proseuxi

Ἀ­πὸ τὴν ἄ­γνοι­α τῶν ὁ­ρί­ων, ἀ­πὸ τὸν πλεονά­ζον­τα ζῆ­λο γι­ὰ τὸν και­νούριο καὶ τὴν πε­ρι­φρό­νη­ση γι­ὰ τὸν πα­λι­ό, ἀ­πὸ τὸν ὑ­περ­θε­μα­τι­σμὸ τῆς γνώ­σης ἔ­ναν­τι τῆς Σο­φί­ας, τῆς ἐ­πι­στή­μης ἔ­ναν­τι τῆς τέ­χνης καὶ τῆς εὐ­φυ­ΐ­ας ἔ­ναν­τι τῆς κοι­νῆς λο­γι­κῆς, ἀ­πὸ τὸν ὑ­πο­βι­βα­σμὸ τοῦ ἀ­σθε­νοῦς σὲ πε­ρι­στα­τι­κὸ καὶ ἀ­πὸ τὴ χο­ρή­γη­ση θε­ρα­πεί­ας πι­ὸ ἐ­πώ­δυ­νης ἀ­πὸ τὴν ἴ­σι­α τὴν ἀ­σθέ­νει­α, Κύ­ρι­ε σῶ­σε μας.

Ἡ ἀ­να­ζή­τη­ση τῆς ἀ­λή­θει­ας καὶ τῆς βε­βαι­ό­τη­τας καὶ εἰ­δι­κά τῆς γνώ­σης καὶ τῆς συ­νε­χι­ζό­με­νης ἐκ­παί­δευ­σης στὴν ἐ­ξά­σκη­ση τῆς γε­νι­κῆς ἰ­α­τρι­κῆς σή­με­ρα εἶ­ναι ἀ­πὸ μό­νη της ὠ­φέ­λι­μη καὶ ἐ­πι­βάλ­λε­ται σὲ κά­θε ἰ­α­τρό.

Εἶ­ναι ἐξ ὁρι­σμοῦ ἡ ἀ­να­ζή­τη­ση τῆς πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, μέ­σα στὴν ὁ­ποί­α εἴ­μα­στε κι ἐ­μεῖς σὰν ἕ­να μι­κρὸ μέ­ρος της.

Σή­με­ρα ὑ­πάρ­χουν συ­νέ­πει­ες ἀ­πὸ τὴν ἀ­τέ­λει­α στὴν γε­νι­κὴ ἰ­α­τρι­κὴ καὶ στὴν ἰ­α­τρι­κὴ δι­ά­νοι­α.

Ὁ γε­νι­κὸς ἰ­α­τρὸς δι­α­τη­ρεῖ καὶ δι­α­μορ­φώ­νει ἐμ­πει­ρί­α.

Αὐ­τε­νερ­γεῖ μὲ αὐ­τὴν καὶ ρυθ­μί­ζει τὴν ἰ­α­τρι­κὴ συμ­πε­ρι­φο­ρά του.

Ἔτ­σι, οἱ ἐλ­λεί­ψεις καὶ τὰ λά­θη μέ­σα στὴ δι­ά­νοι­ά του, δη­μι­ουρ­γοῦν πε­ρισ­σό­τε­ρες ἀρ­νη­τι­κὲς συ­νέ­πει­ες γι­ὰ τὴν πο­ρεί­α τῆς ὑ­γεί­ας τῶν ἀ­σθε­νῶν του καὶ ἔμ­με­σα τῆς ζω­ῆς του, τῆς ἰ­α­τρι­κῆς καὶ κοι­νω­νι­κῆς του προ­σω­πι­κό­τη­τας. Ἀ­πὸ τὶς πι­ὸ ἄ­με­σες, ὅ­πως εἶ­ναι ἡ δι­α­τά­ρα­ξη τῆς ἐ­σω­τε­ρι­κῆς ἠ­ρε­μί­ας του, μὲ κα­κούς, ἀ­νό­η­τους καὶ λαν­θα­σμέ­νους χει­ρι­σμοὺς καὶ ἀ­πὸ ἐ­πι­πο­λαι­ό­τη­τα, ἕ­ως καὶ τὶς πι­ὸ ἔμ­με­σες, ποὺ τρο­φο­δο­τοῦν τὰ ἰ­α­τρι­κὰ λά­θη, καὶ τὴ δυ­στυ­χί­α στοὺς γύ­ρω ἀ­σθε­νεῖς του καὶ συ­να­δέλ­φους του καὶ ξα­νὰ στὸν ἴ­δι­ο.

Τὸ πρό­βλη­μα ποὺ προ­κύ­πτει ὅ­μως σή­με­ρα εἶ­ναι ἡ ἐμ­πο­ρευ­μα­το­ποί­η­ση τῆς γνώ­σης καὶ ἡ με­τα­τρο­πὴ σὲ ὑ­λι­κὰ ἀ­γα­θὰ τῆς ἠ­θι­κῆς ἱ­κα­νο­ποί­η­σης τοῦ ἰ­α­τροῦ.

