουλ­τού­ρας τοῦ μι­κροῦ κα­τα­στή­μα­τος εἶ­ναι ἡ «δι­πλὴ ἐ­πι­λο­γή». Χα­μο­γε­λα­στὸς ὁ Ἀ­γα­μέ­μνων (ὄ­χι Μέ­νι­ος) σοῦ προ­σφέ­ρει σχε­δὸν γι­ὰ τὰ  πάν­τα δυ­ὸ ἐ­πι­λο­γές: τὸ «ἀ­κρι­βὸ» καὶ τὸ «φτη­νό». Καὶ πάν­τα σὲ προ­τρέ­πει νὰ πά­ρεις τὸ «φτη­νό», μὲ τὸ κα­τα­λυ­τι­κὸ ἐ­πι­χεί­ρη­μα: «τὴν ἴ­δι­α δου­λει­ὰ κά­νουν, γι­α­τί νὰ δώ­σεις πε­ρισ­σό­τε­ρα λεφ­τά;». Συ­νή­θως γι­ὰ νὰ ἀ­γο­ρά­σεις τὴν ἀ­κρι­βό­τε­ρη ἐκ­δο­χὴ πρέ­πει νὰ ἐ­πι­μεί­νεις σὲ ση­μεῖ­ο ποὺ νὰ ἀ­να­ρω­τι­έ­σαι μή­πως εἰ­δι­κεύ­ε­ται στὴν ἀν­τί­στρο­φη ψυ­χο­λο­γί­α.

Ὁ Ἕλ­λην μπα­κά­λης μπο­ρεῖ νὰ ἡτ­τή­θη­κε ἀ­πὸ τὴν ἐ­πέ­λα­ση τῶν super markets, ἀλ­λὰ δὲν ἐ­ξα­φα­νί­στη­κε. Ἀν­τι­μέ­τω­πος μὲ τὴν παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­ση καὶ τὶς συ­νέ­πει­ές της, πού στὴν πε­ρί­πτω­ση τοῦ σή­μαι­νε ἐ­ξόν­τω­ση, ἀ­να­ζή­τη­σε νέ­ες στρα­τη­γι­κὲς προ­σέγ­γι­σης τοῦ κα­τα­να­λω­τῆ.

Ἄ­φη­σε τὶς γκρί­νι­ες πί­σω του, δὲν ἀ­να­ζή­τη­σε πο­λι­τι­κὴ προ­στα­σί­α, δι­ό­τι οὕ­τως ἢ ἄλ­λως τὸ κρά­τος πο­τὲ δὲν ὑ­πῆρ­ξε φι­λι­κὸ μα­ζί του καὶ ἐν­σάρ­κω­σε τὸ ἰ­δε­ῶ­δες τοῦ ἐ­πι­χει­ρη­μα­τί­α στὴν πι­ὸ ἄ­γρι­α ἐκ­δο­χὴ τῆς κα­πι­τα­λι­στι­κῆς ζούγ­κλας.

Ἀ­πο­δείχ­τη­κε τε­λι­κὰ τό­σο ἐ­πι­τυ­χη­μέ­νη αὐ­τὴ ἡ ἐ­πι­χει­ρη­μα­τι­κὴ στρα­τη­γι­κή, ὥ­στε σή­με­ρα τὰ ἀ­πρό­σω­πα super markets στρέ­φον­ται στὴ δη­μι­ουρ­γί­α κα­τα­στη­μά­των ἀ­κρι­βῶς στὰ πρό­τυ­πα πού ἐμ­πνεύ­στη­καν οἱ χι­λι­ά­δες δαι­μό­νι­οι Ἀ­γα­μέ­μνο­νες.

Οἱ Ἕλ­λη­νες μι­κρέμ­πο­ροι ἀ­πο­τε­λοῦν ἐ­πί­σης τὸ δί­κτυ­ο πώ­λη­σης γι­ὰ χι­λι­ά­δες μι­κρὲς βι­ο­τε­χνί­ες πού πα­ρά­γουν κα­λὰ προ­ϊ­όν­τα σὲ κα­λὲς τι­μές, ἀλ­λὰ βρί­σκον­ται ἀ­πο­κλει­σμέ­νες ἀ­πὸ τὸ ἐμ­πο­ρι­κὸ δί­κτυ­ο τῶν με­γα­θη­ρί­ων.

Στὴν ἐ­πο­χὴ τῆς παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­σης ἴ­σως νὰ ἰ­σχύ­ει πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πὸ κά­θε ἄλ­λη φο­ρά ὅ­τι «τὸ μι­κρὸ εἶ­ναι ὄ­μορ­φο». Καὶ εἶ­ναι πο­λὺ πε­ρισ­σό­τε­ρο ὄ­μορ­φοι καὶ τε­λι­κὰ πρὸς τὸ συμ­φέ­ρον τῆς χώ­ρας καὶ τῆς τσέ­πης μας οἱ δρό­μοι κι οἱ γει­το­νι­ὲς τῆς πό­λης, ὅ­που δε­κά­δες μα­γα­ζι­ὰ ἀ­νε­ξάρ­τη­των μι­κρῶν ἐμ­πό­ρων συ­νω­στί­ζον­ται δη­μι­ουρ­γών­τας μί­αν ἀν­τα­γω­νι­στι­κὴ ἀ­γο­ρὰ πα­ρὰ τὰ με­γα­θή­ρι­α τῶν ἐμ­πο­ρι­κῶν κέν­τρων πού ὑ­ψώ­νον­ται σὰν φρού­ρι­α ἐν­τὸς ἢ ἐ­κτὸς οἰ­κι­στι­κοῦ ἱ­στοῦ λει­τουρ­γών­τας τε­λι­κὰ σὰν πε­λώ­ρι­ες φυ­λα­κὲς κα­τα­να­λω­τῶν.

 

Γι­ώρ­γου Κα­λαν­τζῆ

Ελεύθερος Τύπος, 2008.

Please follow and like us:
Facebook0
Facebook
Google+
Google+
https://pagoinia.gr/o-agamemnon-kai-i-pagosmiopoihsh/
Instagram
YouTube
Follow by Email