Ἡ ὄ­ξυν­ση τοῦ ἀν­τα­γω­νι­σμοῦ ἀ­κό­μη καὶ στὶς ἰ­δι­αί­τε­ρες μορ­φὲς του ὅ­πως εἶ­ναι ὁ ἰ­α­τρι­κὸς καὶ φαρ­μα­κευ­τι­κὸς ἀν­τα­γω­νι­σμός, ὑ­πὸ συν­θῆ­κες οἰ­κο­νο­μι­κῆς κρί­σης, χα­ρα­κτη­ρί­ζουν τὴ γνώ­ση καὶ ἰ­δί­ως τὴν συ­νε­χι­ζό­με­νη ἐκ­παί­δευ­ση τοῦ γε­νι­κοῦ ἰ­α­τροῦ σή­με­ρα ὡς «κα­τευ­θυ­νό­με­νη», «ἐμ­πο­ρευ­μα­το­ποι­η­μέ­νη» ἐ­πί­σης ἀρ­κε­τὰ αὐ­το­μα­το­ποι­η­μέ­νη καὶ «κον­σερ­βο­ποι­η­μέ­νη».

Ἀ­πέ­χει ἡ ἑρ­μη­νεί­α τῆς ἔκ­φρα­σης, ἡ με­τά­φρα­ση τοῦ βλέμ­μα­τος, ἡ ἐ­πι­κοι­νω­νί­α μὲ τὸν ἀ­σθε­νῆ, τὸ ἄγ­γιγ­μα, τὸ χα­μό­γε­λο, καὶ ἡ ἀν­θρω­πι­ὰ σὲ αὐ­τὴν τὴν ἰ­δι­αί­τε­ρη σχέ­ση ἰ­α­τροῦ-ἀ­σθε­νῆ.

Νὰ εἶ­ναι ἄ­ρα­γε ἕ­να ἁ­πλὸ ξέ­σπα­σμα τῆς στιγ­μῆς; Νὰ εἶ­ναι σα­φὴς ἀν­τίρ­ρη­ση στὸ ἀ­δι­έ­ξο­δο οἰ­κο­νο­μι­κῆς κρί­σης καὶ κα­τε­στη­μέ­νο; Μί­α ξε­κά­θα­ρη μή­πως ἀν­τί­δρα­ση στὴν ἐμ­πο­ρευ­μα­το­ποί­η­ση τῆς γνώ­σης; Ἤ μί­α αὐ­θόρ­μη­τη ἔκ­φρα­ση ἀ­πο­γο­ή­τευ­σης γι­ὰ τὴ σύγ­χρο­νη νο­ο­τρο­πί­α τῆς ζω­ῆς, ποὺ δὲν  τὴ ζοῦ­με πι­ά, ἀλ­λὰ ἁ­πλὰ τὴ σέρ­νου­με χω­ρὶς ὁ­ρά­μα­τα, χω­ρὶς προ­σα­να­το­λι­σμούς, χω­ρὶς ἀ­λη­θι­νὲς ἐλ­πί­δες καὶ χα­ρές;

Δὲν ξέ­ρω. Πάν­τως σή­με­ρα αἰ­σθάν­θη­κα πὼς φύ­ση­ξε, ἔ­στω γι­ὰ λί­γο, κα­θα­ρὸς ἀ­έ­ρας μέ­σα στὸ κέν­τρο ὑ­γεί­ας ποὺ ἐρ­γά­ζο­μαι καὶ ἔ­νοιω­σα εὐ­χά­ρι­στη δι­ά­θε­ση προ­βλη­μα­τι­σμοῦ, ὅ­ταν στὴν ἐ­φη­με­ρί­α μου πρὶν λί­γο ἀν­τί­κρι­σα μί­α δε­κα­πεν­τά­χρο­νη πού μοῦ ἔ­φε­ρε τὴν γι­α­γι­ά της νὰ μοῦ λέ­ει:

«Δὲν εἶ­ναι οἱ ἀρ­ρώ­στι­ες, οὔ­τε τὸ ἄγ­χος, οὔ­τε ἡ οἰ­κο­νο­μι­κὴ κρί­ση ἐ­κεῖ­νο ποὺ μᾶς λεί­πει. Εἶ­ναι ἡ ζω­ή».

 

Ἀ­φρο­δί­τη Κα­σι­μι­ά­δου

Οἰκογενειακή  ἰ­α­τρὸς, Κέν­τρο Ὑ­γεί­ας Σκύ­δρας

Please follow and like us:
Facebook0
Facebook
Google+
Google+
https://pagoinia.gr/proseuxi-iatrou/
Instagram
YouTube
Follow by Email